II SA/Sz 1245/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Protokolant Małgorzata Płocharska - Małys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2007 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. U z a s a d n i e n i e : Burmistrz [...] przeprowadził na wniosek K. i J. S. postępowanie administracyjne w efekcie którego, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.), decyzją z dnia [...] r., nr [...], orzekł o wymeldowaniu A. S. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, m.in., że zebrane w sprawie dowody wskazują, iż A. S. nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania od [...] r. oraz, że z własnej woli przeprowadził się do lokalu, w którym zamieszkiwała jego [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Brak jest dowodów, które mogłyby świadczyć o tym, że A. S. opuścił lokal w [...] przy ul. [...] pod przymusem. Dowodów takich nie wskazał również sam zainteresowany. Lokal przy ul. [...] nie jest właściwym miejscem dla stałego zameldowania A. S. Swoje sprawy życiowe koncentruje on bowiem w lokalu przy ul. [...]. Do tego lokalu przeniósł swoje rzeczy osobiste, mieszka tam wspólnie z [...] i [...] tam nocuje, spożywa posiłki i spędza wolny czas. Natomiast w lokalu przy ul. [...] w [...] nie ma jego rzeczy osobistych, bywa tam sporadycznie oraz nie uczestniczy w kosztach jego utrzymania. Od tej decyzji A. S. złożył odwołanie do Wojewody [...] wnosząc o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Odwołujący się podniósł, iż Burmistrz [...] nieprawidłowo oznaczył w sentencji decyzji stronę postępowania jako "A. S. ", podczas gdy prawidłowe oznaczenie strony to A. S. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek złożonego odwołania Wojewoda [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, decyzją z dnia [...]., nr [...], utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Uzasadniając treść podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda przytoczył treść art. 9 ust. 2b i art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz stwierdził, że zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy wskazuje, iż A. S. nie mieszka w lokalu przy ul. [...] w [...] od [...]r., co dowodzą oświadczenia stron postępowania. Okoliczność ta została również potwierdzona przez przesłuchanych w tej sprawie świadków. Z akt sprawy wynika, że A.S. zamieszkuje w [...] przy ul. [...]. W ocenie Wojewody, okoliczności podane w odwołaniu przez A. S. dotyczące, jego zdaniem, nieprawidłowego oznaczenia strony postępowania, nie zmieniają zasadności twierdzenia, że jego. zachowanie polegające na opuszczeniu lokalu wypełnia znamiona przesłanki opuszczenia miejsca stałego zameldowania w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i nie uzasadnia odmowy jego wymeldowania. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu Wojewoda wyjaśnił, iż organ gminy w sentencji decyzji - zgodnie z regułami języka polskiego - prawidłowo dokonał deklinacji imienia A. i nazwiska S. Ponadto, taka odmiana imienia i nazwiska nie pozostawia wątpliwości co do tożsamości osoby, do której zostało skierowane rozstrzygnięcie Burmistrza [...], tym bardziej, że oznaczenie osoby o imieniu i nazwisku A. S. poprzedzone zostało wyrazem "Pan", co jednoznacznie wskazuje na płeć adresata decyzji. A. S. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się jej uchylenia jako niezgodnej z prawem. W skardze podał, że od chwili urodzenia, tj. od [...] r. przebywa stale przy ul. [...] w [...]. Głównym najemcą tego lokalu do [...] r. była matka skarżącego M. S. Pod koniec [...]r. matka skarżącego zrzekła się praw głównego najemcy na rzecz syna J. S. i jego żony K. J. i K. S. zostali wyłącznymi współwłaścicielami lokalu. Współwłaściciele nie kwestionowali dotychczas praw skarżącego do lokalu. W chwili wykupu mieszkania przez J. i K. S. mieszkanie było również zajmowane przez skarżącego. A. S. podkreślił, że mimo zeznań złożonych przez J. i K. S, nadal przebywa w lokalu przy ul. [...] w [...], Fakt ten poświadczyć mogą osoby mieszkające w sąsiedztwie w budynku przy ul. [...]. Jednak Burmistrz [...] nie przeprowadził przed wydaniem decyzji o wymeldowaniu dostatecznego wywiadu w miejscu pobytu skarżącego przy ul. [...] w [...]. Zeznania J. i K. S. nie są wystarczające, gdyż jako współwłaściciele lokalu nie są obiektywni. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisku zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej dokonana – stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) – pod kątem zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do uznania, że decyzja odpowiada prawu. Podstawę materialnoprawną orzeczenia o wymeldowaniu osoby z dotychczasowego miejsca pobytu stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Ustawa nakłada obowiązek ewidencjonowania pobytu osób, który winien być zgodny ze stanem faktycznym. Celowi temu służy, m.in., uprawnienie organów administracji do wydania decyzji o wymeldowaniu określonej osoby bez jej oświadczenia woli w sytuacjach, o których mowa w art. 15 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 15 ustawy osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca (art. 15 ust. 1). Organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się (art. 15 ust. 2). Brzmienie art. 15 ust. 2 w/w nie pozostawia wątpliwości, że prawodawca zobowiązał organy administracji do wydania na wniosek strony albo z urzędu decyzji w sprawie wymeldowania osób w przypadkach w nim określonych. Skarga została oparta na zarzucie niewłaściwego ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy, z których to ustaleń wynika, że skarżący A. S. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w [...]. Zdaniem Sądu, zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Sądu, na podstawie zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego Wojewoda [...] trafnie zastosował cyt. wyżej przepis art. 15 ust. 2 ustawy o dowodach osobistych i ewidencji ludności, bowiem wystąpiły okoliczności uzasadniające wymeldowanie A. S. z dotychczasowego miejsca stałego pobytu przy ul. [...] w [...]. W trakcie postępowania wyjaśniającego organ I instancji przeprowadził szereg czynności procesowych, aby w sposób rzetelny ustalić, czy A. S. zamieszkuje przy ul. [...]. W tym celu przeprowadził dowody z przesłuchania świadków: K. S., M. S. J. S., N. R., J. G.i J. L. Wszyscy świadkowie zgodnie zeznali, że A. S. nie mieszka w lokalu przy ul. [...] w [...]. N. R. , zam. w [...]przy ul. [...], zeznała, że od kiedy tylko sięga pamięcią, A. S. mieszka w lokalu przy ul. [...], u swojej żony D. (dowód: protokół z przesłuchania z dnia [...]r., k. [...] akt administracyjnych). Również J. G, zam. w [...] przy ul. [...] zeznała, że A. S. mieszka w lokalu przy ul. [...] w [...] "od kiedy zawarł związek małżeński z Panią D.". Mieszka pod tym adresem z żoną i [...] dzieci (dowód: protokół przesłuchania z dnia [...]r., k. [...] akt administracyjnych). Okoliczności te w pełni potwierdziła J. L. – teściowa skarżącego, zeznając, że "Mój zięć A. S. zamieszkuje w lokalu, którego jestem głównym najemcą od dnia ślubu z moją córką D., tj. od [...]r. (dowód: protokół przesłuchania z dnia [...]r., k. [...] akt administracyjnych). Burmistrz [...] uzyskał również z Posterunku Policji w [...] informację, że A. S. nie zgłaszał faktu utrudniania mu zamieszkania w miejscu zameldowania na pobyt stały przy ul. [...] w [,...] (dowód: pismo Kierownika Posterunku Policji w [...] z dnia [...] r., k. [...] akt administracyjnych). Organ I instancji przeprowadził także wizję lokalną, m.in., w miejscu zameldowania skarżącego przy ul. [...] w oparciu o którą stwierdził, że A. S. nie zamieszkuje pod tym adresem. Burmistrz [...] przesłuchał również samego A. S, który podał, m.in., że lokal przy ul. [...] w [...] opuścił w [...] r., gdy zawarł związek małżeński i zamieszkał wraz z żoną przy ul. [...] w [...] gdzie obecnie lokalizuje swoje centrum życiowe (dowód: protokół przesłuchania z dnia [...]r., k. [...] akt administracyjnych). Sąd stwierdził, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organy trafnie przyjęły, że A.S. od [...] r. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w [...] Odnosząc się do podniesionej, dopiero na etapie skargi, możliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania innych osób mieszkających w sąsiedztwie budynku przy ul. [...] należy zauważyć, że stronie skarżącej umożliwiono w trakcie trwającego postępowania administracyjnego zgłoszenie uwag lub wniosków dowodowych. Strona w toku postępowania nie wniosła o przeprowadzenie dowodów z przesłuchań dodatkowych świadków. W związku z tym zarzucenie w skardze Wojewodzie [...], że zaniechał przesłuchania bliżej nieokreślonych osób mieszkających w sąsiedztwie budynku przy ul. [...], musiało być uznane za zarzut co najmniej spóźniony i tym samym nieskuteczny. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie podzielił argumentacji skargi, zaś kontrolując zaskarżoną decyzję z urzędu nie dostrzegł uchybień, które uzasadniałyby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. To z kolei skutkować musiało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).