II SA/Sz 1253/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę E. P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia [...] r. złożyła skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jednocześnie wnosząc o stwierdzenie jej nieważności i uchylenie w całości na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jednocześnie wskazując, że skarżona decyzja była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia [...] r. w sprawie o sygn. akt SA/Sz 3049/01 oddalił skargę E. i R. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymaga, że badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo winna poprzedzać analiza jej dopuszczalności. Jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi, stanowiącą podstawę do jej odrzucenia, jest sytuacja przewidziana w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej ustawą "P.p.s.a." – gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w doktrynie powaga rzeczy osądzonej (res iudicata), o której mowa w drugiej części powołanego wyżej przepisu, zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron) – (por. A. Kabat i in., Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. Wolters Kluwer business 2011, s. 216). Inaczej rzecz ujmując, zasadę powagi rzeczy osądzonej należy rozumieć jako brak możliwości dwukrotnego rozpoznawania tej samej sprawy przez Sąd, czyli pomiędzy tymi samymi stronami i w tym samym przedmiocie. Jak słusznie zauważył organ, E.P. już raz, wraz z R.P., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr[...] , a postępowanie wszczęte tą skargą zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 10 lutego 2004 r. wydanym w sprawie SA/Sz 3049/01. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, zostały spełnione przesłanki odnoszące się zarówno co do tożsamości podmiotowej, jak i tożsamości przedmiotowej sprawy. Merytoryczne zaś rozpoznanie uprzednio złożonej skargi co do tej samej decyzji stanowi o zakończeniu sprawy, a w konsekwencji o wystąpieniu powagi rzeczy osądzonej, z którą wiąże się niemożność ponownego rozpoznawania tej sprawy przez Sąd. Odnosząc się do zawartego w treści skargi wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji podkreślić należy, że z powyższych względów ( res iudicata) Sąd nie ma możliwości uwzględnienia żądania skargi w tym zakresie. Skarżąca ma prawo weryfikacji decyzji z punktu widzenia przesłanek nieważnościowych, lecz domaganie się tej weryfikacji od Sądu, z pominięciem procedur administracyjnych, jest oczywiście przedwczesne. W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.