II SA/Sz 1211/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r, poz. 1257) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania H. K. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że Prezydent Miasta S. pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej za okres od [...] r. do [...] r., a także prawa do zasiłku za okres od [...] r. do [...] r. z tego względu, że za okres od [...] r. do [...] r. zostało jej przyznane świadczenie rehabilitacyjne. W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła, że była zarejestrowana w urzędzie pracy w okresie od [...] r. do [...] r. z prawem do zasiłku od [...] r. do [...] r. W międzyczasie toczyło się w sądzie postępowanie w sprawie przywrócenia jej świadczenia rehabilitacyjnego, które wyrokiem sądu zostało jej przyznane na okres [...] miesięcy od dnia [...] r. Strona zgodziła się, że w tym okresie była niezdolna do pracy i nie powinna była posiadać statusu bezrobotnego, jednak, w jej ocenie, z chwilą ustania świadczenia rehabilitacyjnego winna być ponownie zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna z prawem do zasiłku, zwłaszcza, że ZUS dokonał zwrotu wypłaconego jej w [...] r. zasiłku w wysokości [...] zł. Dlatego wniosła o przesunięcie jej statusu bezrobotnego na okres od [...] r. do [...] r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Z akt sprawy wynika, że H. K. zarejestrowała się w urzędzie pracy w dniu [...] r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od dnia [...] r. na okres [...] dni. Utrata zasiłku nastąpiła z dniem [...] r. z powodu upływu okresu jego pobierania. Z dniem [...] r. strona utraciła status osoby bezrobotnej z powodu podjęcia pracy. Wojewoda wyjaśnił, że w dniu [...] r. organ zatrudnienia powziął wiadomość z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., że wyrokiem sądu przyznano H. K. zasiłek rehabilitacyjny za okres od [...] r. do [...] r. Organ I instancji pismem z dnia [...] r. poinformował stronę o otrzymanej informacji z ZUS w powyższym zakresie oraz o toczącym się postępowaniu w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od [...] r. do [...] r. oraz prawa do zasiłku na okres od [...] r. do [...] r., a także o prawie wzięcia udziału w tym postępowaniu. Strona nie skorzystała z tego uprawnienia. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji pozbawił H. K. statusu osoby bezrobotnej na okres od [...] r. do [...] r. oraz zasiłku na okres od [...] r. do [...] r., na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał także, że zgodnie z art. 78 ust. 3 ww. ustawy, organ rentowy zwrócił urzędowi pracy wypłacony stronie zasiłek dla bezrobotnych, za okres od [...] r. do [...] r. Odwołująca się wniosła o przesunięcie jej statusu bezrobotnego na okres od [...] r. do [...] r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda wyjaśnił, że przesłanką do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej z mocą wsteczną jest fakt przyznania stronie świadczenia rehabilitacyjnego, a utrata tego statusu następuje za okres, za który świadczenie to zostało przyznane. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował urząd pracy, że przyznano stronie zasiłek rehabilitacyjny za okres od [...] r. do [...] r. W tej sytuacji organ I instancji pozbawił H. K. statusu bezrobotnego od dnia uzyskania tego statusu, tj. od [...] r. do [...] r., a utrata prawa do zasiłku nastąpiła od dnia jego przyznania, czyli na okres od [...] r. do [...] r. Odwołująca się zasadnie utraciła status bezrobotnego i prawo do zasiłku na okres oznaczony, wynikający z ram czasowych przyznanego jej przez ZUS świadczenia rehabilitacyjnego, bowiem w innej sytuacji doprowadziłoby to do pobierania przez nią dwóch świadczeń z funduszy publicznych, które z mocy przepisów prawa nie podlegają kumulacji. Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, że brak było podstawy prawnej do przesunięcia statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku na wskazany przez odwołującą się okres. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na tę decyzję H. K. zarzuciła wydanie jej z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przez brak ustalenia statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku na okres od [...] r. do [...] r. Skarżąca wskazała, że ustawa o promocji zatrudnienia (...) w art. 78 ust. 1 - 4 przewiduje dwie formy pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, pozbawienie statusu osoby bezrobotnej bez określenia daty końcowej i pozbawienie statusu osoby bezrobotnej ze wskazaniem takiej daty, przewidziane w art. 78 ust. 4 ustawy, co powinno mieć miejsce w niniejszej sprawie. W pierwszym przypadku konieczna jest ponowna rejestracja, a w drugim status bezrobotnego niejako odżywa po upływie określonego terminu i nie jest potrzebna ponowna rejestracja. Zdaniem skarżącej jej status bezrobotnego powinien "odżyć" w okresie od [...] r. do [...] r. Ponadto, w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych skarżąca była uprawniona do tego świadczenia, nie miała wówczas ustalonego świadczenia rehabilitacyjnego. Dopiero wsteczne przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego wyrokiem sądu, także za okres obejmujący pobieranie zasiłku dla bezrobotnych i to już po okresie pobierania tego świadczenia, spowodował "stan pobierania dwóch świadczeń", czego skarżąca nie mogła przewidzieć. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ rentowy przekazuje kwotę zaliczoną na poczet przyznanego świadczenia, o której mowa w ust. 1, na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który wypłacił zasiłek, stypendium, dodatek aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy (art. 78 ust. 3 tej ustawy). Z akt sprawy wynika, że skarżąca zarejestrowała się w urzędzie pracy w dniu [...] r. i była osobą bezrobotną do dnia [...] r. Prawo do zasiłku dla bezrobotnych zostało jej przyznane na okres od [...] r. do [...] r. W dniu [...] r. Powiatowy Urząd Pracy w S. został poinformowany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., że wyrokiem sądu skarżącej został przyznany zasiłek rehabilitacyjny za okres od [...] r. do [...] r., a więc za okres kiedy była osobą bezrobotną, z prawem do zasiłku od dnia [...] r. W myśl art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2017, poz. 1368 ze zm.) świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy. Skarżąca była osobą bezrobotną od [...] r., a od [...] r. uzyskała prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Bezrobotnym w myśl definicji zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy może być osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Tymczasem skarżąca w okresie kiedy była zarejestrowana jako osoba bezrobotna była osobą niezdolną do pracy i z tego tytułu przyznano jej świadczenie rehabilitacyjne za okres od [...] r. do [...] r. Po uzyskaniu takiej informacji zasadnie organ I instancji pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r., a także pozbawił prawa do zasiłku od dnia uzyskania tego świadczenia ([...] r.) do końca okresu na jaki świadczenie rehabilitacyjne przyznano. Po upływie okresu ustalonej niezdolności do pracy, tj. od [...] r. do [...] r. skarżąca zachowała status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku do dnia, w którym utraciła to prawo z powodu upływu okresu na jaki zasiłek został jej przyznany ([...] r.). Nie jest możliwe pobieranie za ten sam okres świadczenia rehabilitacyjnego z tytułu niezdolności do pracy oraz zasiłku dla bezrobotnych, a więc świadczenia przysługującego osobom zdolnym i gotowym do podjęcia zatrudnienia. Skoro okazało się, że skarżąca w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej i pobierania z tego tytułu zasiłku była osobą niezdolną do pracy, której z tego powodu przyznano świadczenie rehabilitacyjne, zasadnie organ I instancji pozbawił ją statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych, za ten okres. Decyzja ta odpowiada prawu i zasadnie została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Odnosząc się do zarzutu skargi należy wyjaśnić, że przyznanie zasiłku dla bezrobotnych możliwe jest po spełnieniu określonych ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymagań, w tym wymogu nieprzerwanego zatrudnienia przez okres co najmniej 6 miesięcy bezpośrednio przed rejestracją na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zasiłek dla bezrobotnych przyznawany jest na ściśle określony czas. Ze skargi wynika, że intencją skarżącej jest zapewnienie możliwości pobrania zasiłku za cały okres na jaki zasiłek dla bezrobotnych został jej przyznany, pomimo dokonania jego rozliczenia w trybie art. 78 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Organ zatrudnienia nie miał takiej możliwości, gdyż brak jest podstawy prawnej do tego rodzaju działania. Organy prawidłowo przyjęły, że uprawnienie do zasiłku skarżąca zachowała jedynie za okres pozostający po rozliczeniu świadczeń do końca okresu zasiłkowego liczonego od dnia rejestracji. Istotą rozwiązania przyjętego w art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...) jest umożliwienie bezrobotnemu przywrócenia przysługującego mu statusu, bez konieczności ponownej rejestracji w razie przyznania mu na okres oznaczony, z mocą wsteczną, świadczeń wykluczających status osoby bezrobotnej gwarantujących uprawnienia z zakresu zabezpieczenia społecznego. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przyznaje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Ponieważ skarga okazała się nieuzasadniona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę w całości.