II SA/Sz 1232/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi L. A. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L. A. F. , od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] nr [...] wydanej na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazującej rozbiórkę tymczasowego obiektu handlowego, dobudowanego do istniejącego budynku stałego - samowolnie, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, w miejscowości M., ul. [...], działka nr [...] obręb M., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał L. A. F. rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego, dobudowanego do istniejącego budynku stałego na działce nr [...], przy ul. [...], pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu [...] r. L. F. złożył do Starostwa Powiatowego zgłoszenie budowy tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem: "Zabudowa markizy w formie - wiaty - poliwęglanem przeźroczystym o barwie białej, aby uzyskać ściany osłonowe i utworzyć punkt gastronomiczny z ogródkiem na terenie własnym na 120 dni - dodatkowo sprzedaż piwa i koktajli, herbat - serwowanie - w linii zabudowy sąsiadów", na działce nr [...] przy ul. [...], określając termin rozpoczęcia robót budowlanych na dzień [...] r. Starosta K. decyzją z dnia [...] r., wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia, ponieważ przeprowadzona w dniu [...] r. wizja w terenie wykazała, że zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego w miejscu, w którym taki obiekt już istnieje, co udokumentowano na zdjęciach. Po otrzymaniu informacji o wybudowaniu obiektu tymczasowego na działce nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w dniu [...] r. kontrolę na przedmiotowej nieruchomości, w trakcie której ustalił, że cyt.: "od strony frontowej przy istniejącym na działce nr [...] budynku usługowo-mieszkalnym dobudowano obiekt tymczasowy o konstrukcji drewnianej o wymiarach około [...] m bez fundamentów. Od czoła zamontowano żaluzje zewnętrzne, wypełnienie przęseł bocznych jak i pokrycie wykonano z płyt z tworzywa sztucznego. Podmurówka od frontu wymurowana z cegły klinkierowej. Obiekt połączony z istniejącym budynkiem za pomocą przykręconych do muru belek drewnianych. Sądząc po reklamie, obiekt przeznaczony jest do handlu alkoholem. Obiekt dostępny dla użytkowników". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał L. A. F., rozbiórkę tymczasowego obiektu handlowego, dobudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę do istniejącego budynku na działce nr [...], przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, że organy nadzoru budowlanego i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prowadziły w latach 2014 - 2015 postępowanie w sprawie samowolnej budowy obiektu tymczasowego na przedmiotowej działce, zakończone prawomocną decyzją nakazującą jego rozbiórkę. Po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, tamten obiekt został rozebrany w dniu [...] r., a na przełomie [...] r. inwestor wybudował w tej samej lokalizacji nowy obiekt tymczasowy, identyczny pod względem konstrukcji, sposobu wykonania i pełnionej funkcji jak poprzedni. Przedmiotowy nowy obiekt, organ zakwalifikował do grupy tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, wybudowany samowolnie, którego budowa w myśl art. 28 ustawy Prawo budowlane wymaga pozwolenia na budowę. Z uwagi na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obiekt ten nie może zostać zalegalizowany. W odwołaniu od powyższej decyzji L. A. F. wniósł o jej uchylenie oraz podniósł zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 w zw. art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, iż sporna konstrukcja samojezdna stanowi obiekt handlowy dobudowany do istniejącego budynku stałego, a także naruszenie art. 7, art. 8, art. 75 i art. 77 K.p.a. wskutek nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji wadliwe ustalenie stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania obywateli. Dla oceny charakteru spornego obiektu organ winien zasięgnąć wiedzy specjalistycznej w drodze opinii biegłego, czego zaniechał doprowadzając do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. potwierdził, iż sporny obiekt stanowi tymczasowy obiekt budowlany, zdefiniowany w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, budowa tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w określonym terminie, nie dłuższym od 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi, zaś ustawienie takiego obiektu na okres przekraczający 120 dni, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 tej ustawy. Organ nadzoru budowlanego wskazał, że L. A. F. złożył w dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego zgłoszenie zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego: "markizy w formie wiaty", na działce nr [...] w M. Następnie przystąpił do budowy przedmiotowego obiektu, pomimo, iż z przepisów wyraźnie wynika, że do wykonywania robót można przystąpić, jeżeli organ w terminie 30 dni od zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu, czym naruszył przepis art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, co z kolei spowodowało wniesienie przez Starostę , decyzją z dnia [...] r. sprzeciwu do tego zgłoszenia, W związku z powyższym, w ocenie organu drugiej instancji do usunięcia stanu samowoli budowlanej, powinny mieć zastosowanie przepisy art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, które stanowią, że "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ". Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości zalegalizowania spornego obiektu budowlanego stosownie do art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż ustalenia szczegółowe dla terenu A33 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy M. w obrębie ewidencyjnym M. w obszarze przyległym do ulicy [...], zawarte w § 44 ust. 4 uchwały Nr LX/611/2014 Rady Gminy Mielno z dnia 30 października 2014r. (Dz. Urz. Woj. Zacho. z 2014 r., poz. 4891), stanowią cyt.: "Sposoby i terminy tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów - zgodne z § 12 - dopuszcza się lokalizację ogródków gastronomicznych na czas nie dłuższy niż 120 dni, integralnie związanych z działalnością gastronomiczną prowadzoną w zabudowie trwałej, o powierzchni nie większej niż 50% powierzchni dostępnej dla klientów w zabudowie trwałej". Zatem jedyną dopuszczalną formą zabudowy tymczasowej na działce nr [...] w M. jest ogródek gastronomiczny, związany z działalnością gastronomiczną prowadzoną w zabudowie trwałej. Z ustaleń dokonanych przez PINB wynika, że przedmiotowy obiekt kubaturowy pełni funkcję handlową - sprzedaż detaliczna napojów alkoholowych i nie jest ogródkiem gastronomicznym. Organ drugiej instancji wskazał, że PINB błędnie zastosował przepisy art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wychodząc z założenia, że samowolnie ustawiony obiekt nie podlega zwolnieniu z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na jego budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy, ponieważ nie ma podstaw do uznania, że zostanie rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce, w terminie nie dłuższym od 120 dni od dnia rozpoczęcia jego budowy. Jednakże ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że L. F. dokonał w dniu [...] r. zgłoszenia do Starostwa Powiatowego budowy tymczasowego obiektu budowlanego na działce nr [...]przy ul. [...] na okres 120 dni, a przyczyną prowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego jest rozpoczęcie przez inwestora wykonywania robót budowlanych przed dniem [...] r., a więc przed upływem 30-dniowego terminu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Faktycznym uzasadnieniem dla wydania zaskarżonej decyzji nie jest wybudowanie obiektu bez pozwolenia na budowę, ale wniesienie przez właściwy organ sprzeciwu do zgłoszenia, co było przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji i skorygowania jej podstawy prawnej. Organ wskazał, że do oceny charakteru spornego obiektu nie jest wymagane uzyskanie opinii biegłego, a pracownicy PINB posiadają specjalistyczną wiedzę z zakresu budownictwa, pozwalającą na dokonanie kwalifikacji obiektu, zgodnie z definicjami zawartymi w ustawie Prawo budowlane. L. A. F. powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, iż sporna konstrukcja samojezdna stanowi obiekt handlowy, dobudowany do istniejącego budynku stałego, a także naruszenie art. 7, art. 8, art. 75 i art. 77 K.p.a. wskutek nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji wadliwe ustalenie stanu faktycznego, istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania obywateli. Skarżący wskazał, iż konstrukcja drewniana ustawiona przez niego czasowo na części działki budowlanej jest samojezdna, niezwiązana z gruntem i została wwieziona na działkę jedynie na czas zaplanowanej czasowej sprzedaży sezonowej. Konstrukcja ma chronić od słońca miejsce sprzedaży i jako niepołączona z gruntem, także instalacjami nie może być traktowana jako obiekt budowlany. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniami organu II instancji, iż do oceny charakteru spornego obiektu nie jest wymagana opinia biegłego. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2271/12 skarżący wskazał, iż dla oceny, czy dana konstrukcja na kołach jest obiektem budowlanym znaczenie ma jej planowana funkcja. Jak słusznie ustalił PINB sprzedaż na działce przed budynkiem była i jest realizowana niezależnie od istnienia spornej konstrukcji. Trudno więc uznać, iż sama konstrukcja ma jakąś inną funkcję, niż zacienienie miejsca sprzedaży. W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji), zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W myśl art. 30 ust. 2 ww. ustawy, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 30 ust. 5). Stosownie do art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 12 czerwca 2016 r. w Starostwie Powiatowym złożył zgłoszenie zamiaru zabudowy markizy w formie wiaty i utworzenie punktu gastronomicznego, przeznaczonego do sprzedaży i serwowania piwa, koktajli i herbat na okres 120 dni. W formularzu zgłoszenia, powyższy obiekt został zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany, niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust.1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, określonego w zgłoszeniu. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Cechy i charakter obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia L. A. F., spełniają przesłanki wyżej przytoczonej definicji tymczasowego obiektu budowlanego. Z uwagi na naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, tj. złożenie zgłoszenia zamiaru budowy obiektu i rozpoczęcie budowy przed upływem terminu określonego w art. 30 ust. 5, zdanie drugie ww. ustawy, co potwierdziła kontrola z dnia 24 czerwca 2016 r., Starosta decyzją z dnia [...] r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia inwestora, a Wojewoda decyzją z dnia [...] r. utrzymał tą decyzję w mocy. W ocenie sądu, zaistniały w sprawie stan faktyczny i prawny wypełnił dyspozycję przepisu art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane zgodnie z którym, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W niniejszej sprawie organy orzekające prawidłowo wskazały na brak możliwości legalizacji obiektu, z uwagi na zapisy planu miejscowego obowiązującego na terenie, na którym skarżący wybudował sporny obiekt. Dla tego terenu, plan miejscowy dopuszcza jedynie lokalizację ogródków gastronomicznych na czas nie dłuższy niż 120 dni, integralnie związanych z działalnością gastronomiczną. Obiektu wybudowanego przez skarżącego, w którym m.in. ma miejsce sprzedaż i serwowanie alkoholu, nie można zaliczyć do ogródka gastronomicznego. Z zapisów planu wynika, że na działce o nr [...] M. obowiązuje zakaz realizacji tego rodzaju zabudowy, jakiej dotyczy niniejsze postępowanie. Tym samym, biorąc pod uwagę ww. sprzeczność inwestycji z planem miejscowym, prawidłowo organ nadzoru budowlanego wydał decyzję na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności protokół z kontroli obiektu z dnia 11 lipca 2016 r. wraz z dokumentacją fotograficzną, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że wybudowany przez niego obiekt stanowi samojezdną konstrukcję. Konstrukcja samojezdna to konstrukcja, która jak sama nazwa wskazuje jeździ sama, a więc musi mieć koła. Natomiast skarżący wybudował obiekt o konstrukcji drewnianej o wymiarach około [...] m i wysokości ok[...] m bez fundamentów, z podmurówką od frontu z cegły klinkierowej, który został połączony z istniejącym budynkiem za pomocą przykręconych do muru belek drewnianych. Opisane cechy spornego obiektu (widoczne gołym okiem), nie wymagają powołania przez organ nadzoru budowlanego, biegłego do wydania opinii w zakresie jego kwalifikacji. Skarżący w skardze wskazuje, iż wyłączną funkcją wybudowanego przez niego obiektu jest funkcja zacieniania. Stwierdzenie to w sposób oczywisty stoi w sprzeczności nie tylko z zebranym przez organ materiałem dowodowym, ale i samym opisem inwestycji, dokonanym przez skarżącego w zgłoszeniu z dnia [...] r. gdzie wskazał, że zamierza wybudować punkt gastronomiczny z ogródkiem; sprzedaż, serwowanie piwa, koktajli i herbat. W przedmiotowej sprawie, w świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, sąd nie stwierdził naruszenia prawa, w tym wskazywanych w skardze przepisów proceduralnych tj.: art. 7, art. 8 art. 75 oraz art. 77 K.p.a., a tym samym podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Materiał zebrany w sprawie został zebrany i rozpatrzony należycie, w uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił okoliczności wskazujące na konieczność wydania zaskarżonej decyzji oraz wskazał normy prawne mające zastosowanie w sprawie. Z tych też przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł, jak w sentencji.