II SA/Sz 1258/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r., którą organ ten wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wobec niego toczy się obecnie kilkadziesiąt postępowań w sprawach o wymierzenie kary pieniężnej, a nadto wszczęto również postępowanie egzekucyjne w łącznej wysokości [...] zł. Powiększenie zatem sumy zadłużenia poważnie zagrozi wypłacalności. W tej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Sama bowiem utrata płynności – możliwa w związku z egzekwowaniem wykonalnych decyzji ostatecznych – w istocie skutkuje niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie grozi jej upadłością. Skarżący podkreślił, że w obliczu nakładania kolejnych kar przez urzędy celne, realizacja przedmiotowej kary rażąco narusza jego interes, a późniejsze uwzględnienie skargi, bez uprzedniego wstrzymania wykonania decyzji spowoduje, że nie będzie można naprawić zaistniałej szkody ani odwrócić jej skutków. Skarżący podniósł także, że z uwagi na orzecznictwo sądów administracyjnych w analogicznych postępowaniach jest wysoce prawdopodobne, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie. Obowiązek wykazania przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie wniosku, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie jego wykonywania. Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie wniosku o wstrzymanie. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż uzasadnienie wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że w tym konkretnym przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim należy podnieść, iż wnioskodawca nie uprawdopodobnił, aby uiszczenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, przekraczało jego możliwości finansowe i mogło skutkować zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej. Chociaż skarżący w argumentacji wniosku wskazał, że wobec niego toczy się obecnie kilkadziesiąt postępowań w sprawach o wymierzenie kary pieniężnej, a nadto postępowanie egzekucyjne, to informacja ta nie jest wystarczająca do przyjęcia prawdopodobieństwa powstania stanu zagrożenia niewypłacalnością. Również samo przekonanie strony, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje nie może skutkować uwzględnieniem zgłoszonego żądania. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest bowiem dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o sytuacji finansowej, majątkowej, ekonomicznej oraz rodzinnej strony, w tym: o posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Tymczasem skarżący takich pełnych informacji popartych stosownymi materiałami źródłowymi nie przedstawił, co powoduje, że nie można ustalić okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Tym samym nie sposób uznać, aby skarżący wykazał w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na stabilność finansową prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwrócenia skutkach. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. Natomiast powołanie się na ewentualną możliwość uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji nie mieści się w granicach przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada ani legalności kwestionowanej decyzji ani trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Przy czym przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Reasumując stwierdzić należy, że skarżący oparł swój wniosek jedynie o ogólnikowe stwierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia, co uniemożliwia przyjęcie, aby konieczność zapłaty orzeczonej kary, mogła spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.