II SA/Sz 1243/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] września 2021 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 122 § 1 i 2 w zw. z art. 119 oraz z art. 20 § 1 pkt 4 i art. 64a oraz art. 121 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 - j.t. ze zm.).), dalej jako "u.p.e.a.", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nałożył na J. L. (dalej jako "zobowiązany" lub "skarżący"), grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł, z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wykonania robót remontowych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] w M., działka nr [...], wyszczególnionych w decyzji nakazowej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., o których mowa w tytule wykonawczym obowiązków o charakterze niepieniężnym nr [...] z dnia’ [...] sierpnia 2018 r. Ponadto organ nałożył na zobowiązanego obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej w wysokości [...] zł za wydanie postanowienia oraz opłaty kosztów upomnienia w wysokości [...] zł. Jednocześnie organ zobowiązał J. L. do dokonania wpłaty grzywny, opłaty i kosztów upomnienia w terminie 10 dni od dnia doręczenia postanowienia na rachunek Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K., wskazując, że w razie nieuiszczenia, grzywna, opłata i koszty upomnienia zostaną ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Wykonania określonego w tytule wykonawczym [...] obowiązku w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia postanowienia, o czym należy niezwłocznie zawiadomić organ egzekucyjny. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Nr [...] z dnia [...]10.2016, nr [...] nałożono na zobowiązanego obowiązek doprowadzenie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] w miejscowości M., gmina M., ul. [...] - do odpowiedniego stanu technicznego poprzez: 1) rozebranie istniejącego pokrycia dachowego wraz z łatami, 2) wymianę, wzmocnienie lub naprawę uszkodzonych elementów konstrukcji więźby dachowej, w zależności od stopnia ich zużycia, 3) impregnację całości konstrukcji drewnianej więźby dachowej preparatami antygrzybicznymi, przeciw insektom i przeciwogniowymi, 4) montaż folii paroprzepuszczalnej (wiatroizolacji) oraz łat, 5) montaż obróbek blacharskich i pokrycia dachowego, 6) wymianę bądź uzupełnienie elementów odwodnienia budynku, 7) wykonanie izolacji poziomej i pionowej fundamentów budynku, 8) wykonanie opaski drenażowej wokół budynku, 9) remont elewacji budynku, 10) przemurowanie kominów ponad dachem i obielenie ich w poziomie strychu, nie został przez zobowiązanych w zakresie p-ów 6-9 zrealizowany. Upomnieniem z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], doręczonym zobowiązanemu w dniu [...].08.2018 r., PINB w K. wezwał do wykonania obowiązku z uprzedzeniem, że po upływie siedmiu dni od daty doręczenia upomnienia zostanie wszczęte przeciwko zobowiązanym postępowanie egzekucyjne. Po upływie powyższego terminu PINB w K., jako wierzyciel, a jednocześnie organ egzekucyjny obowiązków o charakterze niepieniężnym, wystawił w dniu [...] sierpnia 2018 r. tytuł wykonawczy TW-2 (stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym) nr [...] i z tym samym dniem skierował go do egzekucji, informując o możliwości zastosowania środków egzekucyjnych w postaci grzywny w celu przymuszenia. Biorąc pod uwagę fakt, że roboty remontowe w zakresie punktów 1-5 i p-tu 9 (w części dotyczącej II kondygnacji i dachu) były realizowane (protokół kontroli z dnia [...]07.2020 r.) organ egzekucyjny nie podejmował dotychczas czynności egzekucyjnych. Dopiero okoliczność, iż roboty remontowe w części parterowej nie są wykonywane, skłoniła organ egzekucyjny do zastosowania środka egzekucyjnego w celu przymuszenia do dalszej realizacji obowiązku wynikającego z decyzji. Organ podkreślił, że ustalona postanowieniem wysokość grzywny jest zgodna z przepisem art. 121 § 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wskazał, że w przedmiotowej sprawie celowym jest zastosowanie przymusu w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia, jako środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego i jest niezbędne do realizacji ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Nałożenie grzywny jest wynikiem uchylania się od wykonania decyzji nakazowej i jest aktem najwyższego ostatecznego przymusu. Wysokość grzywny jest adekwatna do zaistniałej sytuacji i na tyle dotkliwa, żeby przymusić zobowiązanego do działania. Jednocześnie poinformowano zobowiązanego, iż zgodnie z art. 125 u.p.e.a., w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożona, a nie uiszczona lub nieściągnięta grzywna w celu przymuszenia podlega umorzeniu na wniosek zobowiązanego, a w przypadku uiszczenia lub ściągnięcia, może być ona w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego zwrócona w całości lub w części (art. 126 w/w ustawy). J. L., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł zażalenie na postanowienie, domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania przed organem I instancji. Postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez jego zastosowanie, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania, tj. spełnienie obowiązku nałożonego w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2016 r. w sprawie [...] spoczywało na K. N., nie zaś na J. L.; 2) art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez niewłaściwą ocenę, przeciwko komu należy skierować postępowanie; 3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, co skutkowało nałożeniem obowiązku zapłaty grzywny na J. L., nie zaś na K. N.; 4) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez naruszenie zasady równego traktowania, tj. nałożenie obowiązku zapłaty grzywny na J. L. i nienałożenie takiego obowiązku na K. N.; 5) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niezapewnienie J. L. czynnego udziału w postępowaniu, nieumożliwienie wypowiedzenia się J. L. przed nałożeniem obowiązku zapłaty grzywny, co skutkowało wydaniem arbitralnego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia; 6) art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nałożenie grzywny na J. L. po upływie niemal trzech lat od ostatnich czynności w sprawie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował obszernie dotychczasowy przebieg postępowania związanego z nałożeniem na skarżącego i współwłaścicielkę nieruchomości obowiązków mających na celu doprowadzenie budynku do należytego stanu technicznego. Podkreślił, że decyzja z dnia [...] października 2016 r., nr [...], którą nakazano doprowadzenie budynku do odpowiedniego stanu technicznego poprzez wykonanie wskazanych w sentencji tej decyzji robót budowlanych jest ostateczna. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie, a po jej utrzymaniu w mocy przez ZWINB w S., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, a następnie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które to skargi okazały się nieskuteczne. W związku z powyższym decyzja ta jest wykonalna, a obowiązkiem jej adresatów było wykonanie wskazanych przez organ nadzoru budowlanego robót budowlanych. Przed przystąpieniem do egzekucji administracyjnej, stosownie do art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, PINB w K. przesłał skarżącemu pisemne upomnienie z dnia [...] lipca 2018 r., zawierające wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że upomnienie to zostało skutecznie doręczone w dniu [...] sierpnia 2018 r. W dniu [...] lipca 2020 r. PINB w K. przeprowadził czynności kontrolne na nieruchomości przy ul. [...] w M., mające na celu sprawdzenie wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB w K. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] i stwierdził, że: "wykonano rozebranie istniejącego pokrycia dachowego, wymianę i naprawę uszkodzonych elementów konstrukcji więźby dachowej, impregnację konstrukcji drewnianej więźby dachowej preparatami antygrzybicznymi, montaż folii paroprzepuszczalnej (wiatroizolacji), montaż obróbek blacharskich (do wykonania obróbki blacharskie krańcowe przy mansardach), brak rur spustowych, przemurowanie kominów ponad, dachem i ich obielenie na poziomie strychu. Do wykonania pozostały roboty budowlane związane z wymianą bądź uzupełnieniem elementów odwodnienia budynku, wykonaniem izolacji poziomej i pionowej fundamentów budynku, wykonaniem opaski drenażowej wokół budynku, remontem elewacji budynku - do chwili obecnej wykonywany jest remont elewacji budynku w poziomie II kondygnacji + ściany szczytowe. W celu udokumentowania stanu istniejącego PINB w K. wykonał dokumentację fotograficzną, którą załączył do akt sprawy. Zgodnie z treścią art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.), grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego, a także wówczas, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Grzywna w celu przymuszenia, nałożona na podstawie ww. artykułu stanowi środek egzekucyjny. Jej nałożenie i egzekucja ma na celu zmuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku nałożonego przez organ administracji. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę w trybie zażaleniowym zważył, iż przedmiotowa grzywna w celu przymuszenia nałożona została dla wyegzekwowania obowiązku, wynikającego z nałożonego decyzją PINB w K. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], nakazującą współwłaścicielom budynku mieszkalnego przy ul. [...] w M., w tym skarżącemu, wykonanie określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia tego budynku do odpowiedniego stanu technicznego. Z akt sprawy wynika, że roboty budowlane, związane z realizacją nałożonego ww. decyzją obowiązku, wykonywane są jedynie z inicjatywy współwłaścicielki nieruchomości - K. N., zaś skarżący nałożonego obowiązku nie realizuje. Jak wynika z przedstawionych przez K. N. dokumentów, wykonanie nałożonego obowiązku w całości nie jest możliwe bez udziału skarżącego - właściciela lokalu nr [...]. W szczególności wykonanie izolacji fundamentów budynku nie jest możliwe bez dostępu do ścian wewnętrznych, remont elewacji budynku na poziomie parteru nie jest możliwy bez wymiany okien, gdyż ościeża okien w całości zakryte są węgarkami. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, nałożony decyzją z dnia [...] października 2016 r. obowiązek, nie został wykonany w całości. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w myśl przepisu art. 121 § § 2 i 4 u.p.e.a. jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i nie może przekroczyć kwoty [...]zł. W ocenie organu odwoławczego, powiatowy organ nadzoru budowlanego, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia skarżącego do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB w K., z dnia [...] października 2016 r., nie przekroczył granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, zaś wysokość nałożonej grzywny należy ocenić jako ustaloną w dolnych granicach jej ustawowego wymiaru. ZWINB wyjaśnił, że przedmiotowej sprawie celowe jest zastosowanie środka przymusu w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia, jako środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego i jest niezbędne do realizacji ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest wynikiem uchylania się od wykonania decyzji nakazowej i jest aktem ostatecznego przymusu. Zdaniem organu, grzywna w celu przymuszenia w wysokości [...] zł nie jest wygórowana, zwłaszcza, że skarżący może uwolnić się od zapłacenia grzywny wykonując ciążący na nim obowiązek. Odnosząc się do argumentów przedstawionych w zażaleniu organ wskazał, że zastosowanie środków egzekucyjnych wobec tego ze zobowiązanych, którego bierna postawa czy też celowe działania utrudniają wykonanie obowiązków przez zobowiązanego podejmującego starania w celu ich realizacji, jest w pełni zasadne. Natomiast postanowienie sądu cywilnego, uprawniające K. N. do wykonania nałożonego obowiązku, nie zwalnia skarżącego od jego wykonania. Nie zgadzając się z treścią rozstrzygnięcia, skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że J. L. nie realizuje nałożonego obowiązku realizacji robót remontowych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] w M.; 2) naruszenie art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez stwierdzenie zasadności jego zastosowania, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania, tj. spełnienie obowiązku nałożonego w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2016 r. w sprawie [...] spoczywało na K. N., nie zaś na J. L.; naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy; 3) naruszenie art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez niewłaściwą ocenę, przeciwko komu należy skierować postępowania, co skutkowało utrzymaniem postanowienia o nałożeniu grzywny na niewłaściwą ocenę, podczas gdy egzekucja administracyjna wobec J. L. była niedopuszczalna; naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, co skutkowało utrzymaniem w mocy obowiązku zapłaty grzywny na J. L., podczas gdy obowiązek ten winien zostać nałożony na K. N.; naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5) naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez naruszenie zasady równego traktowania, tj. utrzymanie obowiązku zapłaty grzywny na J. L.; naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy; 6) naruszenie art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego nieuwzględnienie, co skutkowało utrzymaniem w mocy grzywny, która została nałożona na J. L. po upływie niemal trzech lat od ostatnich czynności w sprawie; naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy; 7) naruszenie art. 124 § 2 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego postanowienia w sposób niezawierający niezbędnych rozważań i ocen, które w konsekwencji nie wyjaśnia stronie, z jakiego powodu Organ zdecydował się na taki kierunek rozstrzygnięcia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sprawa niniejsza, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Skarga okazała się niezasadna, bowiem dokonana przez Sąd, w oparciu o kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że akt ten prawa nie narusza. Przedmiotem skargi jest postanowienie ZWINB w S., utrzymujące w mocy postanowienie PINB w K., nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia, w wysokości [...] zł, w związku z niewykonaniem obowiązków nałożonych ostateczną decyzją PINB w K. z dnia [...] października 2016 r. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 119 § 1 u.p.e.a., który stanowi, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Przy czym organ uznał, że w niniejszej sprawie nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym(art. 119 § 2 przywołanej ustawy). Organ uznał, że nałożenie na skarżącego grzywny w kwocie [...]zł stanowi dostatecznie dolegliwy środek perswazji, aby przymusić skarżącego do wykonania ciążącego na nim obowiązku wykonania robót budowlanych, określonych w decyzji PINB w K. z dnia [...] października 2016 r. Wydanie postanowienia poprzedziło ustalenie, że skarżący nie realizuje nałożonych obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz doręczenie mu tytułu wykonawczego i upomnienia (art. 122 u.p.e.a.). Lektura przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest możliwe wówczas, gdy istnieje obowiązek znoszenia lub zaniechania albo obowiązek wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Na gruncie badanej sprawy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji PINB z dnia [...] października 2016 r., nakładającej na współwłaścicieli nieruchomości położonej na działce nr [...], przy ul. [...] w M. obowiązek doprowadzenia budynku do odpowiedniego stanu technicznego, poprzez wykonanie robót budowlanych wyszczególnionych w sentencji decyzji. Decyzja ta została poddana kontroli instancyjnej, a następnie sądowej, a wywiedziona przez skarżącego skarga kasacyjna od wyroku WSA w Szczecinie, oddalającego jego skargę, została oddalona. Oznacza to, że organ odwoławczy oraz sądy obu instancji nie zakwestionowały prawidłowości tej decyzji ani co do celowości nałożenia obowiązku doprowadzenia budynku do właściwego stanu technicznego, ani co do zakresu niezbędnych do wykonania robót budowalnych, ani co do osób zobowiązanych do ich wykonania. Lektura akt prowadzi do wniosku, że obowiązek wykonania robót budowlanych został częściowo zrealizowany przez współwłaścicielkę nieruchomości, będącą również adresatką decyzji z dnia [...] października. Pozostały do wykonania roboty budowlane, których realizacja leży po stronie skarżącego, bądź uzależniona jest od jego współdziałania, bowiem dotyczy tych części budynku, które znajdują się w obrębie jego mieszkania, albo bezpośrednio z nim sąsiadują. Trafnie zatem organy obu instancji uznały, że adresatem postanowienia powinien być skarżący, skoro obecnie to od jego aktywności uzależniona jest możliwość dalszego prowadzenia robót budowlanych. Nie ma przy tym racji skarżący, iż w związku z uprawomocnieniem się postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] września 2018 r., w sprawie [...] obowiązki nałożone decyzją obciążają wyłącznie K. N.. Wbrew wywodom skarżącego, postanowieniem tym Sąd nie zobowiązał K. N. do wykonania robót budowlanych, o których mowa w decyzji z dnia [...] października 2016 r., ani nie wynika z niego, że K. N. zobowiązała się do ich wykonania. Postanowienie to miało na celu zezwolenie na wykonanie prac, których zakres przekraczał zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną i do których wykonania niezbędna była zgoda drugiego współwłaściciela nieruchomości. W żadnym razie postanowienie to nie zakwestionowało ani konieczności wykonania prac budowlanych określonych decyzją, ani ich zakresu, ani w końcu określenia osób zobowiązanych do ich realizacji. To bowiem określa decyzja administracyjna, która jak już wyżej wskazano jest ostateczna i prawomocna i podlega egzekucji administracyjnej. Oznacza to, że skarżący ma obowiązek wykonania robót budowlanych na równi ze współwłaścicielką nieruchomości i adresatką decyzji, a skoro obowiązku tego nie wykonuje, ani nie umożliwia jego wykonania drugiej zobowiązanej stronie, a jego współdziałanie jest niezbędne, to koniecznym stało się przymuszenie go w drodze egzekucji. Wbrew wywodom skarżącego organ uzasadnił z jakich względów zdecydował się na nałożenie grzywny w celu przymuszenia i, w ocenie Sądu, na gruncie badanej sprawy zastosowanie tego środka egzekucyjnego było w pełni zasadne i racjonalne. Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego odnoszących się do nierównego traktowania stron i niewyjaśnienia skarżącemu z jakich względów grzywna została na niego a nie na współwłaścicielkę nieruchomości. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jasno, że obowiązki wynikające z decyzji realizuje wyłącznie K. N. i wyłącznie ona, przy wyrażanym na różne sposoby sprzeciwie skarżącego, podejmuje działania niezbędne dla doprowadzenia budynku do właściwego stanu technicznego. Nie znajduje zatem żadnego uzasadnienia kierowanie postępowania egzekucyjnego w stosunku do jej osoby. Postępowanie egzekucyjne może zostać podjęte w dowolnym momencie, gdy organ stwierdzi, że obowiązki nałożone decyzja nie są realizowane, stąd zastrzeżenia skarżącego w tym zakresie również nie zasługują na uwzględnienie. Zwłaszcza, że egzekucja została wdrożona wówczas, gdy do wykonania pozostały prace, przy których współdziałanie skarżącego jest niezbędne. Z powyższych względów, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.