II SA/Sz 1235/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego R. S. kwotę [...] złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2009r. sygn. akt II SA/Sz 882/08 w sprawie ze skargi H.J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w sprawie nie zachodziły podstawy do umorzenia postępowania organu nadzoru budowlanego wszczętego w sprawie dokonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę zmiany sposobu użytkowania strychu na pomieszczenie mieszkalne wraz z wykonaniem remontu - w budynku mieszkalnym położonym w [...] przy ul. [...], działka nr [...], gm. [...], którego inwestorem była B.S., a właścicielem H.J.. Postępowanie w sprawie samowoli budowlanej nie stało się bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy organ stwierdził, iż samowola taka w rozumieniu przepisów prawa budowlanego miała miejsce, a jedna z zainteresowanych w sprawie stron domaga się merytorycznego rozstrzygnięcia w tej kwestii. Organ zatem wyciągnął błędny wniosek z faktu, iż z przedłożonej przez inwestora oceny wynikało, iż roboty te zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, a obiekt nadaje się do użytkowania uznając, że w tej sytuacji, brak jest podstaw do jakiejkolwiek dalszej władczej ingerencji organu administracji publicznej, w tej sprawie, zatem prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu w oparciu o art. 105 K.p.a. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie tryb legalizacyjny z art. 71 ust. 3 z odpowiednim zastosowaniem przepisów art. 51 i art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 31 maja 2004r., co wynika z treści przepisu przejściowego - art. 2 ustawy z 16 stycznia 2004r.o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93 poz. 888.). A zatem istnieje możliwość wydania decyzji na podstawie art. 51 Prawa budowlanego w oparciu o wzbogacony materiał dowodowy. Na skutek powyższego wyroku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] decyzję nakazującą inwestorowi wykonanie niezbędnych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, tj. do przedłożenia zaświadczenia potwierdzającego, że przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania była zgodna z ówcześnie obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej wykonanych robót budowlanych, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym zgodę właściciela. Następnie stwierdzając wykonanie nałożonych obowiązków, decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), art. 7 ustawy z dnia 28 lipca 2005 o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 163, poz. 1364), art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2004r. Nr 93, poz. 888) oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), udzielił B.S. pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń mieszkalnych, tj. dwóch pokoi, łazienki, garderoby na strychu w budynku mieszkalnym, położonym w [...] przy ul. [...] nr [...], na terenie działki nr [...], gmina [...]. Od decyzji odwołała się H.J. - właścicielka nieruchomości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, tj.: - art. 61 § 4 w związku z art. 8 i art. 9 K.p.a. polegające na niezawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń mieszkalnych z wniosku inwestora z dnia [...], - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez niezgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie stanu faktycznego polegającego na przyjęciu, że B.S. dokonała przedmiotowej zmiany sposobu użytkowania w [...]r., gdy tymczasem z akt sprawy wynika, że roboty budowlane na przedmiotowej nieruchomości nastąpiły w innym okresie niż ustalił organ, - art. 80, w związku z art. 107 § 3, i art. 7 K.p.a. polegające na tym, iż w zaskarżonej decyzji organ nie wskazał faktów, które uznane zostały za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, tj. nie ustalił, czy i kiedy inwestor wykonał obowiązki określone decyzją z dnia [...], jak również nie przeprowadził oględzin nielegalnie wybudowanego garażu, - art. 71 w związku z art. 51 i art. 57 ustawy Prawo budowlane oraz w związku z art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i w związku z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez ich niezastosowanie, wydanie decyzji w oparciu art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nieznajdującego zastosowania do samowoli oraz nienałożenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu. W świetle powyższych nieprawidłowości skarżąca wniosła o wydanie decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na użytkowanie i zobowiązanie inwestora do doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Po rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 55 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm., w brzmieniu obowiązującym przed 31 maja 2004 r.), w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888), a także art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po stwierdzeniu samowolnej zmiany sposobu użytkowania strychu na pomieszczenia mieszkalne, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanym na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], wszczął postępowanie administracyjne w sprawie. Fakt wykonania robót budowlanych adaptacyjnych został stwierdzony podczas oględzin nieruchomości w dniu [...]. Zastosowanie w niniejszej sprawie ma tryb legalizacyjny wskazany w art. 71 ust. 3, w brzmieniu obowiązującym przed 31 maja 2004 r. co wynika z treści przepisu przejściowego - art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z powołanym przepisem art. 71 ust. 3 w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. Art. 51 ust. 1 pkt 2, umożliwia wydanie decyzji nakładającej (na inwestora, właściciela lub zarządcę) obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Po wykonaniu powyższego obowiązku postępowanie legalizacyjne kończy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie stosownie do art. 55 ust. 1 pkt 4 tej samej ustawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, uwzględniając wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku z dnia 01 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 882/08, dotyczącym przedmiotowej sprawy, decyzją z dnia [...], na podstawie art. 71 ust. 3 (stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane), nałożył na inwestora B.S., obowiązek wykonania określonych czynności, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, tj. przedłożenia zaświadczenia o zgodności dokonanej zmiany sposobu użytkowania z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zobowiązana przedstawiła inwentaryzację architektoniczno-budowlaną wraz z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych, sporządzoną przez uprawnioną osobę, potwierdzającą wykonanie robót zgodnie z przepisami. Organ otrzymał również zaświadczenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] o zgodności dokonanej zmiany sposobu użytkowania z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sprawie inspektor odstąpił od żądania, niezasadnie nałożonego obowiązku przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem, jak stwierdził Sąd w ww. wyroku "doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem wymagane przez art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oznacza zgodność z normami prawa administracyjnego, w szczególności prawa budowlanego, a nie cywilnego. W postępowaniu administracyjnym nie mogą być zatem rozstrzygnięte sporne kwestie między skarżącą, jako obecną właścicielką nieruchomości, a uczestniczką postępowania, jako jej dzierżawcą - na podstawie umowy dzierżawy zawartej w [...] r. z poprzednim właścicielem nieruchomości na 30-letni okres i jej cesji na rzecz uczestniczki". Wobec tego żądanie przedłożenia zgody właściciela nieruchomości na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych, co należy rozumieć jako prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jest bezpodstawne. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W świetle powyższego organ uznał, iż B.S. wykonała obowiązek nałożony decyzją z dnia [...], doprowadzając samowolnie wykonane roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Zatem orzeczenie organu I instancji jako kończące postępowanie legalizacyjne jest zgodne z prawem. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej, organ wyjaśnił, że dokładne ustalenie daty popełnienia przedmiotowej samowoli budowlanej (czy nastąpiło to w [...] r., czy później) nie ma znaczenia w sprawie. Dla przyjęcia właściwego trybu postępowania w sprawie istotne bowiem jest ustalenie, że nastąpiło to przed [...]. Przepisy art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, dot. wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu, nie mają zastosowania dla przypadków samowolnie wykonanych robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego lub jego części, co ma miejsce w przedmiotowym przypadku. Ponadto organ podkreślił, że przedmiotem postępowania organu I instancji, zakończonego zaskarżoną decyzją, jest samowolna zmiana sposobu użytkowania strychu na pomieszczenia mieszkalne, zatem kwestie dotyczące garażu dwustanowiskowego są bezprzedmiotowe. H.J. zakwestionowała powyższą decyzję w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie art. 61 w zw. z art. 8 i 9, art. 7 i 77, 107 § 1 i 3, 80 K.p.a. W skardze powtórzyła zarzuty i argumenty zawarte w odwołaniu co do prawidłowości prowadzonego postępowania. Podniosła, iż zarówno inwestor jak i poprzednik inwestora nie legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ natomiast pominął milczeniem kwestie, czy inwestorowi przysługiwało takie prawo. Wskazała, iż obowiązek przedłożenia dokumentacji wynikający z decyzji nie został wykonany, a pomimo tego udzielono pozwolenia na użytkowanie. Ponadto organ w sposób nieprawidłowy rozstrzygnął sprawę w oparciu o dokumenty przedstawione przez inwestora w dniu [...], pomimo tego, że decyzją z dnia [...] został on zobowiązany do przedłożenia kolejnych dokumentów. Podkreśliła również, że samo przedstawienie dokumentacji nie jest równoznaczne z automatycznym wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, lecz musi być przedmiotem oceny organu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 j.t.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna. Na wstępie Sąd pragnie zaznaczyć, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu WSA w Szczecinie z 1 kwietnia 2009r. sygn. akt II SA/Sz 882/08 wiążą Sąd w niniejszej sprawie. Nadto Sąd przypomina, że przedmiotem sprawy jest ocena decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i Sąd pomija w swoich rozważaniach zarzuty dotyczące zagadnień cywilistycznych. We wspomnianym wyroku Sąd określił, że do sprawy ma zastosowanie tryb legalizacji wskazany w art. 71 ust.3 z odpowiednim zastosowaniem przepisów art. 51 i 57 ust. 7 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 31 maja 2004r. Organy administracji prowadząc postępowanie zmierzające do ewentualnej legalizacji przeprowadzonych robót budowlanych i w konsekwencji wydania pozwolenia na użytkowanie nie wymagają, aby inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością. W celu ustalenia, czy roboty zostały wykonane zgodnie z przepisami prawa budowlanego organ na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego może w drodze postanowienia nałożyć na uczestników procesu budowlanego obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. W zgromadzonym przez organy materiale dowodowym znajdują się dokumenty pozwalające na wydanie decyzji na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. W związku z powyższym Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 61 § 4 w związku z art. 8 i 9 K.p.a., tj. zarzutu niezawiadomienia o wszczęciu postępowania z wniosku inwestora należy zauważyć, iż postępowanie zostało wszczęte z urzędu pismem z dnia [...] o czym skarżąca została prawidłowo zawiadomiona. Co prawda w toku ww. postępowania wpłynął wniosek inwestora, jednak nie spowodował on wszczęcia odrębnego postępowania, a został rozpatrzony w ramach już toczącego się postępowania z urzędu. Nawet gdyby przyjąć za organem I instancji, że postępowanie prowadzone było na wniosek uznać należy, że naruszenie w postaci braku zawiadomienia nie miałoby wpływu na wynik postępowania. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77§ 1 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez sprzeczne, niezgodne z zebranym materiałem dowodowy ustalenia stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że B.S. dokonała przedmiotowej zmiany użytkowania w [...] gdy tymczasem z akt sprawy wynika, że roboty budowlane na przedmiotowej nieruchomości nastąpiły w innym okresie niż ustalił organ, a ponadto iż organy nie ustaliły czy inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością. Należy przyznać rację skarżącej, co do faktu, iż organ zaniechały ustalenia dokładnej daty zmiany sposobu użytkowania. Organy w swoich rozważaniach ograniczyły się do ustalenia, że zmiana sposobu użytkowania nastąpiła przed dniem [...]. Powyższe naruszenie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy albowiem dla sprawy istotne jest to, że samowola nastąpiła przed dniem [...]. Podnoszony przez skarżącą brak zgody właściciela oraz zarzut braku ustalenia przez organy, czy taka zgoda istniała nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż na etapie legalizacji nie ma podstaw do badania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 80, w związku z art. 107 § 3 i art. 7 K.p.a. polegającego na tym, iż w zaskarżonej decyzji organ nie wskazał faktów, które uznane zostały za udokumentowanie jak również dowodów, na których się oparł, a także przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz nieustalenia, czy i kiedy inwestor wykonał obowiązki określone decyzją z dnia [...]. Stwierdzić należy, że podstawą do nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego jest art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego (ewentualnie obowiązek przedłożenia ekspertyzy można też nałożyć w postanowieniu o wstrzymaniu, tj. art. 50 ust.3 Prawa budowlanego). Z akt sprawy natomiast wynika, iż inwestor wykonał nałożone obowiązki w dniu [...], a więc już po upływie terminu zakreślonego w decyzji tj. [...]. Jedynym skutkiem przekroczenia terminu do przedstawienia dokumentów w trybie art. 81c ust.2 Prawa budowlanego jest sankcja wykonania zastępczego w trybie art. 81c ust.4 Prawa budowlanego. Dlatego należy uznać, iż pomimo przekroczenia terminu, inwestor wykonał nałożony na niego obowiązek. W odniesieniu do zarzutu nieustalenia stanu faktycznego i braku dokonania oceny materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że organ winien ustalić następujące fakty: zakres wykonywanych robót, zgodność zmiany sposobu użytkowania z przepisami miejscowymi planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność wykonanych robót z warunkami technicznymi, p.poż., bhp, czy Polskimi Normami. W aktach sprawy znajdują się dwie inwentaryzacje ze [...], a także ocena techniczna z [...]. Ponadto w aktach znajduje się zaświadczenie Wójta z dnia [...] o zgodności dokonanej zmiany sposobu użytkowania z przepisami planu zagospodarowania przestrzennego. Z ww. dokumentacji wynika, iż stan techniczny konstrukcji budynku jest dobry i nadaje się on do użytkowania, ponadto osoba posiadająca uprawnienia budowlane oświadczyła, że roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania strychu na pomieszczenia mieszkalne zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i przepisami BHP. Sąd nie podziela też zarzutu naruszenia art. 71 w związku z art. 2 pkt 3 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o zmianami ustawy Prawo budowlane i w związku z art. 170 ustawy – P.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji w oparciu o art. 55 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego oraz nienałożeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu. Organ odwoławczy – wbrew twierdzeniu skarżącej nie wydał decyzji w oparciu o art. 55 ust.1 pkt 3 lecz na podstawie art. 55 ust.1 pkt 4, który odnosi się do decyzji wydanych w trybie art. 51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. nakładających obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Jednocześnie Sąd stwierdza, że przedłożenia dokumentów nie można żądać, jak twierdzi organ II instancji, na podstawie art. 51 lecz na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Z przedłożonych dokumentów ma dopiero wynikać czy wzywać inwestora w trybie art. 51 do dokonania czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Postępowanie legalizacyjne w ocenie Sądu ma jedynie usunąć kolizję z prawem wykonanych robót i zmiany sposobu użytkowania, a podstawą do legalizacji w przedmiotowej sprawie odbywającej się według przepisów wskazanych przez WSA w wyroku z 1 kwietnia 2009r. jest zgodność wykonanych robót i zmiany sposobu użytkowania z prawem i sztuką budowlaną. Warunkiem legalizacji nie jest uiszczenie opłaty legalizacyjnej, zatem żądanie jej nałożenia jest niedopuszczalne. Odnosząc się do zarzutu nieustosunkowania się przez organ do pisma skarżącej z [...]. Sąd stwierdza, że zawierało ono zarzuty dotyczące zagadnień cywilistycznych. Sąd dopuścił jako dowód w sprawie przedstawiony na rozprawie w dniu [...] przez pełnomocnika skarżącej operat szacunkowy wyceny nieruchomości rolnej, zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Wycenę przeprowadzono na zlecenie inwestora – B.S.. W ocenie Sądu wskazany dowód potwierdza ustalenia zawarte później w inwentaryzacji spornego obiektu. Jak zaznacza rzeczoznawca majątkowy cyt. "stan techniczny nieruchomości budynkowej nie wskazuje na jakiekolwiek zagrożenia, wręcz przeciwnie, budynek po zakończonej modernizacji rokuje długoletnią żywotność techniczną". Natomiast Sąd przyznaje, że w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zabrakło oceny organu w przedmiocie uzupełnionego materiału dowodowego. Organ odwoławczy również bardzo lakonicznie odnosi się do materiału dowodowego. Jednak w ocenie Sądu nie są to wystarczające okoliczności aby uwzględnić skargę. Sąd stwierdza, że skarżąca nie wniosła konkretnych zastrzeżeń do oceny technicznej jak i do inwentaryzacji. Nadto jak wynika z oświadczenia złożonego w inwentaryzacji z [...], cyt.: "roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania strychu na pomieszczenie mieszkalne i modernizacji budynku zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i przepisami bhp, nie zagrażają zdrowiu ludzi i bezpieczeństwu mienia". Zdaniem Sądu w materiałach sprawy brak jest dowodów bądź okoliczności, które mogłyby skutecznie podważyć przedmiotowe decyzje. Z tych przyczyn na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.