II SA/Sz 1254/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 190 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 2670) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) Wojewoda po rozpoznaniu odwołania H. P. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 11 lipca 2013 r. odmawiającą przyznania H. P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 21 maja 2012 r. Opisane rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] r. H. P. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy przedkładając świadectwo pracy z Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej potwierdzające okres zatrudnienia od [...] r. w pełnym wymiarze czasu pracy oraz z firmy B. potwierdzające okres zatrudnienia od [...] r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Na podstawie przedłożonych dokumentów organ ustalił, że skarżący przepracował okres [...] dni. Powyższe stanowiło podstawę wydania w dniu 19 marca 2012 r., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) decyzji uznającej H. P. za osobę bezrobotną z dniem [...] r. oraz odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Następnie w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia zasiłku dla bezrobotnych, postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] W dniu [...] r. skarżący złożył wniosek o podjęcie przedmiotowego postępowania, załączając zaświadczenie ZUS dotyczące zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia w firmie I. w okresie od [...] W następstwie powyższego organ I instancji postanowieniem z dnia 4 czerwca 2013 r. podjął zawieszone w przedmiotowej sprawie postępowanie, a następnie decyzją wydaną w dniu 11 lipca 2013 r., w oparciu o przepis art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a – d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), odmówił przyznania H. P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] W motywach podjętego rozstrzygnięcia, Prezydent Miasta przytoczył treść przepisu art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a – d powołanej ustawy oraz podał, że w przypadku skarżącego do okresu 18 miesięcy poprzedzającego dzień zarejestrowania, tj. do okresu od [...] r. zaliczono [...] dni, tj. okres pracy w P. Do okresu uprawniającego do zasiłku nie zaliczono natomiast okresu pracy w B. ze względu na niezgodność treści pieczątki imiennej z podpisem i braku informacji, która ze stron wypowiedziała umowę oraz okresu pracy na umowę zlecenie w B. z uwagi na nieopłacone przez pracodawcę składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Organ odstąpił od wzywania skarżącego do uzupełnienia świadectwa pracy z B. ponieważ nawet po zaliczeniu tego zatrudnienia okres uprawniający do zasiłku wyniósłby [...] dni, a nie wymagane 365. W odwołaniu od powyższej decyzji H. P. zwrócił się o ponowne przeanalizowanie jego sytuacji, wskazując, że w okresie 18 miesięcy przed rejestracją przepracował [...] dni, a mimo to zasiłek nie został mu przyznany, ponieważ firmy nie dopełniły formalności lub nie opłaciły składek na ubezpieczenie społeczne, a ZUS tych składek nie wyegzekwował. Skarżący podniósł, że czuje się pokrzywdzony zaistniałą sytuacją, ponieważ on ze swojej strony dopełnił wszystkich formalności, a mimo to nie otrzymał zasiłku. Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie. Po przeanalizowaniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mających zastosowanie w niniejszej sprawie, wyjaśnił, że z dostarczonych przez skarżącego dokumentów wynika, iż w okresie [...] miesięcy przed dniem rejestracji przepracował [...] dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono okres pracy w P. od [...] r., tj. [...] dni, nie zaliczono natomiast okresu pracy na umowę zlecenie w firmie I. od [...] r. z uwagi na podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne w ww. okresie [...] zł. Na powyższą decyzję Wojewody H. P. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy, z uwagi na pominięcie przez organy faktu, że firma I. zobowiązana jest do zapłacenia pełnego wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne za okres od [...] r. Z powyższego wynika zatem, że w wymaganym okresie przepracował on łącznie [...] dni i należy mu się zasiłek dla bezrobotnych od [...] r. kiedy to podjął pracę na umowę zlecenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest zasadna, choć z innych względów niż w niej podniesione. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszyły bowiem zakaz powtórnego rozstrzygania tej samej sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego zachodzi wówczas, gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istotnym jest, że aby zaistniała tożsamość sprawy konieczne jest aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego. Sprawa musi dotyczyć więc tych samych podmiotów oraz dotyczyć tej samej podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta orzekł o uznaniu H. P. z dniem [...] r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku z tego tytułu. Powyższa decyzja nie została zaskarżona i stała się ostateczna. Następnie postanowieniem wydanym w dniu 23 maja 2013 r. organ uwzględniając wniosek skarżącego zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. W dniu 3 czerwca 2013 r. skarżący złożył wniosek o podjęcie postępowania załączając do niego zaświadczenie ZUS potwierdzające zatrudnienie na podstawie umowy zlecenia w firmie I. w okresie od [...] r. Po podjęciu przedmiotowego postępowania, Prezydent Miasta wydał w dniu [...] r. decyzję odmawiającą przyznania H. P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, Wojewoda decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] r. uznająca skarżącego za osobę bezrobotną z dniem [...] r. i odmawiająca przyznania zasiłku dla bezrobotnych załatwiała w sposób ostateczny sprawę. I sprawa ta nie powinna być ponownie przedmiotem zwykłego postępowania administracyjnego. Mimo to, decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta ponownie orzekł o odmowie przyznania H. P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r., a Wojewoda decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zatem sprawa objęta zaskarżoną decyzją dotyczyła tego samego przedmiotu i wydana została w tym stanie prawnym, przy niezmienionym stanie faktycznym oraz została skierowana do tego samego podmiotu, co decyzja poprzednio załatwiająca sprawę. Przy czym bez znaczenia dla uznania tożsamości sprawy pozostaje fakt podania daty odmowy przyznania prawa do zasiłku, ponieważ kwestia ta uregulowana jest w przepisie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) i w ogóle nie powinna być rozstrzygana decyzją. W tej sytuacji nie było dopuszczalne ponowne rozstrzyganie o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych, bez uprzedniego wzruszenia decyzji ostatecznej w jednym z trybów nadzwyczajnych, przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, np. wznowienie postępowania na skutek ujawnienia nowych okoliczności. Wydanie decyzji merytorycznej w postępowaniu wznowieniowym lub w innym trybie nadzwyczajnym nie narusza powagi rzeczy osądzonej, ponieważ takie rozstrzygnięcie musi zawierać w sobie orzeczenie o uchyleniu poprzedniej decyzji. Skoro jednak organ pierwszej instancji z naruszeniem wskazanych przepisów ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę administracyjną zakończoną decyzją ostateczną, to obowiązkiem organu odwoławczego było taką decyzję uchylić i postępowanie jako bezprzedmiotowe umorzyć na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednak organ tego nie uczynił, co powoduje, że powyższą wadą kwalifikowaną dotknięte są decyzje organów obu instancji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też w niniejszej sprawie, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca obarczone są wadą wskazana w art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wykazana przyczyna nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowi okoliczność przesądzającą treść niniejszego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji Sąd nie mógł ustosunkować się do merytorycznej argumentacji skargi ani oceniać w tym kontekście zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] Na marginesie należy wskazać, że w sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania w trybie art. 98 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści powołanego przepisu ustawodawca uzależnił możliwość zawieszenia postępowania od łącznego wystąpienia czterech przesłanek: postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony, która występuje z żądaniem zawieszenia postępowania; postępowanie w danej sprawie administracyjnej toczy się; zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu; w postępowaniu, w którym występuje wielość stron, pozostałe strony muszą wyrazić zgodę na zawieszenia postępowania. Brak spełnienia którejkolwiek z wymienionych przesłanek uprawnia organ do odmowy uwzględnienia wniosku. W niniejszej sprawie nie została spełniona druga przesłanka, ponieważ od wydanej w dniu [...] r. przez Prezydenta Miasta decyzji H. P. nie odwołał się, skutkiem czego stała się ona prawomocna. Zatem postępowanie nie toczyło się, a tym samym brak było podstaw do jego zawieszenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.