II SA/Sz 1258/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w S. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] r. nr [...] nałożył na S. karę pieniężną w wysokości [...] zł na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) za naruszenia polegające na: skróceniu dziennego czasu odpoczynku (lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), a także przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni (l.p. 5.6 wspomnianego załącznika) oraz nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] r. na wjeździe z drogi krajowej nr [...] na Terminal Promowy , funkcjonariusze Oddziału Celnego przeprowadzili kontrolę ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej.[...] o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów [...] kg oraz naczepy ciężarowej o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej [...] kg. Kierowca T. C. wykonywał przewóz ładunku z Niemiec do Szwecji. W wyniku kontroli stwierdzono następujące naruszenia: 1. skrócenie dziennego czasu odpoczynku w dniach [...] 2. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym w dniach [...] 3. przekroczenie dopuszczalnego czasu pracy bez przerwy: - w dniu [...], - w dniu [...]. W oparciu o dokumenty okazane podczas kontroli oraz wyjaśnienia kierowcy, organ ustalił, że T. C. wykonywał w dniu [...] r. przewóz drogowy na rzecz i w imieniu przedsiębiorstwa S. zatem podmiotem wykonującym w tym dniu przewóz drogowy było wymienione przedsiębiorstwo. Organ wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 – 4 i 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 r.), w każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. W wyniku analizy danych zawartych w karcie kierowcy, z tachografu cyfrowego odczytano, że w dniu [...] r. o godzinie [...] kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w którym powinien odebrać minimum 11–godzinny nieprzerwany odpoczynek, gdyż pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku kierowca odebrał już trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał [...] nieprzerwanego odpoczynku od godziny [...] dnia [...] r. do godziny [...] dnia [...] r. Kierowca skrócił zatem dzienny czas odpoczynku o [...]. Powołując się na pkt 5.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, organ podał, że wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów w zakresie skrócenia dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny podlega karze 100 zł (l.p. 5.3.1), zaś za każdą następną rozpoczętą godzinę, kara ta wynosi 200 zł (l.p. 5.3.2). Łącznie kara za skrócenie dziennego czasu odpoczynku w wymienionym dniu wynosi zatem [...] zł. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 1 – 4 Rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Tygodniowy czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 56 godzin. Łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin. W wyniku analizy danych zawartych w karcie kierowcy, z tachografu cyfrowego odczytano, że kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni om [...] W okresie od dnia [...] r. kierowca prowadził pojazd przez [...] minut. W punkcie 5.6 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wskazano, że za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku, poprzez przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni przewiduje się karę [...] zł – o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin oraz [...] zł za każdą następną rozpoczętą godzinę. Ponieważ podczas kontroli stwierdzono przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni o [...] minut zatem kara z tego tytułu wynosi [...] zł. Organ wskazał, że podczas przedmiotowej kontroli stwierdzono również naruszenie przepisów określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. W myśl tego przepisu po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin, oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie. Zgodnie z pkt 8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców podlega karze 300 zł. W wyniku analizy danych zawartych w karcie kierowcy, z tachografu cyfrowego odczytano, że w dniu [...] r. od godziny [...] kierowca przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o [...] minut. Wykonywał pracę przez [...] minut i nie odebrał wymaganej przepisami przerwy w pracy. Z kolei w dniu [...] kierowca przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 40 minut. W tym okresie kierowca wykonywał pracę przez [...] i nie odebrał wymaganej przepisami przerwy w pracy. Łączna kara za wymienione wyżej naruszenia wynosi [...] zł. Odnosząc się do pisma strony w kwestii zastosowania art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców, organ wskazał, że w niniejszym przypadku w dniu [...] kierowca wykonywał na przemian inną pracę oraz prowadził pojazd. W okresie tym odebrał jedną przerwę w wymiarze [...]. Organ zauważył, że w okresie tym kierowca nie prowadził pojazdu [...] godziny i nie odebrał przerwy [...] minut w okresie 6-godzinnej pracy liczonej od godziny [...]. W tym przypadku nie można więc zastosować wyjątku określonego w art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców, który wskazuje, że wobec kierowców, którzy wykorzystali przerwy w prowadzeniu pojazdu przeznaczone na odpoczynek zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, nie stosuje się przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. Podobnie sytuacja przedstawiała się w dniu [...] r. Kierowca wykonywał na przemian inną pracę oraz prowadził pojazd. Przerwę odebrał w wymiarze [...]. Nie prowadził pojazdu [...] godziny i nie odebrał [...] minutowej przerwy w okresie [...] godzinnej pracy liczonej od godziny [...] Organ zaznaczył, że celem wprowadzenia przepisów ustawy o transporcie drogowym jak również rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w szczególności art. 15 ust. 7 oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) 2135/98 było zapewnienie bezpieczeństwa na drogach. Organ uznał, że w niniejszej sprawie brak jest okoliczności uzasadniających zastosowanie zwolnienia przedsiębiorstwa od odpowiedzialności o jakim mowa w art. 92 b jak również zastosowania art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. Nie wykazało ono bowiem, że stwierdzone naruszenia były spowodowane czynnikami niezależnymi od niego. Nie wykazało również, że podjęło wszelkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu przedmiotowej sytuacji wymienione w przepisie art. 92 b cytowanej ustawy. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby być podstawą do uwolnienia jej od odpowiedzialności. W odwołaniu od tej decyzji S. zarzuciła jej: - uchybienie art. 8, art. 10, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uniemożliwienie zapoznania się z dokumentami w sprawie oraz nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego, - uchybienie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 15 marca 2006 r., - uchybienie art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców. W ocenie skarżącej organ I instancji błędnie interpretuje przepis art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., który jasno i wyraźnie mówi, że kierowca po 4 godzinach i 30 minutach prowadzenia pojazdu powinien odbyć [...] minutową przerwę. W obu kwestionowanych przez organ datach T. C. odebrał taką przerwę. Strona podniosła także, że organ nie doręczył jej kserokopii certyfikatu zgodności programu analizującego pliki cyfrowe z obowiązującymi aktami prawnymi, tymczasem powyższy dowód odpowiadałby na pytanie czy program T. i zastosowanie przez organ ustawienia mają oparcie w obowiązujących przepisach prawa, a pozyskane w ich wyniku informacje są wiarygodne. Zdaniem skarżącej ustawienia wymienionego programu dopuszczają pełną dowolność w zależności od potrzeb korzystającego z programu. Nie sprzyja to uznaniu T. za wiarygodny i rzetelny. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, że postępowanie wykazało, iż Spółka S. dopuściła się naruszenia polegającego na nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. W sześciogodzinnym okresie pracy kierowcy w dniu [...] r. liczonym od godziny [...] kierowca odebrał tylko jedną przerwę trwającą [...]. Następna przerwa trwająca [...] minuty została odebrana [...] minut po ww. okresie pracy trwającym [...] godzin. Organ I instancji zasadnie zatem nałożył karę pieniężną w kwocie 300 zł na podstawie l.p. 8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z kolei w sześciogodzinnym okresie pracy kierowcy w dniu [...] r. liczonym od godziny [...] kierowca odebrał tylko jedną przerwę trwającą [...] minut. Następna przerwa trwająca [...] minut została odebrana [...] minut po ww. okresie pracy trwającym [...] godzin. Wobec tego także i w tym wypadku organ I instancji zasadnie nałożył karę w wysokości [...] zł. Także odnosząc się do naruszeń polegających na skróceniu dziennego czasu odpoczynku w dniu [...] r. o [...] minuty oraz przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni w okresie [...], organ odwoławczy dokonując ustaleń zbieżnych z ustaleniami organu I instancji uznał nałożenie przez ten organ kar za przedmiotowe naruszenia za prawidłowe. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. oraz art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców, organ odwoławczy wyjaśnił, że aby można było uznać przerwę 45 minutową odebraną w myśl art. 7 rozporządzenia jako przerwę wymienioną w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, na podstawie wyjątku określonego w art. 27 ust. 4 tej ustawy musiałaby być ona wykorzystana w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy (do którego zaliczamy wszystkie czynności wymienione w art. 6 ust. 1 tej ustawy, a nie tylko prowadzenie pojazdu) lub bezpośrednio po tym okresie. Organ zgodził się przy tym ze skarżącą, że dnia [...] r. kierowca odebrał przerwy wynikające z art. 7 cytowanego powyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w 4,5 – godzinnych okresach prowadzenia pojazdu, jednocześnie jednak kierowca nie odebrał, w sześciogodzinnych okresach pracy, ww. przerw wynikających z art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, dlatego nie można było w tych wypadkach zastosować wyjątku określonego w art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców. Odnosząc się do kwestii niedoręczenia Spółce uwierzytelnionej kserokopii certyfikatu zgodności programu T., organ wyjaśnił, że Spółka w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego nie złożyła wniosku o przesłanie ww. dokumentów, a jedynie o okazanie kopii tych dokumentów. Organ I instancji poinformował Spółkę, że "zgodnie ze złożonym przez nią wnioskiem, organ dysponuje certyfikatem, kartą gwarancyjną na oprogramowanie oraz fakturą za aktualizację programu T.". Spółce nie ograniczono zatem możliwości zapoznania się z tymi dokumentami. Organ odwoławczy podkreślił, że program do odczytu danych, a takim jest np. T., nie jest urządzeniem pomiarowym i dlatego nie podlega prawnej kontroli metrologicznej. Program wykorzystywany jest jedynie do wizualizacji danych cyfrowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję S. wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - uchybienie prawa procesowego art. 6, art. 8, art. 73 § 2, art. 80, 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, w tym uwzględnienia wyjaśnień strony, - uchybienie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców, - uchybienie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, - uchybienie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 92 b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że z brzmienia art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców bezwzględnie wynika, że kierowca, który wykorzystał przerwy w prowadzeniu pojazdu przeznaczone na odpoczynek, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie stosuje przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. Powyższy przepis nie wskazuje żadnych warunków, które winny być spełnione przez kierowcę, by niestosować przerwy po 6 godzinach pracy na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. Stanowisko organu II instancji jest nadinterpretacją, która – zdaniem skarżącej – narusza obowiązujące przepisy prawa. Dodatkowo, skarżąca wskazała, że w toku postępowania występowała do organu zarówno I jak i II instancji o udostępnienie uwierzytelnionej kopii certyfikatu zgodności programu T., nie zaś kopii dokumentów, jak błędnie podaje organ. Strona może żądać, w oparciu o przepis art. 73 § 2 K.p.a., uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydanie jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Wspomnianym ważnym interesem strony, może być posiadanie uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt administracyjnych, tak dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie, jak i w celu ich wykorzystania w innych postępowaniach prawnych. Zdaniem skarżącej, poprzez takie działanie organu jej interes jako słabszej strony postępowania został naruszony. Program T. nie jest dostosowany do obwiązujących przepisów. Wszystkie okoliczności towarzyszące wykazaniu rzekomego uchybienia w postaci nieodebrania przerwy przez kierowcę przemawiają za tym, że program nie uwzględnia choćby dyspozycji art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców. Przypuszczalnie dalsza analiza zasad jego funkcjonowania wykazałaby kolejne istotne wady i braki programu co pewnie było przyczyną nieudostępnienia Spółce uwierzytelnionej kopii wnioskowanych dokumentów. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził naruszenia prawa uzasadniające uwzględnienie skargi. Zdaniem skarżącej zarzucane jej naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdu – poprzez przekroczenie maksymalnego czasu pracy bez wymaganej przerwy - w dniach [...] r. w ogóle nie miało miejsce. Kierowca w dniu [...]r. w godzinach [...] prowadził pojazd przez [...]godziny i [...] minuty i odebrał zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przerwę dzieloną w kolejności: I część – 16 minut w godzinach 13.51 – 14.07, II część – 32 minuty w godzinach od 18.42 do 19.14. Następnie kierowca prowadził pojazd przez [...] godziny[...] minuty i rozpoczął dzienny odpoczynek. Z kolei w dniu [...] r. kierowca w godzinach [...] prowadził pojazd przez [...] godziny [...] minut po czym odebrał [...]-minutową przerwę. Następnie w godzinach [...] prowadził pojazd łącznie przez [...] godziny [...] minut i rozpoczął odpoczynek dzienny. Oprócz tego kierowca w godzinach [...] odebrał [...] minutową przerwę. Jak wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należy zgodzić się ze Spółką, że "dnia [...]r. kierowca odebrał przerwy wynikające z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (...), w cztero i pół godzinnych okresach prowadzenia pojazdu". Wobec powyższego, zdaniem Sądu, wspomnianą okoliczność – odebrania przez kierowcę przerw zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 r.) – należy uznać w niniejszej sprawie za bezsporną. Zdaniem organu pomimo to, nie może mieć w tym wypadku zastosowania art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2012 r., poz. 1155 ze zm.), a to z tego względu, że kierowca nie odebrał, w sześciogodzinnych okresach pracy, ww. przerw wynikających z art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. Zgodnie z treścią art. 7 cytowanego powyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Z kolei w myśl przepisu art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców, po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin, oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie (art. 13 ust. 1). Przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin (art. 13 ust. 2). Zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców, do kierowców, którzy wykorzystali przerwy w prowadzeniu pojazdu przeznaczone na odpoczynek, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i art. 7 ust. 1 i 2 Umowy AETR, nie stosuje się przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1. Zdaniem Sądu, należy zgodzić się ze skarżącą, że powyższy przepis jednoznacznie określa sytuację, w której nie stosuje się przerwy opisanej w art. 13 ustawy o czasie pracy kierowców. Dzieje się tak w przypadkach gdy kierowca wykorzystał przerwy w prowadzeniu pojazdu przeznaczone na odpoczynek zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Jak już wspomniano powyżej, w niniejszej sprawie bezspornym jest, że kierowca T. C. w dniach [...] r. takie przerwy wykorzystał, a zatem nie budzi wątpliwości, że zastosowanie winien znaleźć w tej sytuacji cytowany art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców. Należy też zgodzić się ze skarżącą, że jeżeli językowe znaczenie tekstu prawnego jest jasne, wówczas nie ma potrzeby sięgania po inne pozajęzykowe metody wykładni. Taki właśnie pogląd wyraził Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 czerwca 2000 r. (w sprawie K 25/99), wskazując, że "w państwie prawnym interpretator musi zawsze w pierwszym rzędzie brać pod uwagę językowe znaczenie tekstu prawnego. Jeżeli językowe znaczenie tekstu jest jasne, wówczas - zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda - nie ma potrzeby sięgania po inne, pozajęzykowe metody wykładni. W takim wypadku wykładnia pozajęzykowa może jedynie dodatkowo potwierdzać, a więc wzmacniać, wyniki wykładni językowej wykładnią systemową czy funkcjonalną. Podobnie ma się rzecz z wykładnią tekstów prawnych, których sens językowy nie jest jednoznaczny z tego względu, że tekst prawny ma kilka możliwych znaczeń językowych, a wykładnia funkcjonalna (celowościowa) pełni rolę dyrektywy wyboru jednego z możliwych znaczeń językowych. W obu wypadkach interpretator związany jest językowym znaczeniem tekstu prawnego, znaczenie to stanowi zawsze granicę dokonywanej przez niego wykładni. W pewnych szczególnych sytuacjach rola wykładni funkcjonalnej nie będzie jednak ograniczać się wyłącznie do roli dyrektywy wyboru jednego ze znaczeń językowych, ale może tworzyć swoiste, różne od alternatyw językowych, znaczenie tekstu prawnego. Przyjęcie takiego swoistego znaczenia tekstu prawnego, ustalonego na podstawie wykładni funkcjonalnej (celowościowej) będzie prowadziło zawsze do wykładni rozszerzającej lub zwężającej. Również w tym wypadku językowe znaczenie tekstu prawnego stanowi granicę wykładni, w tym sensie, że nie jest dopuszczalne przyjęcie swoistych wyników wykładni funkcjonalnej, jeżeli wykładnia językowa prowadzi do jednoznaczności tekstu prawnego. Nie oznacza to jednakże, że granica wykładni, jaką stanowić może językowe znaczenie tekstu, jest granicą bezwzględną. Oznacza to jedynie, że do przekroczenia tej granicy niezbędne jest silne uzasadnienie aksjologiczne, odwołujące się przede wszystkim do wartości konstytucyjnych (K. Płeszka, Językowe znaczenie tekstu prawnego jako granica wykładni [w:] Filozoficzno-teoretyczne problemy sądowego stosowania prawa, pod red. M. Zirka-Sadowskiego, Łódź 1997, s. 69-77)". Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie wykładnia językowa spornego przepisu nie budzi wątpliwości co do jego jednoznaczności. Próba odwoływania się przez organ do wykładni celowościowej w istocie doprowadziła do wyprowadzenia z brzmienia przepisu treści, której przepis ten w żadnym razie nie zawiera. Przepis art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców, wyraźnie wskazuje przypadek, w którym nie ma zastosowania art. 13 ust. 1 tej ustawy (dotyczący kierowców, którzy wykorzystali przerwy w prowadzeniu pojazdu przeznaczone na odpoczynek zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006). Organ wywodzi, że celem ustawodawcy wprowadzającego wspomniany przepis art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców było, aby w stosunku do kierowcy, który pracował w danym dniu minimum 6 godzin i w tym czasie nie wykorzystał przerwy w czasie prowadzenia pojazdu, zgodnie z regulacjami rozporządzenia istniała konieczność obligatoryjnego udzielenia przerwy określonej w art. 13 ust. 1 tej ustawy. Pogląd ten wydaje się nie brać pod uwagę okoliczności, że ustawodawca przewidział jednak sytuacje, w których następuje wyłącznie stosowania art. 13 ustawy o czasie pracy kierowców. Organ pomija także i to, że art. 13 ust. 1 cytowanej ustawy dotyczy przerwy po kolejnych godzinach pracy, natomiast art. 27 ust. 4 posługuje się pojęciem przerwy w prowadzeniu pojazdu. Niewątpliwie taka regulacja nie jest przypadkowa, a gdyby ustawodawca nie zamierzał wprowadzać wyłączeń w stosowaniu art. 13 ust. 1 tej ustawy nie wprowadzałby w ogóle rozwiązania zawartego w art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców. Należy też zgodzić się ze skarżącą, że organ faktycznie nie rozpoznał jej wniosku o wydanie uwierzytelnionej kopii dokumentów certyfikatu oprogramowania T. z dnia 18 maja 2015 r. Zgodnie z art. 73 § 3 K.p.a. strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.(art. 74 § 2 K.p.a.). Organ nie przesłał stronie żądanego certyfikatu ani też nie wydał postanowienia o odmowie wydania takiego uwierzytelnionego odpisu. Powyższe działanie organu choć niewątpliwie wadliwe, ostatecznie nie miało jednak zdaniem Sądu wpływu na wynik sprawy, a to z tego względu, że wymierzenie stronie karyw kwestionowanym przez nią zakresie nie było wynikiem nieprawidłowości w działaniu przedmiotowego programu lecz nieprawidłowej interpretacji przez organ przepisu art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców. Wobec powyższego należy stwierdzić, że organy administracji przy wydawaniu badanych rozstrzygnięć, naruszyły przepis art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców. Z tych względów, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tutejszy Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. Należy przy tym wskazać, że co prawda strona nie kwestionowała wskazanych w zaskarżonej decyzji pozostałych naruszeń przepisów o czasie pracy kierowców (w zakresie przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym oraz skrócenie czasu odpoczynku w dniu 9 października 2014 r.) jednak z uwagi na wymierzenie Spółce łącznie jednej kary za wszystkie naruszenia, w tym także zakwestionowane, niezbędne będzie ponowne ustalenie wysokości tej kary wobec czego niezbędne stało się uchylenie decyzji organów obu instancji w całości. Ponownie rozpoznając sprawę, organy uwzględniając przedstawioną wyżej wykładnię przepisów prawa, winny prawidłowo ustalić jakich naruszeń faktycznie dopuściła się skarżąca i na nowo ustalić wysokość przewidzianych w tym wypadku kar. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego, Sąd orzekł jak w pkt II wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.