II SA/Sz 1217/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...], II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz strony skarżącej Spółki A. w kwocie [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] skierowała w dniu [...] r. wniosek do Prezydenta Miasta [...] o udzielenie pozwolenia na budowę nośnika reklamowego jednostronnego na fundamencie żelbetowym, wykonanym w postaci studni zapuszczonej w gruncie, na działce nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w [...]. Decyzją z dnia [...] (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), Prezydent Miasta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nośnika reklamowego jednostronnego na fundamencie żelbetowym, wylewanym na gruncie, przy ul. [...], dz. nr [...], obr. [...] w [...] (wyjazd ze [...]). W uzasadnieniu tej decyzji, organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na przedstawiającego projekt budowalny, obowiązek usunięcia nieprawidłowości w terminie do dnia [...] r., w tym wykazania spełnienia wymagań z § 9 ust. 2 pkt 3 oraz z § 9 ust. 3 pkt 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej w Szczecinie Nr IX/184/03 z dnia 22 września 2003 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ulicy A. Struga" w Szczecinie. Jak stwierdził organ, w dniu [...] r. inwestor złożył uzupełnienie do sprawy. Według organu, uzupełnienie nie czyni zadość żądaniu wykazania spełnienia § 9 ust. 3 pkt 1 ww. uchwały, dotyczącego zakazu lokalizacji nowych i przedłużania istniejących reklam wolnostojących, lit. c - na tle i wśród zieleni publicznej. Zdaniem organu, inwestor nie wykazał ponadto spełnienia wymogów z § 9 ust. 2 pkt 3 ww. uchwały, dot. nakazu wprowadzenia zieleni wysokiej, średniej i niskiej pomiędzy jezdniami głównymi, a jezdniami wspomagającymi ulicy [...]. Jak uznał organ, wnioskowana lokalizacja nośnika znajduje się w pasie terenu pomiędzy jezdnią główną ul. [...] w [...] a jezdnią wspomagającą. W pasie tym obowiązuje nakaz wprowadzenia zieleni, którą definiuje się jako zorganizowaną zieleń publiczną. Organ stwierdził też, że nośnik leży w granicach wydzieleń wewnętrznych o symbolu ZI – zieleń izolacyjna. Zdaniem organu, z powyższego wynika, że projektowany nośnik reklamowy narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji wniosła [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym. Kwestionowanej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niezasadne zastosowanie, pomimo prawidłowego uzupełnienia przez wnioskodawcę dokumentacji sprawy, zgodnie z postanowieniem organu z dnia [...] r. Strona podniosła, że uzupełniła wymaganą dokumentację, poprzez przesłanie kopii opinii zarządcy drogi z dnia [...] r., a w piśmie tym wskazano jednoznacznie, że planowana inwestycja spełnia wszelkie wymogi przewidziane przepisami prawa i nie pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ul. [...]. Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że w przypadku wnioskowanej lokalizacji, mamy do czynienia z terenem zieleni miejskiej – publicznej. Zauważyła, że sporny obszar znajduje się w granicach pasa drogowego ul. [...] i w konsekwencji obszar ten nie może być zaliczany do zorganizowanej zieleni publicznej i wypełniającej o dostępności publicznej. Stwierdziła też, że z przepisu § 9 ust. 2 pkt 3 wskazanej wyżej uchwały, nie sposób wywnioskować zakazu lokalizowania nośników reklamowych na przedmiotowym terenie. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał, że nieruchomość objęta wnioskiem inwestora usytuowana jest w obszarze objętym uchwałą Rady Miasta Szczecin nr IX/184/03 z dnia 22 września 2003 r., w terenie elementarnym [...], z przeznaczeniem – droga publiczna – ulica główna ruchu przyspieszonego. Inwestor zamierza posadowić nośnik w pasie pomiędzy jezdnią główną ulicy [...] w [...], a jezdnią wspomagającą, w granicach wydzieleń wewnętrznych o symbolu ZI – zieleń izolacyjna. Organ stwierdził, że zieleń izolacyjna zawiera się w pojęciu zorganizowanej zieleni publicznej. Zdaniem organu, zakaz sytuowania nośników reklamowych obowiązuje zarówno wśród zorganizowanej zieleni publicznej, jak i na jej tle, o czym stanowi § 9 ust. 3 pkt 1 lit. c przedmiotowej uchwały. Według organu, z samej treści § 9 ust. 2 pkt 3 przedmiotowej uchwały nie można wywieść, że nakaz wprowadzenia zieleni oznacza zakaz instalowania nośników reklamowych. Jednak biorąc pod uwagę, że ów pas jest elementem zorganizowanej zieleni publicznej, organ stwierdził, że zakaz instalowania nośników reklamowych wynika z mocy § 9 ust. 3 pkt 1 lit. c uchwały. Organ odwoławczy uznał, że nałożony postanowieniem obowiązek wykazania spełnienia wymogów zawartych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego był niezasadny, ponieważ inwestor, pozostając przy projektowanej lokalizacji przedmiotowego obiektu, nie był w stanie sprostać obowiązkowi nałożonemu w postanowieniu, we wskazanym zakresie. Powyższe, zdaniem organu, pozostawało bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, wobec wykazanej niezgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda dodał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. zezwalająca na lokalizację nośnika reklamowego na działce nr [...], obr. [...] przy ul. [...] w [...] została wydana w oparciu o ustawę z dnia 25 marca 1985 r. o drogach publicznych. Organ odwoławczy zauważył, że organ administracji architektoniczno-budowlanej samodzielnie ocenia zamierzenie inwestycyjne w oparciu o przepisy techniczno-budowlane i inne w zależności od rodzaju inwestycji. Według Wojewody, ocena projektowanej inwestycji wskazuje na jej niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowiło naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] ze skargą na wyżej wskazaną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz ewentualnie o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na niezgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ulicy [...], zatwierdzonym uchwałą nr IX/184/03 Rady Miasta Szczecin z dnia 22 września 2003 r., pomimo braku istnienia przesłanek uzasadniających wydanie tego rozstrzygnięcia, 2. art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie, pomimo spełnienia przez skarżącą wszystkich przesłanek wskazanych w tym przepisie, w tym zgodności inwestycji z przepisami planistycznymi, obowiązującymi na terenie jej lokalizacji, II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania, a ponadto poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, polegające na zaniechaniu przez organ odwoławczy merytorycznego rozpoznania sprawy oraz powtórzenie w całości argumentacji wynikającej z decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca Spółka podniosła, że miejscowy plan dopuszcza instalowanie tablic i urządzeń reklamowych na terenie nim objętym, z ograniczeniami co do wielkości nośników oraz odległości między nimi. Zdaniem skarżącej, nie sposób przypisać lokalizacji będącej przedmiotem postępowania cechy obszaru spełniającego funkcję użyteczności publicznej. Zastosowana przez organ szeroka interpretacja, kwalifikująca wszelkie elementy zieleni znajdujące się w granicach miasta jako zieleni wypełniającej przestrzeń użyteczności publicznej jest - w ocenie skarżącej - zbyt daleko idąca, prowadzi bowiem do wniosku, iż każdy element zielony znajdujący się w granicach obowiązywania miejscowego planu spełnia tę funkcję. Tym samym niemalże uniemożliwia wykorzystywanie przestrzeni publicznej do celów inwestycyjnych, w tym świadczenia usług reklamowych. W ocenie skarżącej, powyższe okoliczności wskazują na błędne przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami planistycznymi, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania przepisu z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i jednoczesnego niezastosowania ust. 4 tego przepisu, pomimo spełnienia przez skarżącą wszystkich przesłanek niezbędnych do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Skarżąca podniosła również, że rozpatrując odwołanie Wojewoda [...] ograniczył się jedynie do powtórzenia błędnej argumentacji przedstawionej w decyzji organu pierwszej instancji, pomijając argumentację skarżącej przedstawioną w odwołaniu. Tym samym organ ten naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, nakazującą organowi odwoławczemu ponowne rozpoznanie całej sprawy oraz merytoryczne, własne odniesienie się do twierdzeń strony wnoszącej odwołanie. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] r., pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie jego zgodności z obowiązującym prawem. Kontrola dokonana według wskazanego wyżej kryterium, doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że skarga złożona w niniejszej sprawie jest zasadna. Istotne znaczenie w tejże sprawie ma art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe przepisy stwierdzić należy, że w celu wyjaśnienia sprawy i oceny dopuszczalności lokalizacji, tak jak w przedmiotowym przypadku nośnika reklamowego, wymagane jest podjęcie przez organ takich działań w materii ustaleń faktycznych, które doprowadzą do zebrania pełnego i niebudzącego wątpliwości materiału dowodowego oraz przedstawienia stronie ustalonego w ten sposób stanu faktycznego sprawy w uzasadnieniu decyzji (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Stosownie do art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wyrażona w powołanym przepisie zasada swobodnej oceny dowodów aby nie przerodziła się w dowolną, musi być dokonana, zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego, a nadto organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Zgodnie z art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Zachowanie omawianych wymogów ma w szczególności znaczenie, gdy chodzi o decyzje odmowne (negatywne) lub częściowo odmowne dla wnioskodawcy. Argumentacja organów powinna być przekonująca i jasno uzasadniona, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. W ocenie Sądu, przedstawionych wyżej gwarancji procesowych, nie dopełnił w przedmiotowej sprawie zarówno organ pierwszej instancji, jak i rozpatrujący odwołanie Wojewoda [...]. Z całokształtu akt sprawy nie wynika bowiem czy faktycznie przyjęte przez organy miejsce umieszczenia projektowanej reklamy mieści się w granicach terenu elementarnego oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...] symbolem [...]. W szczególności w aktach brak jest wyrysu z rysunku planu miejscowego, który potwierdzałby przyjętą przez organy lokalizację reklamy w odniesieniu do ustaleń planu. Wskazać również należy, że wymogów przekonującego udokumentowania miejsca posadowienia projektowanej reklamy nie spełnia znajdująca się w aktach sprawy kopia mapy, stanowiąca wydruk ze strony internetowej. Oprócz tego, że nie wiadomo kto ją sporządził i na jakiej podstawie, jest ona mało czytelna i nie odnosi się do ustaleń planu miejscowego. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie z akt nie tylko powinno jednoznacznie wynikać, że miejsce planowanej inwestycji mieści się w granicach terenu elementarnego oznaczonego symbolem [...], lecz powinno również wynikać dokładnie, w którym punkcie tego terenu się znajduje, skoro według organów wnioskowana lokalizacja nośnika znajduje się w pasie terenu pomiędzy jezdnią główną ul. [...] w [...] a jezdnią wspomagającą, jednakże nie wiadomo którą. Strona w skardze podniosła, że rzecz dotyczy nośnika reklamowego usytuowanego przy ul. [...] w [...]. Powyższe powinno być potwierdzone stosownymi dowodami, jak na przykład oględzinami wnioskowanego miejsca posadowienia nośnika reklamowego, dodatkowo popartego dokumentacją fotograficzną. Tak zgromadzony materiał dowodowy nie wzbudzałby wątpliwości co do miejsca ustawienia projektowanego nośnika reklamowego oraz pozwoliłby na zweryfikowanie czy jego umiejscowienie faktycznie planowane jest wśród i na tle zieleni publicznej. Sąd zauważa ponadto, że organy obu instancji dopatrzyły się niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...], przyjętego uchwałą nr IX/184/03 Rady Miasta Szczecin z dnia 22 września 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 97, poz. 1670). Zgodnie z treścią § 9 ust. 3 pkt 1 ww. uchwały, na terenie elementarnym [...], obowiązuje: "Zakaz lokalizacji nowych i przedłużania lokalizacji istniejących reklam wolnostojących: a) w pasie rozdzielającym jezdnie główne, b) poza pasem rozdzielającym jezdnie główne w odstępach mniejszych niż 150 m; ustalenie nie dotyczy reklam związanych z działalnością stacji paliw usytuowanych przy ulicy GP, c) na tle i wśród zorganizowanej zieleni publicznej." Dodać także należy, że w § 9 ust. 2 – zawierający ustalenia ekologiczne – znajduje się pkt 3: "Nakaz wprowadzenia zieleni wysokiej, średniej i niskiej pomiędzy jezdniami głównymi, a jezdniami wspomagającymi ulicy GP" (ulica główna ruchu przyspieszonego). Według Sądu, z powyższego wynika, że w przepisach uchwały brak jest całkowitego zakazu lokalizacji reklam wolnostojących. Ograniczenia w tym zakresie (częściowy zakaz) wprowadzają przepisy planu odnoszące się do poszczególnych terenów elementarnych. Zgodnie z przedłożonym organowi projektem, lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie dotyczy pasa rozdzielającego jezdnie główne (zakaz określony w § 9 ust. 3 pkt 1 lit. a), lecz ma być zlokalizowana w pasie drogowym pomiędzy jezdnią główną, a jezdnią wspomagającą ulicy GP. W świetle tego ustalenia należy rozważyć, czy w sprawie mają zastosowanie ograniczenia zawarte w § 9 ust. 3 pkt 1 lit. b lub lit. c. W ocenie Sądu, skoro lit. b dotyczy terenu poza pasem rozdzielającym jezdnie główne, to dotyczy terenu pomiędzy jezdnią główną a jezdnią wspomagającą. Natomiast skoro lit. c stanowi zakaz lokalizacji reklam wolnostojących "na tle i wśród zorganizowanej zieleni publicznej" to zakaz ten może dotyczyć też działki nr [...] w pasie pomiędzy jezdnią główną, a jezdnią wspomagającą. Paragraf 5 pkt 8 wskazanej uchwały, stanowi, że zorganizowana zieleń publiczna to – "zieleń urządzona wypełniająca przestrzenie o dostępności publicznej, w szczególności tworząca parki, skwery, zieleńce, aleje, a także stanowiąca elementy kompozycji ciągów ulicznych i placów na przykład szpalery drzew, żywopłoty, rabaty kwiatowe itp." W ocenie Sądu, przyjęta w przedmiotowej uchwale definicja zorganizowanej zieleni publicznej, ustalona dla potrzeb planu, jest jasna i zrozumiała. Dodać należy, że zieleń – tereny zielone są jednym z elementów planów zagospodarowania przestrzennego. Zieleń wypełniająca przestrzenie o dostępności publicznej, zdaniem Sądu, to z pewnością zieleń rosnącą na obszarach o dostępności publicznej, a takim bez wątpienia jest droga publiczna i jej pas drogowy. Zdaniem Sądu, w definicji mowa jest o zieleni urządzonej wypełniającej przestrzenie o dostępności publicznej. Oznacza to, że zieleń ta musi już rosnąć na danym terenie. Choć bowiem § 9 ust. 2 pkt 3 przedmiotowej uchwały zawiera nakaz wprowadzenia zieleni pomiędzy jezdniami głównymi a jezdniami wspomagającymi ulicy GP, z punktu widzenia umiejscowienia reklam, znaczenie ma tylko zieleń urządzona, co wynika wprost z § 9 ust. 3 pkt 1 lit. c uchwały. W tym kontekście Sąd stwierdził, że organy uznały kwestię usytuowania przedmiotowej reklamy "na tle i wśród zorganizowanej zieleni publicznej" za przesądzoną podczas, gdy w aktach sprawy brak jest wiarygodnych dokumentów potwierdzających taki stan faktyczny. Jak już była wyżej o tym mowa, w aktach znajduje się wydruk z wyszukiwarki internetowej wskazujący z pewnością część jezdni głównej. Wydruk ten jednak nie jest przydatny, nie dość że jest mało czytelny, to nie wiadomo, czy dotyczy on właśnie miejsca, w którym miałaby stanąć przedmiotowa reklama. Organ powinien usunąć wykazaną wątpliwość miejsca umieszczenia reklamy w pasie drogowym, tak aby nie budziło wątpliwości, czy sprawa rozpoznana została zgodnie z wnioskiem inwestora i w oparciu o właściwe przepisy prawa, w tym przypadku ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Reasumując należy stwierdzić, że dostrzeżone przez Sąd w tejże sprawie, wady postępowania administracyjnego, w zakresie ustaleń faktycznych, poczynionych przez organ pierwszej instancji stanowią o naruszeniu art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 oraz art. 107 § 3 K.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej zaś sytuacji przyjęte, niewynikające z materiału dowodowego, ustalenia Wojewody powodują tożsame wnioski o naruszeniu ww. przepisów postępowania w postępowaniu odwoławczym, w tym art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Naruszenia te, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a., obligują Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji, wydanych w przedmiotowej sprawie administracyjnej. Ponownie rozpatrując sprawę organ zobowiązany będzie uzupełnić materiał dowodowy w sprawie, a następnie podda go własnej ocenie i umożliwi stronie czynny udział w tym postępowaniu, aby doprowadzić do bezspornego określenia miejsca lokalizacji reklamy, o którym mowa we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] r. Mając zaś na uwadze, iż powodem uchylenia decyzji obu instancji były naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, powinnością organu będzie również ponowne ustosunkowanie się do kwestii materialnoprawnych, co oczywiście może nastąpić dopiero po uprzednim usunięciu dostrzeżonych wad postępowania administracyjnego w tejże sprawie. W szczególności, jeżeli w wyniku uzupełniającego postępowania wyjaśniającego potwierdzona zostanie lokalizacja projektowanej reklamy, to organ powinien przekonująco uzasadnić swoje stanowisko, w kontekście definicji zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...], dlaczego przedmiotowy teren uznał za teren zorganizowanej zieleni publicznej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 wskazanej ustawy.