II SA/Sz 1248/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. K.-B o przyznanie wynagrodzenia za wykonana pomoc prawną w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi K. K.-B. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – kwotę 147,60 (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, która obejmuje kwotę 120 zł, powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone skarżącemu na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę W. M. na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego, z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu. Następnie referendarz sądowy postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. umorzył postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowił adwokata. Na tej podstawie, Izba Adwokacka, na pełnomocnika skarżącego wyznaczyła adwokata K. K.-B. Wyznaczony pełnomocnik w dniu 17 lutego 2017 r. złożył w Sądzie zażalenie na postanowienie Sądu w przedmiocie odrzucenia skargi, które Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt I OZ 628/17 jako bezzasadne oddalił. Pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w niniejszej sprawie, oświadczając, że nie zostały zapłacone w całości ani w części. Starszy referendarz sądowy, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia w niniejszej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801). Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postępowaniu zażaleniowym – 240 zł. Stosownie natomiast do § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Reasumując, mając na uwadze przywołane przepisy, w tym § 4 ust. 1 rozporządzenia, należało w sprawie ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit d) rozporządzenia, czyli ½ opłaty maksymalnej wynoszącej 240 zł, co stanowi kwotę 120 zł. Wskazaną kwotę należało zaś podwyższyć, w myśl przywołanego wyżej § 4 ust. 3 rozporządzenia o 23 % stawki podatku od towarów i usług. Starszy referendarz sądowy stwierdził przy tym, że czynności wykonane przez pełnomocnika nie noszą cech pozwalających na podniesienie wysokości opłaty, na zasadzie w § 4 ust. 2 rozporządzenia. Mając na uwadze nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy uznano, że kwota 147,60 zł wynagrodzenia jest adekwatna do podjętych czynności w sprawie. Wobec tego, referendarz działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji