II SA/Sz 1253/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka A., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. o wymierzeniu Spółce kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze Spółka sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadniła okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności brakiem jednolitego stanowiska co do charakteru gier na urządzeniu oraz różną praktykę organu w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Wskazała na podobieństwo niniejszej sprawy do prowadzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który w ostatnim czasie w kilkunastu sprawach uwzględnił takie skargi. Skarżąca podniosła nadto, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oświadczyła, że aktualnie wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Z uwagi na niebagatelną kwotę już uiszczonej kary grozi jej utrata płynności finansowej, co z kolei może skutkować groźbą upadłości Spółki, czyli sytuacją, którą nie da się już odwrócić, nawet w przypadku wygrania przez nią sporu i zwrotu jej wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Wyjaśniła, że wobec zatrzymania przedmiotowych urządzeń przez urzędy celne obecnie zarówno nie osiąga planowanych zysków jak i ponosi straty finansowe. Zdaniem Spółki, uiszczenie kar pieniężnych, na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy jej sytuację finansową i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. W świetle powyższego Spółka uważa, że zasługuje na tymczasową ochronę polegającą na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Końcowo Spółka przywołała i dołączyła postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, którymi wstrzymano wykonanie decyzji w przedmiocie kar pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczna jest więc spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd do zasadności wniosku. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie żądania, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania decyzji. Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie wniosku. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że Spółce wymierzono karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości [...] zł. Tymczasem w ocenie Sądu, nie uprawdopodobniono, aby uiszczenie tej kwoty przekraczało możliwości finansowe Spółki i wywołałoby jej niewypłacalność. Chociaż skarżąca w argumentacji wniosku wskazała, że uiściła już znaczną kwotę tytułem wymierzonej kary pieniężnej, to informacja ta – według Sądu – nie jest wystarczająca do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest bowiem dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym Spółki. Ocena przez sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych Spółka nie przedłożyła. Tym samym nie można zweryfikować, czy strona rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również, oświadczenie o stracie w prowadzonej działalności gospodarczej, nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Strata stanowi jedynie różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w danym roku podatkowym, a kosztami jego uzyskania. Nie przekłada się więc automatycznie na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi, czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej i uprawdopodobnienie powstania stanu zagrożenia niewypłacalnością. Z kolei argument o wadliwości zaskarżonej decyzji nie mieści się w granicach przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bada ani legalności kwestionowanej decyzji ani trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu. A niewątpliwie przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Nie mogło także odnieść zamierzonego wnioskiem skutku powołanie się na rozstrzygnięcia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu, Gorzowie Wielkopolskim, Białymstoku i Lublinie orzekające o wstrzymaniu wykonania decyzji w przedmiotowo tożsamych sprawach dotyczących innych podmiotów. Z uwagi bowiem na przedmiot postępowania nie obowiązuje ogólna zasada wstrzymywania takich decyzji, a Sąd rozstrzyga o żądaniu strony na podstawie akt danej sprawy, a nie w oparciu o stanowisko wyrażone w innej sprawie dotyczącej podobnego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.