II SA/Sz 1251/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Pismem z dnia [...] r. A.P. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. stwierdzającą niezbędność wejścia, przez inwestora T.K. na teren działki nr [...] położonej przy ul. [...] celem wykonania robót budowlanych polegających na dociepleniu ściany ganku budynku mieszkalnego nr [...] zlokalizowanego na działce nr [...] położonej przy ul. [...]. Z uwagi na fakt, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji A.P. działał jako pełnomocnik A.L., Sąd zarządzeniem z dnia [...] r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych wniesionej przez niego skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, przez podanie czy skargę wnosi w imieniu własnym czy jako pełnomocnik A.L. Jednocześnie Sąd pouczył A.P., że jeżeli skargę wnosi jako pełnomocnik A.L., to winien złożyć pełnomocnictwo procesowe do działania w jej imieniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, podać miejsce zamieszkania skarżącej, określić stopień pokrewieństwa oraz nadesłać 2 odpisy skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu A.P. w piśmie z dnia [...] r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych oraz wskazał, że A.L. jest jego córką wspólnie z nim zamieszkującą dodając, że wobec tego "z mocy ustawy jest jej pełnomocnikiem jako ojciec i jako strona". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, j.t.) zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. gdy nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W przedmiotowej sprawie A.P. wniósł skargę w imieniu własnym, mimo, że w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji nie występował jako strona lecz jako pełnomocnik strony postępowania – córki A.L. Wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, wskazał, że jest pełnomocnikiem z mocy ustawy jako ojciec i jako strona. Wobec tego, że skarżący podał, iż skargę wnosi w mieniu własnym "jako strona" należy wyjaśnić, że stosownie do art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny (...). Interes prawny wyraża się związkiem między sferą indywidualnych uprawnień i obowiązków a rozstrzygnięciem lub czynnością będącą przedmiotem skargi. Oznacza to, że legitymacja w postępowaniu sądowoadministracyjnym przysługuje jedynie adresatowi tego aktu lub czynności. Zatem skarżący nie był uprawniony do wniesienia skargi, gdyż nie był adresatem zaskarżonej decyzji. Adresatami tej decyzji byli inwestor T.K. oraz A.L. Należy podkreślić, że status pełnomocnika strony w postępowaniu administracyjnym nie uprawnia skarżącego do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu własnym. Pełnomocnik może natomiast nadal reprezentować stronę jeżeli wykaże, że jest jedną z osób o których mowa w art. 35 § P.p.s.a. i że działa w jej imieniu. W niniejszej sprawie A.P. wskazanych okoliczności nie wykazał, w szczególności nie przedłożyć wymaganego pełnomocnictwa. W świetle powołanej regulacji, skarżący nie był legitymowany do wniesienia skargi z uwagi zarówno na brak interesu prawnego oraz nie przedłożenia na wezwanie sądu pełnomocnictwa do działania w imieniu A.L. Tym samym skarga jako wniesiona przez podmiot nieuprawniony okazała się niedopuszczalna i odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 247 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.