II SA/Sz 1219/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Zespołu Opieki Zdrowotnej w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...]. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. nr wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 54 ust. 1, 3 i 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. Nr 581 ze zm.), a także na podstawie art. 4 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 163) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U z 2015 r., poz. 1058), po rozpatrzeniu wniosku Zespołu Opieki Zdrowotnej Szpital z dnia 25.01.2016 r. - odmówił potwierdzenia prawa P. M. do świadczeń opieki zdrowotnej. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, cytując art. 54 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, dalej zwanej "ustawą", że Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie podjął działania zmierzające do zebrania informacji i sporządzenia wywiadu środowiskowego pozwalającego dokonać oceny sytuacji osoby, w celu potwierdzenia prawa P. M. do świadczeń opieki zdrowotnej na okres 90 dni począwszy od dnia 29.11.2015r. Wobec braku kontaktu z P. M, wysłano do niego wezwania, celem ustalenia terminu wywiadu środowiskowego, będącego swoistym dowodem w sprawie o potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Na wezwania te P. M. nie odpowiedział, uniemożliwiając tym samym skuteczne zakończenie postępowania poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zdaniem organu, brak możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z P. M. i stwierdzenia spełniania kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ustawy o pomocy społecznej oraz brak współdziałania z jego strony w trakcie prowadzonego postępowania stanowi podstawę do odmowy potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital wniósł odwołanie podnosząc, że brak możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego nie może być podstawą do odmowy objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, a także że organ nie wykorzystał wszystkich swoich administracyjnych możliwości ustalenia miejsca pobytu strony i jego sytuacji finansowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 54 ustawy, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 135, poz. 950), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Kolegium ustaliło, jak wynika to z uzasadnienia decyzji, że Prezydent Miasta odmówił prawa do świadczeń opieki zdrowotnej P. M. wskazując, że nie spełnia on przesłanek określonych w art. 54 ustawy ze względu na brak możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego oraz z powodu braku możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu hospitalizowania z uwagi na to, że Szpital nie zachował przesłanki niezwłoczności w zawiadomieniu organu I instancji. Odnosząc się do odwołania Kolegium przedstawiło obowiązujący w sprawie stan prawny cytując art. 2 ust. 1, art. 54 ust. 1 i 3 ustawy. Organ odwoławczy ustalił na podstawie akt sprawy, że w dniu 25.01.2016 r. wpłynęło pismo ZOZ Szpital, że w dniach 29.11.2015 r. do 4.12.2015 r. zostało udzielone P. M. świadczenie zdrowotne w trybie nagłym ze środków publicznych. Organ przeprowadził niezwłocznie wszystkie czynności zmierzające do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w celu ustalenia sytuacji rodzinnej i finansowej osoby, której szpital udzielił pomocy. Organ ustalił, że po raz ostatni P. M. kontaktował się z MOPR w dniu 27.05.2015 r., w którym przeprowadzono z nim wywiad środowiskowy w celu udzielenia mu pomocy finansowej z powodu bezrobocia i ubóstwa. Ustalono wówczas, że P. M. jest bezdzietnym kawalerem, który mieszkał w lokalu swojego zmarłego ojca. Nie posiadał tytułu prawnego do lokalu, gdyż postępowanie spadkowe było w toku. Wcześniej posiadał meldunek stały w [...]. P. M. nie był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy , a pracował dorywczo na budowach. Ostatnie wynagrodzenie otrzymał w marcu 2015 r. Ma problem z uzależnieniem od alkoholu. Nie posiadał wyrobionego dowodu osobistego. Organ wówczas przyznał P. M. pomoc w postaci zasiłku okresowego od maja do lipca 2015r. Kolegium stwierdziło dalej, że podziela utrwalony w orzecznictwie pogląd, że ustawa z 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie przewiduje możliwości odmówienia potwierdzenia prawa do świadczeń zdrowotnych z powodu trudności czy niemożności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Wójt (burmistrz, prezydent) może bowiem odmówić potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych tylko w sytuacji niespełnienia przez danego świadczeniobiorcę warunków określonych w art. 54 ust. 3, czyli np. wtedy, gdy dochód świadczeniobiorcy przekracza obowiązujące kryterium dochodowe, świadczeniobiorca nie posiada obywatelstwa polskiego lub wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 12 ustawy o pomocy społecznej. Jednakże, zdaniem Kolegium, uzasadnione jest również stwierdzenie, że w przypadkach nagłych szpital udziela pomocy na własne ryzyko, zatem również powinien on podjąć wszelkie działania zmierzające do określenia sytuacji pacjenta, co do którego może mieć wątpliwości czy jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym. Tym bardziej, że każdy szpital ma możliwość ustalenia czy dany pacjent jest objęty ubezpieczeniem niemal od razu poprzez korzystanie z systemu elektronicznego. Wskazuje na tę okoliczność również brzmienie przepisu art. 54 ust. 4 ustawy, który nakazuje wówczas, tj. w przypadku stanu nagłego - na wniosek świadczeniodawcy udzielającego świadczenia opieki zdrowotnej, złożony niezwłocznie po udzieleniu świadczenia, wydanie decyzji przez organ właściwy. Biorąc zatem pod uwagę brzmienie art. 54 ust. 4 ustawy, organ I instancji prawidłowo odmówił wnioskodawcy potwierdzenia prawa do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym P. M. Kolegium wskazało ponadto, że przepisy powyższe są przepisami bezwzględnie obowiązującymi stronę jak i organ administracji publicznej i nie może w tym przypadku zastosować tzw. uznania administracyjnego. Zdaniem Kolegium, Szpital ma przymiot strony postępowania w sytuacjach udzielenia świadczenia zdrowotnego w przypadkach nagłych, ale w związku z tym, że jest jednostką organizacyjną winien przy tym jednocześnie zachować należytą staranność i zapobiegliwość poprzez zawiadomienie organu I instancji niezwłocznie po udzieleniu świadczenia osobie, która nie jest objęta ubezpieczeniem zdrowotnym. W przypadku braku możliwości ustalania organu właściwego poprzez np. niemożliwość ustalenia miejsca zamieszkania, wywiad środowiskowy może przeprowadzić organ właściwy ze względu na siedzibę zakładu opieki zdrowotnej, który mógłby zostać wykorzystany w postępowaniu administracyjnym prowadzonym już zgodnie z właściwością. Kolegium nie podzieliło zarzutu, że organ naruszył zasady przeprowadzenia postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie dokonania określonych czynności ustalających miejsce pobytu i przeprowadzenia wywiadu środowiskowego P. M. Zdaniem Kolegium zakład opieki zdrowotnej nie zawiadomił niezwłocznie organu o udzieleniu P. M. świadczenia zdrowotnego w przypadku nagłym, zgodnie z wymogiem art. 54 ust. 4 ustawy. ZOZ Szpital wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , w której wyżej opisanej decyzji ostatecznej zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 54 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez przyjęcie, że wniosek skarżącego o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń nie został złożony niezwłocznie po udzieleniu świadczenia, 2. naruszenie art. 7 kpa i 10 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu strony. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji potwierdzającej prawo do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych na rzecz P. M. ewentualnie o uchylenie decyzji obu organów administracji w zaskarżonym zakresie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że niezasadne jest stanowisko organu II instancji jakoby Szpital opóźnił złożenie wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo pana P. M. do nieodpłatnych świadczeń zdrowotnych. P. M. przebywał w Szpitalu w dniach od 29.11.2015 r. do 4.12.2015 r. Po udzieleniu świadczeń zdrowotnych w dniu wypisu pana M. ze szpitala, została wystawiona faktura VAT nr [...] z dnia [...] r. z terminem zapłaty do dnia 11.12.2015 r. Wobec braku zapłaty pan M. został wezwany do dobrowolnego uregulowania należności za leczenie, co pozostało bez odpowiedzi. W tym stanie rzeczy skarżący wystąpił pismem z dnia 21.01.2016 r. do MOPR o wydanie decyzji. Taki tok postępowania jest stosowany w praktyce w szpitalach gdzie w analogicznych przypadkach wystawiane są pacjentom rachunki za udzielone świadczenia w chwili wypisu, a dopiero gdy z ich wyjaśnień wynika, iż nie posiadają dochodów pozwalających na pokrycie kosztów leczenia, czy też brak w ogóle wyjaśnień czy odpowiedzi na wezwania do zapłaty, występuje się z wnioskiem o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń. I tak postąpił skarżący. Zdaniem skarżącego, trudno jest przyjąć, że w każdym przypadku braku dokumentu ubezpieczenia należy natychmiast składać wniosek o wydanie decyzji. Jak wynika z codziennej praktyki pacjenci doręczają dowody ubezpieczenia w różnych terminach, z zachowaniem terminu lub po wezwaniu telefonicznym bądź pisemnym, a także często w ogóle pisma wzywające do zapłaty pomijają milczeniem, a to przedłuża czas rozliczeń. Nie nastąpiło w niniejszej sprawie przekroczenie ustawowego terminu złożenia wniosku o wydanie decyzji. Skarżący wniósł wniosek o wydanie decyzji po wyczerpaniu normalnego toku prowadzenia tego rodzaju spraw, zachowując należytą staranność. Skarżący nie ma możliwości uzyskania informacji o sytuacji materialnej świadczeniobiorców z uwagi na ochronę danych osobowych, dlatego występuje do pacjenta o zapłatę należności, a zdarzają się przypadki, że pacjenci występują z pretensjami wobec zbyt szybkiego według nich kierowania wniosków o wydanie decyzji. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na wydany w analogicznej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt: III SA/Kr.2014 /14, w uzasadnieniu którego Sąd stwierdził, że: "pomimo więc, że pomiędzy okresem udzielonej pomocy medycznej, a faktycznym skierowaniem wniosku do organu upłynęło ponad 2 miesiące strona skarżąca nie może ponosić negatywnych konsekwencji takiego stanu rzeczy, gdyż Zakład Opieki Zdrowotnej prawidłowo w pierwszej kolejności skoncentrował się na próbie uzyskania należnych świadczeń od świadczeniobiorcy - a dopiero wobec niepowodzenia tej inicjatywy - od Skarbu Państwa, co jest wyrazem dbałości o finanse publiczne i z tego względu zasługuje na aprobatę". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej według kryterium zgodności z prawem. Jeżeli decyzja narusza prawo materialne lub procesowe w sposób określony w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej w skrócie: P.p.s.a, podlega uchyleniu przez sąd. Sąd administracyjny nie zastępuje właściwych organów administracji publicznej w rozpatrywaniu spraw administracyjnych i dlatego nie jest uprawniony do wydawania decyzji zmieniających, o co między innymi wniósł skarżący. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten, podobnie jak i poprzedzająca go decyzja organu I instancji, w istotny sposób naruszają prawo materialne i procesowe. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja odmawiająca potwierdzenia prawa P. M. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, o których potwierdzenie wystąpił do właściwego organu świadczeniodawca, tj. Zespół Opieki Zdrowotnej Szpital , dalej zwany: "ZOZ " lub "świadczeniodawca". Orzekające w sprawie organy administracji publicznej obu instancji bezspornie ustaliły, że ZOZ w w dniach 29.11.2015 r. do 4.12.2015 r. udzielił P. M.świadczenie zdrowotne w trybie nagłym ze środków publicznych. Nie ma też wątpliwości, że P. M. w tym czasie nie był ubezpieczony i nie przedłożył świadczeniodawcy dokumentu potwierdzającego posiadanie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej i takiego dokumentu nie posiadał oraz nie uiścił kosztów otrzymanego świadczenia zdrowotnego określonych w wystawionej na jego nazwisko fakturze, a ponadto nie przebywa w miejscu zamieszkania, a jego miejsce pobytu nie jest znane. Stosownie do art. 54 ust. 1 ustawy, przywołanego w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej jest decyzja wójta (burmistrza) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy potwierdzająca to prawo. Art. 54 ustawy reguluje kompleksowo zasady wszczęcia postępowania, materialne przesłanki decyzji oraz tryb postępowania w przedmiocie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Odmowa potwierdzenia prawa P. M. do przedmiotowych świadczeń umotywowana została przez organ I instancji brakiem rodzinnego wywiadu środowiskowego, którego przeprowadzenia wymaga art. 54 ust. 3 pkt 2 ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie świadczeniodawcy zasadnie stwierdziło, że decyzji odmawiającej potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej nie można opierać na niemożności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Wprawdzie art. 54 ust. 3 pkt 2 stanowi, że decyzję wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, jednakże przepis ten nie stanowi materialnoprawnej przesłanki decyzji, lecz wskazuje element procedury zmierzającej do wydania decyzji. Przesłankami odmowy potwierdzenia prawa do omawianego świadczenia będzie stwierdzenie przekroczenia kryterium dochodowego przez świadczeniobiorcę (art. 54 ust. 3 pkt 3), wystąpienie okoliczności, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (art. 54 ust. 3 pkt 4) lub niewykazanie wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 54 ust. 3 pkt 1 (podobnie wyroki: WSA w Warszawie z dnia 26.03.2009 r., VII SA/Wa 2093/08; WSA w Poznaniu z dnia 26.03.2014 r., IV SA/Po 887/13, LEX nr 1440887). Rozstrzygając w niewadliwy sposób powyższą kwestię, Kolegium jednocześnie stwierdziło jednak, że organ I instancji prawidłowo odmówił potwierdzenia prawa do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym P. M. Ocenę tę organ odwoławczy oparł na treści art. 54 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym decyzję potwierdzającą prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wydaje się na wniosek świadczeniobiorcy, a w przypadku stanu nagłego - na wniosek świadczeniodawcy udzielającego świadczenia opieki zdrowotnej złożony niezwłocznie po udzieleniu świadczenia. Na tle tej konkluzji SKO , powstał spór w niniejszej sprawie, ponieważ strona skarżąca podnosi, że stanowisko organu II instancji jakoby Szpital opóźnił złożenie wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo P. M. do nieodpłatnych świadczeń zdrowotnych jest niezasadne. Skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi, że P.M. przebywał w Szpitalu w dniach od 29.11.2015 do 4.12.2015 r. Po udzieleniu świadczeń zdrowotnych w dniu wypisu pana M. ze szpitala, została wystawiona faktura VAT [...] z dnia [...] r. z terminem zapłaty do dnia 11.12.2015 r. Wobec braku zapłaty P. M. został wezwany do dobrowolnego uregulowania należności za leczenie, co pozostało bez odpowiedzi. W tym stanie rzeczy skarżący wystąpił pismem z dnia 21.01.2016 r. do MOPR o wydanie decyzji. Zdaniem Sądu w sporze tym przyznać trzeba rację skarżącemu. Kolegium stwierdzając, że wniosek świadczeniodawcy nie został złożony niezwłocznie po pierwsze, nie dokonało wykładni terminu "niezwłocznie", a po drugie oceny tej nie poprzedziło niezbędnymi ustaleniami faktycznymi, co powoduje, że takie stanowisko prawne organu odwoławczego uznać trzeba co najmniej za przedwczesne. Mieć trzeba bowiem na względzie, że ustawodawca nie sprecyzował, jak należy rozumieć termin "niezwłocznie." Według Słownika Języka Polskiego PWN pod red. Mieczysława Szymczaka, Warszawa 1979 r., niezwłocznie oznacza: "bez zwłoki, bez zwlekania, od razu, natychmiast, bezzwłocznie". Odwołanie się wyłącznie do wykładni językowej w tym przypadku jest niewystarczające, ponieważ mieć trzeba na względzie cel regulacji prawnej określającej w ten sposób termin złożenia wniosku. Takie nieostre określenie w art. 54 ust. 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, terminu złożenia przez świadczeniodawcę wniosku wskazuje, że ustawodawca termin "niezwłocznie" związał z każdorazowym obowiązkiem organu dokonania oceny indywidualnych realiów danej sprawy, gdyż zasadniczym celem przepisu jest możliwość uzyskania przez świadczeniodawcę zwrotu poniesionych kosztów udzielonej w trybie nagłym pomocy medycznej. W powyższym kontekście Sąd podzielił argumentację Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartą w uzasadnieniu przywołanego w skardze wyroku z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt: III SA/Kr 2014 /14 dotyczącego podobnego stanu faktycznego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło zarówno rozważań nad wykładnią terminu "niezwłocznie" jak i ustaleń faktycznych umożliwiających tę wykładnię. Organ I instancji w swojej decyzji (jak wynika to z jej podstawy prawnej oraz z uzasadnienia) w ogóle nie zajmował się terminem złożenia przez świadczeniodawcę wniosku, wobec czego również nie dokonał w tej kwestii żadnych ustaleń. W rezultacie, Sąd w ramach dokonywanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, musiałby uzupełnić za organy orzekające w sprawie, ustalenia faktyczne naprowadzone w skardze, a następnie przy ich uwzględnieniu dokonać oceny czy złożenie przez świadczeniodawcę wniosku o potwierdzenie prawa P. M. do świadczeń opieki zdrowotnej nastąpiło niezwłocznie w rozumieniu art. 54 ust. 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej oraz czy spełnia on przesłanki materialne wynikające z art. 54 ust. 3 ustawy. Przypomnieć zatem wypada, że sądy administracyjne nie są kolejną instancją administracyjną i nie rozstrzygają merytorycznie spraw administracyjnych w zastępstwie powołanych do tego organów administracji. Dlatego to na organie ponownie rozpatrującym sprawę ciąży powinność dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych pod kątem oceny, czy świadczeniodawca działał niezwłocznie w rozumieniu art. 54 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, a w razie pozytywnego przesądzenia tej kwestii rzeczą organu będzie ustalenie czy spełnione zostały pozostałe materialne przesłanki warunkujące wydanie decyzji pozytywnej i wydanie rozstrzygnięcia stosownie do wyników tych ustaleń. Z powyższych względów stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także z istotnym naruszeniem art. 54 ust. 4 ustawy o świadczeniach zdrowotnych, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej organu I instancji. Dlatego należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 P.p.s.a. orzec jak w sentencji wyroku.