II SA/Sz 1262/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata K. S. kwotę [...] złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] r., nr[...] , Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku złożonego dnia [..] r., odmówił E. S. przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), organ stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie dodatku mieszkaniowego, bowiem nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu przy ul. [...] w[...] . Ustalenie to organ oparł na informacji uzyskanej od Zarządu Budynków Mieszkalnych - Zakład Gospodarki Mieszkaniowej, wedle której, umowa najmu ww. lokalu została wypowiedziana ze skutkiem prawnym na dzień [...] r. Od powyższej decyzji E. S. wniosła odwołanie podnosząc, że brak jest oryginału dokumentu, na mocy którego wypowiedziano jej umowę najmu, a który winien dostarczyć Zarząd Budynków Mieszkalnych Zakład Gospodarki Mieszkaniowej. W wyniku rozpoznania sprawy, na skutek złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] r., nr[...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) i art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że z informacji podanych przez Zarząd Budynków Mieszkalnych w piśmie z dnia [...] r. wynika, iż stronie nie przysługuje tytuł prawny do zajmowanego lokalu, bowiem umowa najmu lokalu mieszkalnego nr [..] , położonego [...] przy ul. [...] , została wypowiedziana ze skutkiem prawnym na dzień [...] r. Nadto, wnioskodawczyni nie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego. To zaś skłoniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze do uznania, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. E. S. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to polegało na obrazie przepisów prawa, poprzez odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego i nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a tym samym brak ustaleń wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem E. S., ustalenie odnoszące się do braku posiadania przez nią tytułu prawnego do lokalu jest sprzeczne ze stanem rzeczywistym. Podkreśliła brak oryginału dokumentu potwierdzającego wypowiedzenie umowy najmu przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie dniu [...] Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami adninistracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.") przeprowadził dowód z pisma z dnia [...] r., nr DL. [...] Dyrektora Zarządu Budynków Mieszkalnych[...] , w którym wypowiada E. S. umowę o najmu lokalu mieszkalnego przy ul. [...] ze skutkiem prawnym na dzień [...] r., zawierającego również osobiste potwierdzenie odbioru wypowiedzenia przez skarżącą w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zasady przyznawania dodatku mieszkaniowego zostały określone w przepisach ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966). W myśl art. 2 ust. 1 tej ustawy, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych; 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego; 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych; 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem; 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. We wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego skarżąca wskazała jako miejsce zamieszkania lokal o pow. [...] m2, położony w [...] przy ul.[...] . W aktach administracyjnych sprawy znajduje się ponadto, powoływane przez organy orzekające w sprawie, pismo Z-cy Dyrektora Zarządu Budynków Mieszkalnych z dnia [...] r., w którym podano, że E. S., z uwagi na występujące zaległości w opłatach za czynsz i świadczenia, została wypowiedziana umowa o najem lokalu mieszkalnego nr [...] , położonego przy ul. [...] – ze skutkiem prawnym na dzień [...] r. Z akt sprawy nie wynika jednocześnie, aby skarżącej przyznano prawo do lokalu zamiennego lub socjalnego. W takim stanie faktycznym organy obu instancji miały podstawy aby uznać, że skarżąca składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie spełniała jednego z warunków do jego uzyskania, tj. nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Co prawda skarżąca podjęła próbę zakwestionowania informacji udzielonych przez Z-cę Dyrektora Zarządu Budynków Mieszkalnych podnosząc w odwołaniu, że brak jest oryginału dokumentu, na mocy którego wypowiedziano jej umowę najmu a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trakcie postępowania kwestii tej należycie nie wyjaśniło, jednak przed rozprawą w dniu [...] r. nadesłano do akt sprawy poprzez fax pismo z dnia [...] r., nr [...] Dyrektora Zarządu Budynków Mieszkalnych[...] , z którego wynika wypowiedzenie E. S. umowy o najmu lokalu mieszkalnego przy ul.[...] . Na piśmie tym znajduje się potwierdzenie przez E. S. jego odbioru. Świadczy to, że wypowiedzenie umowy najmu lokalu zajmowanego przez skarżącą lokalu mieszkalnego dotarło do jej wiadomości już [...] r. Z pisma tego Sąd przeprowadził dowód na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Powyższe ustalenia oznaczają, że organy miały podstawy aby przyjąć, że skarżąca składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego [...] r. nie posiadała prawa do ww. lokalu. W tym miejscu należy wyjaśnić, że organy administracji nie są uprawnione do oceny prawidłowości dokonanego wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego, lecz opierają się na dokumentach zgromadzonych w trakcie postępowania administracyjnego. Zebrany materiał dowodowy uzasadniał stwierdzenie, że skarżąca utraciła tytuł prawny do lokalu, bowiem zainteresowana nie przedłożyła dowodów lub nie wskazała okoliczności, które w sposób skuteczny mogłyby ustalenie w tym zakresie podważać. Nie jest również rolą sądu administracyjnego, lecz sądu powszechnego, w ramach postępowania cywilnego, przesądzenie zasadności lub skuteczności wypowiedzenia umowy najmu z określoną datą. Z tego względu, orzekając w niniejszej sprawie Sąd, mając na względzie również dostarczony przez Kolegium dokument pochodzący od Dyrektora Zarządu Budynków Mieszkalnych, tj. pismo z dnia [...] r., nr [...] o wypowiedzeniu umowy najmu, uznał poczynione przez organ ustalenia faktyczne za niewadliwe. W takim stanie rzeczy Kolegium prawidłowo zinterpretowało i zastosowało obowiązujące przepisy prawa, które uniemożliwiały pozytywne rozpoznanie wniosku skarżącej o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W kwestii wynagrodzenia pełnomocnika, ustanowionego na zasadzie prawa pomocy, orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a.