II SA/Sz 1252/07

Dnia 17 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA – Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Sygn. akt II SA/Sz 1252/07 P O S T A N O W I E N I E Dnia 17 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia N S A - Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych postanawia odrzucić skargę. E.K. w dniu 27 listopada 2007 r. wniosła skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...(, w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 26 października 2007 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia na nią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Wraz ze skargą E.K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, z uwagi na jej szczególną sytuację zdrowotną, rodzinną i finansową. Postanowieniem z (...( referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy, uznając, iż brak jest podstaw do pozytywnego załatwienia wniosku skarżącej. Pismem z dnia 25 marca 2008 r. wnioskodawczyni wniosła sprzeciw od tego rozstrzygnięcia, powołując się na posiadanie niższych niż pierwotnie wykazywane dochodów oraz na pogarszający się stan zdrowia małżonka. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku z tym, iż w ustawowym terminie wnioskodawczyni wniosła sprzeciw od postanowienia z dnia (...(, stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", rozstrzygnięcie to utraciło moc, zaś sprawa przyznania prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Przyznanie prawa pomocy ustawodawca uzależnił od spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą z nich reguluje art. 246 § 1 P.p.s.a., który warunkuje przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Druga z przesłanek została określona w art. 247 P.p.s.a. i ma charakter negatywny. Oznacza to, że jej wystąpienie wyłącza możliwość przyznania prawa pomocy, choćby spełniona została przesłanka przyznania prawa pomocy przewidziana w art. 246 § 1 P.p.s.a. I tak, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przy czym o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Konieczność zastosowania art. 247 P.p.s.a. będzie zatem zachodziła przed wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (art. 58 § 1 P.p.s.a.). Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej w dniu 26 października 2007 r. W związku z tym, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu, obliczony zgodnie z regułą wynikającą z art. 83 § 2 P.p.s.a., upływał 26 listopada 2007 r. (poniedziałek). Pismo zawierające skargę na tę decyzję skarżąca złożyła osobiście w siedzibie organu administracji w dniu 27 listopada 2007 r., a zatem po upływie terminu do wniesienia skargi. Wobec tego, skarga E.K. kwalifikuje się do odrzucenia, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W związku z tym, iż niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., a tym samym podstawą do nieprzyznawania prawa pomocy, na podstawie art. 247 i 260 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Sygn. akt II SA/Sz 1252/07 UZ A S A D N I E N I E E.K. w dniu 27 listopada 2007 r. wniosła skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...(, w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 26 października 2007 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia na nią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia sąd odrzuca. Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej w dniu 26 października 2007 r. W związku z tym, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu, obliczony zgodnie z regułą wynikającą z art. 83 § 2 P.p.s.a., upływał 26 listopada 2007 r. (poniedziałek). Pismo zawierające skargę na tę decyzję skarżąca złożyła osobiście w siedzibie organu administracji w dniu 27 listopada 2007 r., a zatem po upływie terminu do wniesienia skargi. W tych okolicznościach, stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.