II SA/Sz 1254/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. przy udziale Prokuratora Okręgowego w Szczecinie sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oraz nadania numeru VIN oddala skargę. 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] odmawiającą W. C. (zwanej dalej: "Skarżącą") rejestracji pojazdu marki [...] o wtórnym numerze identyfikacyjnym VIN [...] oraz nadania nowego numeru VIN dla ww. pojazdu. 2. Zasadnicze ustalenia fatyczne przedstawiają się następująco: W dniu 8 kwietnia 2009 r. Skarżąca złożyła wniosek o rejestrację ww. pojazdu. Decyzję o rejestracji pojazdu z dnia [...] r. uchylono — na wniosek Skarżącej — decyzją z dnia [...] r. Podstawą uchylenia decyzji było sfałszowanie numeru VIN ww. pojazdu. Dokumentem, na podstawie którego uchylono decyzję o rejestracji pojazdu, była opinia nr [...] r., wydana na podstawie badań mechanoskopijnych pola numerowego pojazdu. Z badań tych wynikało, że numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) o treści [...] nie był numerem pierwotnym pojazdu i nie mógł służyć jego identyfikacji. Numeru pierwotnego (nadanego przez producenta pojazdu) nie ustalono. 3. W dniu 29 kwietnia 2015 r. do Organu I instancji wpłynął wniosek Skarżącej o rejestrację ww. pojazdu, który był uprzednio zarejestrowany na Skarżącą pod numerem rejestracyjnym [...], na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] r. Skarżąca do wniosku załączyła kopie następujących dokumentów: pismo jej pełnomocnika z dnia 27 kwietnia 2015 r., w którym stwierdzono m.in., że ugoda sądowa zawarta w dniu [...] r. przed Sądem Rejonowym w sprawie o sygn. akt [...] stanowi potwierdzenie prawa własności Skarżącej co do ww. samochodu; wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) oddalający powództwo W. C. przeciwko D. M. o ustalenie, że Skarżąca jest właścicielem pojazdu, wyrok Sądu Okręgowego z dnia [...] r., sygn. akt [...] oddalający apelację skarżącej w tej sprawie oraz postanowienie z dnia [...] Sądu Rejonowego oddalający wniosek W. C. o stwierdzenie zasiedzenia ww. pojazdu; protokół z rozprawy, w toku której została zawarta ugoda sądowa przed Sądem Rejonowym w sprawie o sygn. akt [...] pomiędzy Skarżącą a C. S. 4. Organ I instancji po rozpatrzeniu zgromadzonego materiału dowodowego decyzją z dnia [...] odmówił rejestracji ww. pojazdu o wtórnym numerze VIN na podstawie dokumentów załączonych do wniosku o rejestrację tego pojazdu. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Organ I instancji wskazał m.in., że ugoda nie może być potraktowana jako dowód własności pojazdu, w szczególności jako prawomocne orzeczenie Sądu ustalające prawo własności, które jest niezbędne do wydania decyzji o nadaniu nowych cech identyfikacyjnych tego pojazdu, zgodnie z art. 66a ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 roku, poz. 1137 ze zm. – zwanej dalej: "u.p.r.d."). Organ zauważył, że z treści ugody wynikało jedynie, że pozwana C.S. nie kwestionowała tego, że W. C. przysługiwało prawo własności pojazdu nabytego na podstawie umowy z dnia [..]r. W ocenie organu I instancji zawarcie ugody sądowej nie stanowi dowodu własności pojazdu, nie jest tym bardziej prawomocnym orzeczeniem sądu ustalającym prawo własności pojazdu. Organu I instancji wskazał, że ugoda prowadzi do zakończenia zawisłego już sporu sądowego, bez rozstrzygania go przez sąd. Organ odniósł się również do argumentów przedstawionych w piśmie z dnia 27 kwietnia 2015 r. przez Skarżącą, która zmierzała do wykazania, że ugoda sądowa jest dokumentem własności pojazdu. Organ powołując się na zebrany materiał dowodowy, wskazał, iż nie sposób przyjąć, że pojazd będący aktualnie w posiadaniu W. C., posiadający wtórny numer VIN jest tym samym pojazdem, który posiadała C.S. Organ I instancji stwierdził również, że nie może uwzględnić wnioskowanego przez Skarżącą upływu trzyletniego okresu pozostawania w dobrej wierze, skutkującego na mocy przepisu art. 169 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2016 roku, poz. 380 ze zm. – zwanej dalej: "Kc") stwierdzeniem nabycia prawa własności ww. pojazdu, wskazując, że nie jest uprawniony do ustalania istnienia lub nieistnienia określonego stosunku prawnego. Organ dodał, że należy to do właściwości sądu powszechnego. 5. Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Organu I instancji i we wniesionym odwołaniu zaskarżyła decyzję w całości, wnosząc o uchylenie jej w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy. 6. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej: "Organem II instancji") uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Organ II instancji wskazał, że analizowana w sprawie ugoda, zawarta przed sądem, niewątpliwie stanowi dowód prawa własności pojazdu marki [...] przysługującego Skarżącej i spełnia przesłanki zarówno § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1522 – zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 22 lipca 2002 r."), jak też art. 66a ust. 2 pkt 5 u.p.r.d., stanowiących o konieczności ustalenia prawa własności prawomocnym orzeczeniem sądu. Wobec jednak faktu, że pojazd dopuszczony do ruchu musi mieć nadane przez producenta cechy identyfikacyjne pojazdu, a w rozpatrywanym stanie faktycznym cechy te władny jest nadać wyłącznie organ właściwy w sprawie rejestracji pojazdu, konieczne było uprzednie wywiązanie się z tego obowiązku, a następnie zarejestrowanie pojazdu. Organ II instancji wskazał, że w związku z powyższym Organu I instancji powinien zawiesić postępowanie do czasu skorzystania z normy kompetencyjnej zawartej w art. 66a ust. 2 pkt 5 u.p.r.d., po uprzednim złożeniu przez Skarżącą wniosku o nadanie cech identyfikacyjnych pojazdu. 7. W dniu 23 października 2015 r. Skarżąca wniosła o nadanie nowego numeru VIN oraz ponowną rejestrację pojazdu. 8. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta a decyzją z dnia [...] odmówił rejestracji pojazdu marki [...] o wtórnym numerze identyfikacyjnym VIN [...] oraz odmówił nadania nowego numeru VIN dla ww. pojazdu na rzecz W. C.. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że z uzyskanych przez Organ informacji wynikało, że Skarżąca powołała się na dowody, które nie istniały. Mianowicie: T. D. wskazał, że nie powstała żadna opinia dotycząca ww. samochodu, wedle której należałoby przyjąć, że pojazd będący w posiadaniu Skarżącej jest tym samym pojazdem, którego właścicielem wcześniej była C.S. C. S. również nie identyfikowała pojazdu posiadanego przez Skarżącą. Ponadto z pisma pełnomocnika C. S. wynikało, że C. S. była jedynie wpisanym do niemieckiego dowodu rejestracyjnego użytkownikiem pojazdu o numerze VIN [...]. Pojazd faktycznie należał do jej ojca – K. D. M. Pojazd został sprzedany przez właściciela (K. D. M.) w [...] r. firmie z siedzibą w N. Zdaniem Organu I instancji nie można było przyjąć, że Skarżąca była właścicielką ww. pojazdu i to bezpośrednio drugą po pierwszej właścicielce, tj. C. S.. Zdaniem Organu I instancji ugodę sądową z dnia [...] r. należałoby uznać za dowód własności pojazdu, gdyby jego poprzednim właścicielem była C. S. i gdyby Skarżąca właśnie ten pojazd posiadała. Natomiast pojazd będący faktycznie w jej posiadaniu nie jest tym pojazdem, którego dotyczy ugoda sądowa z dnia [...]. Ponadto Organ zauważył, że C. S. nie była właścicielem a tylko użytkownikiem pojazdu. Organ dodał, że C. S. nie dokonała identyfikacji ww. pojazdu — nie było zatem żadnych dowodów na to, że pojazd jaki posiada Skarżąca jest to ten sam pojazd, który wcześniej posiadała C. S. Organ I instancji podkreślił, że nie ma żadnego racjonalnego wyjaśnienia przyczyny tego, że pojazd o wtórnym numerze VIN [...] posiadał wcześniej taki sam numer pierwotny, nadany przez producenta. Jak wynika z opinii nr [...] ostatnie dziewięć znaków numeru nadwozia zostało usuniętych (zeszlifowanych i sklepanych). Na ich miejsce nałożono i przyklejono fragment blachy z samodziałowo wybitym numerem. Numeru pierwotnego nadwozia nie ustalono. Ponadto sfałszowana została również tabliczka znamionowa pojazdu. Taka dokonana ingerencja w pole numerowe pojazdu w każdym przypadku ma na celu wprowadzenie do obrotu pojazdu pochodzącego z kradzieży. Na poparcie swojego stanowiska Organ powołał się na wyrok Sądu Okręgowego z dnia[...] r. Powołując się na brzmienie art. 72 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d., Organ I instancji wskazał, że w sytuacji kiedy wnioskodawca nie przedstawił bezspornych dowodów własności pojazdu, Organ do którego wpłynął wniosek o rejestrację takiego pojazdu, powinien odmówić jego zarejestrowania. Organ dodał, że pojazd nie został nabyty na podstawie umowy sprzedaży zawartej w dniu [...] r. (co potwierdziły sądy w załączonych przez Skarżącą do wniosku orzeczeniach). Ponadto, Skarżąca nie przedłożyła żadnej umowy sprzedaży zawartej pomiędzy nią a pośrednikiem handlowym — komisantem. Za dowód własności nie może być uznana również ugoda sądowa z dnia [...] r., z uwagi na to, że C. S. nie była nigdy właścicielką ani tego pojazdu ani pojazdu, który użytkowała. Ponadto z zawartego w ugodzie stwierdzenia C. S. wynikało, że nie zawarła umowy z dnia [...] r., a jej podpis na tej umowie jest nieprawdziwy. Organ wskazał, że nie dysponując dokumentem własności pojazdu, nie może zarejestrować tego pojazdu na rzecz Skarżącej. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Organu I instancji, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 72 ust. 1 u.p.r.d. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 lipca 2002 r., a także przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 oraz art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm. - zwanej dalej: "K.p.a."). 9. Organ II instancji decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Organ ten powołał się na art. 66 ust. 3a, art. 66a ust. 2 pkt 5, art. 72 ust. 1 i ust. 2, art. 73 ust. 1 i ust. 5 u.p.r.d. oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 lipca 2002 r. W uzasadnieniu decyzji Organ II instancji wskazał, że podziela stanowisko Organu I instancji, że ugoda sądowa zawarta w dniu [...] przed Sądem Rejonowym w sprawie z powództwa W. C. przeciwko C. S., sygn. akt [...] o ustalenie, że W. C. jest właścicielem samochodu osobowego marki [...], nr rejestracyjny [...] numer VIN [...], rok produkcji [...]w okolicznościach niniejszej sprawy nie może stanowić podstawy do zarejestrowania ww. pojazdu na rzecz Skarżącej i nadania temu pojazdowi nowych cech identyfikacyjnych. Organ zaznaczył, że istotne znaczenie miały ustalenia poczynione przez Organ I instancji w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. W ocenie Organu II instancji prawidłowo Organ I instancji ustalił również, że T.D. (który – zdaniem Skarżącej - miał dokonać identyfikacji tego pojazdu na podstawie danych uzyskanych z niemieckiego serwisu) nigdy nie dostał żadnego postanowienia od Policji, Sądu, Prokuratury w sprawie wykonania badań przedmiotowego pojazdu. W związku z powyższym nie powstała żadna opinia. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, Organ II instancji wskazał, że ugoda nie rozstrzyga o prawie własności pojazdu. Z wyjaśnień pełnomocnika C. S. wynika, że nie była ona właścicielką pojazdu , a jego użytkownikiem. Organ stwierdził, że ugoda zawarta z osobą nie będącą właścicielem pojazdu i która "nie kwestionuje prawa własności" nie rodzi tych samych skutków co wyrok sądowy ustalający prawo własności. Według Organu II instancji słusznie Organ I instancji stwierdził, że pozostałe załączone do wniosku o rejestrację pojazdu dokumenty (umowa sprzedaży pojazdu z dnia [...] r., wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) oddalający powództwo W. C. przeciwko D.M. o ustalenie, że jest właścicielem pojazdu, wyrok Sądu Okręgowego z dnia [...] r., sygn. akt [...] oddalający apelację powódki w tej sprawie oraz postanowienie z dnia [...] r., sygn. akt [...] Sądu Rejonowego oddalający wniosek W. C. o stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowego pojazdu) także nie mogą być uznane za dowody potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności pojazdu. Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem, że Organ I instancji dokonał błędnej oceny stanu dowodów zgromadzonych w sprawie i niewłaściwie ustalił stan faktyczny. Organ rejestracyjny był uprawniony i zobowiązany do oceny przedłożonej przez wnioskodawczynię ugody sądowej, zbadania jej pod kątem celu jakiemu miała służyć w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem Organu odwoławczego Organ I instancji ocenę dowodów przeprowadził zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł swobodnej oceny dowodów, a jej wyniki przedstawił w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Jednocześnie Organ II instancji wskazał, że w decyzji z dnia [...] r. zalecił Organowi I instancji już tylko nadanie pojazdowi nowych cech identyfikacyjnych, które musiało poprzedzać rejestrację pojazdu, a kompetencję w tym zakresie ustawodawca powierzył staroście właściwemu w sprawach rejestracji pojazdu, to jednak stwierdził, że nie można uznać, iż Organ I instancji podejmując w toku ponownego postępowania czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, uchybił przepisom procedury. W tej sytuacji nie można zarzucić Organowi I instancji, że przeprowadził postępowanie dowodowe, a jego wyniki doprowadziły do ujawnienia nowych okoliczności, które rzutowały na wynik sprawy. Organ II instancji uznał też za zbędne przeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu z zeznań świadka T.D. Stwierdził, że z uwagi na pismo T.D. z dnia 18 grudnia 2015 r. wątpliwe jest czy osoba ta faktycznie wydała opinię. Ponadto, jedynym dokumentem, który w przypadku sfałszowania numeru VIN może stanowić podstawę wydania decyzji o rejestracji pojazdu oraz decyzji o nadaniu pojazdowi cech identyfikacyjnych jest prawomocne orzeczenie sądu, w którym ustalone zostało prawo własności pojazdu. Zeznania tego świadka w przedmiotowym postępowaniu nie mogą więc wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia. Reasumując, Organ II instancji stwierdził, że przedłożona ugoda sądowa nie rozstrzyga wiążąco kwestii ustalenia prawa własności pojazdu i w konsekwencji nie spełnia wymogów § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów jak i art. 66a ust. 2 pkt. 5 u.p.r.d. Organ administracji nie jest natomiast władny rozstrzygać w postępowaniu rejestracyjnym kwestii o charakterze cywilnoprawnym. Organ II instancji odniósł się również do wniosku Strony o przyznanie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 10. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , W.C. zaskarżyła decyzję Organu II instancji w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 72 ust. 1 w zw. z art. 73 ust. 1 i art. 66a ust. 2 pkt 5 u.p.r.d.; b) § 4 ust. 1 pkt 6 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 lipca 2002 r. poprzez dokonanie ich błędnej interpretacji i niewłaściwe zastosowanie, sprowadzające się do nieuzasadnionego przyjęcia, że ugoda sądowa zawarta w dniu [...] r. przed Sądem Rejonowym w sprawie o sygn. akt [...], nie może stanowić podstawy do dokonania wnioskowanego zarejestrowania pojazdu marki [...] na rzecz Skarżącej i nadania mu nowych cech identyfikacyjnych, a także skutkujące wywiedzeniem błędnej konstatacji, iż przedmiotowa ugoda nie rozstrzyga o prawie własności rzeczonego pojazdu; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną w sposób dowolny przez Organy obu instancji, a przez Organ I instancji - bez uwzględnienia wskazań organu odwoławczego, zawartych w decyzji Organu II instancji z dnia [...] r. oraz bez przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez Skarżącą skutkującą niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy i uznaniem przez Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że: " (...) przedłożona ugoda sądowa nie rozstrzyga wiążąco kwestii ustalenia prawa własności pojazdu i w konsekwencji nie spełnia wymogów zawartych w § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów jak i art. 66a ust. 2 pkt 5 u.p.r.d., b) art. 78 § 1 i art. 80 w zw. z art. 136 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, w szczególności - brak uwzględnienia wniosku dowodowego skarżącej i całkowicie dowolne stwierdzenie, że zeznania świadka nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, przy jednoczesnym uznaniu, że dowody przeprowadzone przez Organ I instancji, ponownie badający niniejszą sprawę, tj. m.in. dowód z pisma T.L., zdecydowały o treści zaskarżonej decyzji. 11. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. 12. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy tego czy Organy po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania dowodowego, słusznie odmówiły rejestracji pojazdu marki, o wtórnym numerze VIN i odmówiły nadania nowego numeru VIN na podstawie dokumentów załączonych do wniosku o rejestrację pojazdu. 13. Na wstępie wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Skarżąca nabyła w komisie ww. samochód. Na tę okoliczność sporządzona została umowa w języku polskim i niemieckim, w której jako kupującą wskazano W. C., a jako sprzedawcę C. S., która – jak wynika z akt sprawy - nie podpisała umowy. Z załączonej do akt sprawy opinii eksperta z zakresu badań mechanoskopijnych z dnia [..] r. nr [...] wynika, że numer identyfikacyjny VIN nadwozia ww. samochodu [...] nie jest numerem pierwotnym badanego pojazdu i nie może służyć do jego identyfikacji. Numeru pierwotnego nadwozia nie ustalono (k. 54 akt administracyjnych). Skarżąca faktów tych nie kwestionuje, o czym świadczy m.in. złożony przez nią wniosek z dnia 18 sierpnia 2010 r., w którym zwróciła się o uchylenie decyzji w sprawie rejestracji ww. pojazdu z uwagi na to, że "auto ma przerobione nr. VIN". Jednakże zdaniem Skarżącej Organ na podstawie załączonych przez nią do wniosku o rejestrację dokumentów (w tym kserokopii odpisów wyroków sądów), a także na podstawie kserokopii odpisu protokołu rozprawy w toku której Skarżąca i C. S. zawarły ugodę sądową, powinien zarejestrować ww. samochód i nadać nowy nr VIN. 14. Z uwagi na podniesienie w skardze zarówno zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego, w pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem mają one bezpośredni wpływ na ustalenie stanu faktycznego w sprawie, który z kolei determinuje ocenę prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego. Za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Organu II instancji. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie podzielił przedstawioną przez Organ odwoławczy argumentację i zajęte w sprawie stanowisko. Wskazać zatem należy, że Organy ustalając stan faktyczny sprawy, podjęły wszelkie niezbędne czynności, zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu zarzuty naruszenia przez Organy przepisów procesowych nie zasługują na uwzględnienie. Nie budzi wątpliwości, że w toku postępowania podatkowego organy administracji publicznej są zobligowane do rozstrzygania sprawy zgodnie z postanowieniami m.in. art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. i 78 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. W art. 7 K.p.a. wyrażona została zasada prawdy obiektywnej zobowiązująca organ do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Czynności te organ może wykonać z urzędu lub na wniosek strony. Zasada zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego została uregulowana w art. 77 § 1 K.p.a. W doktrynie wskazuje się, że zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy (B. A. (w:) B. A., J. B., Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, 13. Wydanie, Warszawa 2014 r., s. 366). W art. 78 § 1 ustawodawca uregulował prawo żądania przeprowadzenie dowodu. Strona może wystąpić z takim żądaniem na każdym etapie postępowania wyjaśniającego, wystarczy tylko, że będą spełnione przesłanki określone w tym przepisie. Jednak ocena spełnienia tych przesłanek należy do organu administracyjnego, który dokonuje merytorycznej ich weryfikacji, a więc oceny ich przydatności do ustalenia stanu faktycznego (Cz. M., Komentarz do art. 78 K.p.a., LEX). Zatem organ może nie uwzględnić żądania strony przeprowadzenia dowodu m.in. wtedy, gdy żądanie takie dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, którymi organ dysponuje. W ostatnim wymienionym powyżej przepisie (art. 80 K.p.a.) ustawodawca uregulował zasadę, zgodnie z którą organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z zasady tej wynika, że dla ustalenia udowodnionej okoliczności, Organ powinien ustalić jakie fakty są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są niezbędne. W ocenie Sądu Organy wywiązały się z nałożonego na nich obowiązku określonego w art. 7 i stanowiącym jego rozwinięcie art. 77 § 1 K.p.a., albowiem w sposób wystarczający zebrały, a następnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Przy czym należy zauważyć, że Organ uwzględnił m.in. żądanie Skarżącej poprzez włączenie w poczet materiału dowodowego jej wniosku z dnia [...] r. skierowanego do sądu powszechnego o stwierdzenie zasiedzenia rzeczy ruchomej (ww. pojazdu) i postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] r., sygn. akt [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o zasiedzenie, ale również z własnej inicjatywy podejmował działania w celu zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego. Jako przykład należy wskazać wezwanie z dnia [...] r., skierowane do Skarżącej, w którym zwrócono się m.in. o przedłożenie stosownych dokumentów (k. 28 akt administracyjnych), wezwanie z dnia [...] r. adresowane do biegłego T.D., w którym zwrócono się o nadesłanie opinii technicznej (k. 22 akt administracyjnych), zwrócono się także do prokuratora o udzielenie informacji czy ustalono pierwotny nr VIN i czy pojazd był kradziony (ka. 21 akt administracyjnych). Po przeprowadzeniu oceny wszystkich dowodów uzyskanych w toku postępowania, Organ wypowiedział się co do każdego z nich, czemu wyraz dał w uzasadnieniu decyzji. Organ ocenił nie tylko poszczególne dowody (m.in. umowę kupna, pisma pełnomocników stron, ugodę sądową, orzeczenia sądów, pismo biegłego sądowego) ale rozpatrzył cały materiał dowodowy, mając na uwadze wszystkie dowody we wzajemnym powiązaniu. Odmawiając przesłuchania w charakterze świadka T.D., Organ należycie uzasadnił powody, z jakich nie uwzględnił wniosku strony o przeprowadzenie dowodu. Słusznie Organ wskazał, że skoro biegły sądowy T.D. nie wykonywał badania ww. samochodu i nie sporządził stosownej opinii, to jego zeznania w charakterze świadka nie miałyby wpływu na zmianę rozstrzygnięcia, co by uzasadniało przychylenie się do tego wniosku. Uznając zatem, że postępowanie Organu I instancji było zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami procesowym, za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia przez Organ II instancji art. 138 § 1 pkt K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji. W ocenie Sądu Organ II instancji nie naruszył również art. 136 K.p.a., wprowadzającego możliwość uzupełnienia dowodów przez organ odwoławczy, z uwagi na nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka T.D., z przyczyn wskazanych powyżej. Podkreślić należy, że oceny żądań dowodowych strony organ powinien dokonywać z uwzględnieniem znaczenia przeprowadzonych już w postępowaniu dowodów. Nie istnieje bowiem nieograniczony obowiązek dowodzenia wszystkich okoliczności. Również zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. nie jest uzasadniony. Organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, w uzasadnieniu decyzji przedstawił poczynione ustalenia faktyczne, ocenę dowodów oraz wskazał podstawę prawną decyzji. Rekapitulując, wskazać należy, że na uwzględnienie nie zasługują zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. 15. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazać należy w pierwszej kolejności, że stosownie do postanowień art. 72 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d. rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 lipca 2002 r. w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, z zastrzeżeniem art. 72 ust. 1b-4 ustawy oraz ust. 2-13 i § 3, składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, zwany dalej "wnioskiem o rejestrację", do którego dołącza dowód własności pojazdu. Na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 lipca 2002 r. dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności jeden z następujących dokumentów: 1) umowa sprzedaży; 2) umowa zamiany; 3) umowa darowizny; 4) umowa o dożywocie; 5) faktura VAT potwierdzająca nabycie pojazdu; 6) prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności. Przy czym ustawodawca zastrzegł w art. 66a ust. 2 pkt 5 u.p.r.d., że starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu; 16. Z przytoczonej regulacji prawnej w sposób niebudzący wynika, że organ administracji publicznej rejestruje pojazd na podstawie dowodu własności pojazdu. Dowodem takim może być m.in. umowa sprzedaży lub prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności. Dowód własności pojazdu podmiot ubiegający się o rejestrację pojazdu musi złożyć w organie wraz z wnioskiem o rejestrację pojazdu. W razie zatarcia lub sfałszowania cechy identyfikacyjnej pojazdu, można zwrócić się do właściwego starosty o wydanie decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu. Decyzję taką Organ wydaje na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu, który ustalił prawo własności pojazdu. Dodać należy, że z uwagi na brzmienie art. 66 ust. 3a pkt 1 u.p.r.d., nie budzi wątpliwości, że pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. W orzecznictwie wskazuje się, że w sprawie dotyczącej rejestracji pojazdu zarówno organy administracji publicznej jak i sąd administracyjny nie mogą zajmować się oceną istnienia dobrej wiary jednej ze stron umowy zawieranej w przekonaniu, że jest ona czynnością przenoszącą jego własność. Sprawy te należą do właściwości sądu powszechnego (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 234/05 LEX nr 188983). 17. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wraz z wnioskiem o rejestrację pojazdu jako dowód własności pojazdu przedłożyła m.in. odpis protokołu rozprawy z dnia [...] r., na której została zawarta ugoda sądowa przed Sądem Rejonowym w sprawie z powództwa W. C. przeciwko C. S., sygn. akt [...] o ustalenie, że W.C. jest właścicielem ww. samochodu osobowego marki. W ocenie Sądu słusznie Organy stwierdziły, że ugoda sądowa nie może stanowić podstawy do zarejestrowania pojazdu marki [...] na rzecz W. C. i nadania temu pojazdowi nowych cech identyfikacyjnych. Należy mieć na uwadze, że ugoda sądowa nie jest orzeczeniem sądu. Stosownie bowiem do postanowień ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2016 roku, poz. 1822) Część pierwsza Postępowanie rozpoznawcze, Księga pierwsza Proces, Tytuł VI postępowanie, Działu IV Orzeczenia, orzeczeniami są postanowienia – art. 354, wyroki – art. 316 Kpc (w tym wyroki zaoczne – art. 339 Kpc) oraz nakazy zapłaty 3531 (w postępowaniu nakazowym i upominawczym). Co do prawomocności orzeczeń, wskazać należy, że stosownie do art. 363 § 1 Kpc orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia. Wobec powyższego nie można zgodzić się ze Skarżącą, że zawarta ugoda sądowa jest prawomocnym orzeczeniem sądu. W doktrynie wskazuje się, że jeżeli strony zawrą ugodę, wygasa ich spór. Dalsze prowadzenie procesu według jednego ujęcia doktrynalnego staje się zbędne (por. m.in. W. S.), co obliguje sąd do umorzenia postępowania (art. 355). Według innego poglądu (por. m.in. H. T., J. L.) wydanie wyroku staje się w tym wypadku niedopuszczalne (art. 355), bo zawarcie ugody zawiera dorozumiane cofnięcie pozwu oraz dorozumiany wniosek stron o umorzenie postępowania. Ugoda zawarta przed sądem ma moc równą aktom notarialnym (por. orzeczenie SN z dnia [..], nr 3, poz. 78; por. art. 18315) – P. T., Komentarz aktualizowany do art.223 Kodeksu postępowania cywilnego, LEX. W literaturze wskazuje się również, że ugoda sądowa, z uwagi na swoją podwójną naturę prawną, jest nie tylko czynnością procesową. Dwoisty charakter ugody sądowej łączącej elementy materialnoprawne i procesowe - z powołaniem się na utrwalone stanowisko judykatury - podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 października 2007 r., II CSK 261/07, OSNC-ZD 2008, nr C, poz. 84. Podstawę materialnoprawną ugody zawieranej przed sądem stanowią przepisy art. 917 i 918 Kc. Jedność systemu prawa aktualizuje zagadnienie zakresu ustępstw czynionych przez obie strony (art. 917 K.c.). Ukształtowane orzecznictwo sądowe znalazło potwierdzenie w uchwale pełnego składu I. P. i U. S.SN z dnia [..] r., [...]. W myśl tego poglądu, ustępstwem strony ugody sądowej może być rezygnacja z uzyskania orzeczenia sądowego. Argumentacja zawarta w tej uchwale zachowała aktualność. Powyższe odnieść należy do stanowiska wyrażonego w tej uchwale stwierdzającego, że sąd przyjmuje za prawdziwe oświadczenia stron o okolicznościach faktycznych sprawy, w takich granicach, w jakich nie budzą one uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy (T. Żyznowski, Komentarz do art. 223 Kodeksu postępowania cywilnego, LEX, stan prawny: 30 stycznia 2013 r. Ponadto słusznie Organy zauważyły, że na mocy ugody nie zostało rozstrzygnięte prawo własności. Zgodnie z pkt. l ugody pozwana C. S. nie kwestionowała tego, że powódce W.C. przysługuje prawo własności ww. pojazdu, nabytego przez powódkę w wyniku zawarcia przez powódkę oraz osobę faktycznie dysponującą pojazdem umowy sprzedaży z dnia [...] r. Co więcej do protokołu rozprawy pełnomocnik pozwanej oświadczył, że pozwana nie zawarła z powódką W.C. umowy sprzedaży ww. pojazdu, a w szczególności umowy z dnia [..] r. Jak trafnie zauważył Organ z akt sprawy wynika również, że pełnomocnik C. S. poinformował w piśmie z dnia 4 stycznia 2015 r., że C. S. nie uważa się za właścicielkę ww. pojazdu, była jedynie wpisanym do niemieckiego dowodu rejestracyjnego użytkownikiem pojazdu , którego właścicielem był jej ojciec. Pojazd ten został sprzedany przez właściciela w [...] roku niemieckiej firmie. Pełnomocnik wskazał też, że C. S. nie identyfikowała pojazdu posiadanego przez Skarżącą i nie składała żadnych oświadczeń na temat tożsamości pojazdu posiadanego przez Skarżącą. Słusznie również Organ zauważył, że T.D., który rzekomo miał zidentyfikować pojazd na podstawie danych uzyskanych z niemieckiego serwisu i stwierdzić, że pojazd marki [...], który posiada Skarżąca, jest tym samym pojazdem, którego właścicielem była C. S. oraz wydać w tej sprawie opinię, wskazał, że nigdy nie dostał żadnego postanowienia od Policji, Sądu, Prokuratury w sprawie wykonania badań przedmiotowego pojazdu, w związku z czym nie wydał żadnej opinii. Reasumując, wskazać należy, że z wskazanych powyżej powodów prawidłowo Organ uznał, że ugoda sądowa, nie rozstrzyga o prawie własności pojazdu. Ponadto, na podstawie wyżej wymienionych dowodów, słusznie Organ uznał, że C. S. nie była właścicielem pojazdu i - choćby z tego tylko powodu - nie mogła przenieść prawa własności na Skarżącą. Nie sposób również przyjąć, że samochód, którym dysponowała Skarżąca był tym samym pojazdem, który użytkowała C. S. Uprawnione jest również stwierdzenie Organu, że pozostałe załączone do wniosku o rejestrację pojazdu dokumenty także nie mogą być uznane za dowody potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności pojazdu. Nie może być za taki dowód uznana umowa sprzedaży pojazdu z dnia [...] r., gdyż jako sprzedawcę wpisano osobę, która nie była właścicielem pojazdu, ponadto nie złożyła podpisu na umowie (ktoś inny podpisał za nią umowę). Trafnie zauważył również Organ, że w umowie tej poświadczono nieprawdę co do miejsca je zawarcia - wskazano P., a – jak wynika z akt sprawy - umowę podpisano w komisie w P. Dowodem nie mogą być też załączone do wniosku wyroki sądów, tj. Sądu Rejonowego z dnia [...]), ponieważ sąd oddalił powództwo W. C. przeciwko D.M. (komisantowi) o ustalenie, że właścicielem ww. pojazdu jest Skarżąca, a Sąd Okręgowy z dnia [...]) oddalił apelację powódki w tej sprawie. Natomiast Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...] r. oddalił wniosek W. C. o stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowego pojazdu, wskazując, że o ile możliwe było przyjęcie, iż w dniu wejścia w posiadanie samochodu działała w dobrej wierze, o tyle z całą pewnością przymiot posiadacza w dobrej wierze Skarżąca utraciła w dniu [...] r. (w tym dniu Skarżąca dowiedziała się, że samochód ma przebite numery VIN i najprawdopodobniej pochodzi z kradzieży). 18. Odnosząc się do kolejnego zarzutu podniesionego w skardze, wskazać należy, że wprawdzie Organ II instancji w decyzji z dnia [...] r. zalecił Organowi I instancji nadanie pojazdowi nowych cech identyfikacyjnych, które musiało poprzedzać rejestrację pojazdu, to jednak nie można zarzucić Organowi I instancji, który podjął w toku ponownego postępowania czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, uchybienia przepisom procedury. Rozpoznając ponownie sprawę, Organ I instancji nie był związany stanowiskiem Organu II instancji i przeprowadzając ponowną ocenę, na podstawie nowych ustaleń i dowodów, mógł podjąć odmienne rozstrzygnięcie. W tej sytuacji nie można zarzucić Organowi, że przeprowadził postępowanie dowodowe, a jego wyniki doprowadziły do ujawnienia nowych okoliczności, które miały wpływ na wynik sprawy. 19. Reasumując, wskazać należy, że Organ w toku postępowania nie uchybił powyżej wskazanym przepisom proceduralnym. W ocenie Sądu, Organ podjął niezbędne działania do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a zaskarżoną decyzję wydał na podstawie zebranego materiału dowodowego, wystarczającego dla ustalenia okoliczności istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie rejestracji pojazdu oraz nadania numeru VIN. Organ wziął pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przedstawiając w jasny i obszerny sposób w uzasadnieniu decyzji powody, dla których dał wiarę poszczególnym dowodom, a innym odmówił wiary. 20. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja ostateczna nie narusza przepisów prawa materialnego ani też nie uchybia przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 p.p.s.a.