II SA/Sz 1273/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. M. i G. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Połczynie Zdroju z dnia 29 sierpnia 2018 r. nr LIII/508/2018 w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości położonej w Ogartowie gmina Połczyn-Zdrój I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Rady Miejskiej w Połczynie Zdroju na rzecz skarżących M. M. i G. M. solidarnie kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Rada Miejska w Połczynie - Zdroju uchwałą nr LIII/508/2018 z dnia 29 sierpnia 2018 r., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.s.g.") oraz art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.g.n."), po otrzymaniu pozwolenia Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. na zbycie zabytkowego parku dla jego dzierżawcy i właściciela dworu, wyraziła zgodę na sprzedaż dla właściciela nieruchomości zabudowanej ([...]) – Z. N., oznaczonej numerem geodezyjnym [...], nieruchomości niezabudowanej (zabytkowego [...]),oznaczonej działkami nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, położonej w miejscowości O., gm. P.- Z.. 2. Na powyższą uchwałę, pismem z dnia 8 listopada 2018 r. na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnieśli M. M. i G. M. (dalej przywoływani jako: "Skarżący"), zarzucając jej naruszenie: - art. 7 K.p.a. poprzez podjęcie uchwały niezgodnej z przepisami prawa, zawierającej w swej treści błędne informacje na temat stanu faktycznego i prawnego przedmiotowych nieruchomości, oraz zasad na jakich dokonane zostanie ich zbycie. Zdaniem Skarżących, uchwałę podjęto mając na względzie tylko interes właściciela działki [...], który jest Radnym Rady Miejskiej w P.-Z.; - art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g poprzez jednoznaczne określenie na czyją rzecz i na jakich warunkach nieruchomość zostanie zbyta, podczas gdy przepis ten stanowi, że do czasu podjęcia przez radę uchwały dotyczącej zasad zbywania (...) nieruchomości, rola rady ogranicza się tylko do wydania, lub nie wydania zgody na dokonanie tych czynności; - art. 34 ust. 1 u.g.n. - poprzez bezzasadne nadanie właścicielowi działki [...] statusu podmiotu, któremu przysługuje prawo pierwszeństwa w nabyciu przedmiotowych nieruchomości; - art. 38 ust. 2 i 3 u.g.n. poprzez wskazanie podmiotu, na rzecz którego nastąpi zbycie nieruchomości, bez uwzględnienia potencjalnych wniosków osób uprawnionych do nabycia nieruchomości w trybie bezprzetargowym oraz z pominięciem terminów, o których mowa w art. 34 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4; - art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. - wnioski o nabyciu nieruchomości w trybie tego przepisu rozpatruje się (zgodnie z art. 38 ust. 2 i 3) - po upływie terminów określonych w art. 34 tej ustawy. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi podali, że uchwała podjęta została z rażącym naruszeniem prawa przez co ogranicza im - jako właścicielom działki sąsiedniej o numerze [...] możliwość skutecznego wnioskowania o wykup części działki o numerze [...]. Działka [...] okala ich działkę nr [...] z trzech stron i od strony zachodniej oraz południowej stanowi wąską enklawę, która znacząco wpłynęłaby na poprawę zagospodarowania ich nieruchomości. W chwili obecnej ich działka nie posiada możliwości fizycznego dojazdu. Zdaniem Skarżących, uchwała w swej treści zawiera błędne informacje, którymi celowo posłużono się, argumentując zasadność zbycia nieruchomości na rzecz właściciela działki [...], a mianowicie: - na działce [...] nie ma żadnego budynku o charakterze "[...]". Jest natomiast zwykły budynek mieszkalny, który został zbudowany na ruinach dawnego [...], co znajduje odzwierciedlenie w decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r., wydanej dla tej nieruchomości; - w uchwale mowa jest o tym, że działki nr [...] i [...] stanowią jedną nieruchomość, co jest nieprawdą, gdyż każda z nich posiada odrębną Księgę Wieczystą co powoduje, że działki stanowią odrębny przedmiot własności w myśl przepisów Kodeksu Cywilnego oraz ustawy o Księgach wieczystych i hipotece. W związku z powyższym działki nr [...] i [...] powinny być traktowane jako dwie odrębne nieruchomości. Co więcej, zabytkowy [...], o którym mowa w podjętej uchwale zawiera się tylko i wyłącznie w działce nr [...] i to tylko w jej części. Ponadto zarzucili, że w ww. uchwale jako podstawę prawną do zbycia nieruchomości podano przepisy, które nie dają Radzie żadnych kompetencji do podejmowania rozstrzygnięć komu i na jakich zasadach nieruchomość będzie zbyta. Skarżący podali dalej, że to czy nieruchomość zostanie zbyta w trybie przetargowym, czy bezprzetargowym reguluje między innymi art. 38 ust. 3 w z w. z art. 38 ust. 2 oraz art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., który po podjęciu uchwały o zbyciu nieruchomości, dalszy tryb postępowania uzależnia od wniosków osób uprawnionych do nabycia nieruchomości w trybie bezprzetargowym, które wpłyną w odpowiedzi na podany do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do zbycia. W rezultacie błędnie określonych przepisów jako podstawy podjętej uchwały, przyjęto niewłaściwy tok postępowania w przeznaczeniu ww. nieruchomości do zbycia, narażając na szkodę ich interes oraz interes mieszkańców wsi O. jako użytkowników zabytkowego parku. 3. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w P. - Z. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma Organ wskazał, że Skarżący nie wykazali, aby w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem, a jej własną indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z przepisów prawa administracyjnego. W ocenie Organu, Skarżącym nie przysługuje prawo czy to rzeczowe, czy też wynikające ze stosunku zobowiązaniowego do nieruchomości, której dotyczy zaskarżona uchwała. Z samego zaś faktu zainteresowania nabyciem nieruchomości od gminy lub z faktu sąsiadowania z nią nie można wyprowadzać wniosku o naruszeniu interesu prawnego. W aktualnym stanie prawnym jedynie od woli gminy, wyrażonej w stosownej formie zależy czy i na czyją rzecz nastąpi zbycie nieruchomości. Potencjalność nabycia nieruchomości nie stanowi jednak uprawnienia chronionego prawem materialnym. Rada wskazała nadto, że zostały spełnione przesłanki z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. do bezprzetargowego nabycia nieruchomości będących przedmiotem skargi. Nieruchomość będąca przedmiotem uchwały, obejmująca działki gruntu nr [...] oraz nr [...], obejmuje również park wpisany do rejestru zabytków woj. Z. pod nr rej. [...]. W dniu [...] r. nieruchomość została wydzierżawiona na [...] lat na rzecz właściciela [...] zlokalizowanego na działce nr [...]. Podpisanie umowy nastąpiło po uprzednim uzyskaniu opinii Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S., który ustalił program prac jakie dzierżawca parku zabytkowego winien wykonać. Organ wyjaśnił dalej, że w dniu [...] r. dzierżawca złożył wniosek o zakup nieruchomości stanowiącej park wpisany do rejestru zabytków. W dniu [...] r. Gmina wystąpiła do Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatury w K. o wyrażenie zgody za sprzedaż zabytkowego parku, gdyż do tego obliguje art.13 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na wniosek Gminy w dniu 12 lipca 2018 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków w S. wydał decyzję, w której wyraził zgodę Gminie P.-Z. na zbycia parku w miejscowości O., działka nr [...] i [...], wpisanego do rejestru zabytków województwa z. pod numerem [...] na rzecz dzierżawcy parku. Przedmiotowa decyzja stałą się ostateczna. Wojewódzki Konserwator Zabytków w S. w ww. decyzji stwierdził, że sprzedaż parku Z. N. właścicielowi dworu w O. pozwoli na urzeczywistnienie nadrzędnej zasady utrzymania integralności zespołów [...]. Powiązanie granic wpisanego do rejestru zabytku parku w O. z podziałami geodezyjnymi zawiera się w dokumentacji pt. "Ewidencja parku w O. ", gdzie park w O. zlokalizowany na działkach nr [...] i [...] oraz część działki nr [...] (własność Z. N.) stanowią jeden zabytek. Podstawą decyzji Konserwatora z dnia [...] r. był program użytkowy nieruchomości zabytkowej przedłożony przez dzierżawcę Z. N.. W tej sytuacji, zdaniem Rady, w pełni zastosowanie miał art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., gdyż zgodnie z wymaganą przez art. 13 ust. 4 tej ustawy zgodą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. na zbycie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, będącej przedmiotem uchwały - nieruchomość parku w O. wpisanego do rejestru zabytków powinna być zagospodarowana wraz z przyległą nieruchomością, tj. działką oznaczoną geodezyjnie jako nr [...] zespół [...]. 4. Odpowiadając na wezwanie Sądu do wykazania interesu prawnego w powyższej sprawie Skarżący podali, że od 2008 r. są właścicielami działki o numerze ewidencyjnym nr [...]. Działka ta położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki nr [...]. Z uwagi na charakter położenia ich działki ([...]), utrudniony dojazd oraz fakt, że część działki [...] okala ją z trzech stron tworząc tzw. "enklawę" - w dniu 21 marca 2013 r. złożyli wniosek w Urzędzie Miejskim w P.-Z. o nabycie lub wydzierżawienie tej właśnie enklawy w celu poprawy dojazdu oraz zagospodarowania ich nieruchomości. W odpowiedzi na ich wniosek Urząd Miejski w P.-Z. odmówił zbycia lub wydzierżawienia niniejszej "enklawy" na ich rzecz, argumentując, że pierwszy z podobnym wnioskiem o wydzierżawienie wystąpił właściciel działki numer [...] - ówczesny Radny Rady Miejskiej w P.- Z., co nie jest bez znaczenia - i to właśnie jemu na [...] lat zostanie wydzierżawiona przedmiotowa działka, co też uczyniono. Od tego czasu, aż do dnia dzisiejszego Urząd Miejski w P.-Z. wiedział o ich zainteresowaniu kupnem działki nr [...], a ściślej mówiąc nabyciem jej części. Zdaniem Skarżących, Rada Miejska w P.-Z. wprowadziła do obrotu prawnego wadliwą uchwałę, która ich - jako właścicieli nieruchomości sąsiedniej oraz zainteresowanych nabyciem części działki nr [...] pozbawiła tej możliwości. Ponadto, narażono ich na straty finansowe wynikające z utraty atrakcyjności, a w konsekwencji wartości ich działki, gdyż właściciel działki nr [...] zrobił sobie na przedmiotowej "enklawie" skład złomu i wysypisko śmieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest wyłącznie sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego, oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy wymaganej procedury. W konsekwencji, jeżeli akt prawny, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 lub 6 P.p.s.a. wydany zostanie z naruszeniem prawa, to stosownie do art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, stwierdzając jego nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności. Unormowanie to nie określa jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały, czy uznania, że wydana została z naruszeniem prawa. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych lub przepisach szczególnych. 6. Spór pomiędzy Stronami dotyczy wykładni art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. i sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy kompetencja rady gminy do uregulowania zasad obrotu nieruchomościami w uchwale jako akcie o charakterze generalnym obejmować może określenie na czyją rzecz i na jakich warunkach nieruchomość zostanie zbyta. 7. Na wstępie wywodu należy wskazać, że Skarżący wykazali naruszenie zaskarżoną uchwałą ich interesu prawnego oraz nakreślić ramy prawne sprawy. Zgodnie z art. 91 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważna (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Analiza wskazanych przepisów prowadzi do wniosku o istnieniu dwu rodzajów wad aktów stanowionych przez organ gminy – istotnych i nieistotnych. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że sprzeczność uchwały lub zarządzenia musi być oczywista i bezpośrednia. Za istotne naruszenie prawa uznać należy uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Może ono polegać na naruszeniu prawa materialnego albo procesowego, o ile naruszenie norm procesowych mogło mieć wpływ na materialne ukształtowanie treści aktu, co niewątpliwie miało miejsce w kontrolowanej w niniejszej sprawie uchwale. Stosownie do art. 94 ust. 1 u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem (art. 94 ust. 2 u.s.g.). Przeprowadzona przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały Rady Miejskie w P. - Z. wykazała, że skarga jest zasadna. 7. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy art.18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. oraz art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. Po pierwsze wskazać trzeba, że zakres i przedmiot kompetencji stanowiących rady gminy określa art. 18 u.s.g. Na podstawie ust. 2 pkt 9 lit. a tego przepisu jedną ze spraw zastrzeżonych do wyłącznej właściwości gminy jest podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Po drugie, należy podkreślić, że powołany przepis wprowadza wyjątek od generalnej zasady, wyrażonej w art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g., zgodnie z którą to organ wykonawczy gospodaruje mieniem komunalnym. Dlatego przekazanie przez ustawodawcę pewnych spraw do kompetencji rady gminy jest wyjątkiem, który musi być interpretowany ściśle i nie może prowadzić do podejmowania przez radę uchwał w sprawach ważnych z punktu widzenia gospodarki finansowej, czy też komunalnej. Rada gminy jest władna określić w drodze aktu prawa miejscowego wyłącznie te zasady gospodarowania mieniem komunalnym, do których odsyła delegacja ustawowa zawarta w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. Akt prawa miejscowego nie może być przy tym sprzeczny z bezwzględnie obowiązującymi przepisami ustawy. Takimi przepisami na gruncie rozpoznawanej sprawy - poza unormowaniami ustawy o samorządzie gminnym - są przepisy powołanej wyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami, która w art. art. 37 ust. 2 pkt 6 stanowi, że nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości. Mając zatem na uwadze postanowienia art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym, jak i treść ww. przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami przyjąć należy, że w przypadku braku określenia zasad nabycia, zbycia i obciążania nieruchomości gruntowych, rada gminy ma jedynie kompetencje w przedmiocie wyrażania zgody na wymienione w tym przepisie czynności obrotu nieruchomościami, natomiast, co w ocenie Sądu nie powinno budzić wątpliwości, nie posiada uprawnień - kompetencji do wskazywania z kim dana umowa i na jakich zasadach ma zostać zawarta. 8. W tej sprawie, jak wynika z jej akt, Rada Miejska w Połczynie - Zdroju uchwałą z dnia 29 sierpnia 2018 r. wyraziła zgodę na zbycie nieruchomości niezabudowanej (zabytkowego parku), tj. działek nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, położonej w miejscowości O., gm. P. - Z. wskazanemu konkretnie podmiotowi – właścicielowi nieruchomości zabudowanej ([...]) nr [...]. Sąd zwraca jednak uwagę, że zastosowanie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. zależy od tego, czy realizacja tego zamiaru może poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, a jednocześnie zbywana nieruchomość lub jej części nie mogą być zagospodarowane jako nieruchomości odrębne. Wskazać także należy, iż jeżeli zamiar nabycia zgłasza więcej niż jeden z właścicieli przyległych nieruchomości, wówczas nie można w trybie bezprzetargowym dokonać zbycia na rzecz jednego z ubiegających się o to właścicieli tych nieruchomości. W wyroku z dnia 5 lipca 2006 r. (sygn. akt IV CSK 98/06, LEX nr 459229) Sąd Najwyższy wskazał, że przetarg musi być przeprowadzony, gdy możliwość poprawienia warunków zagospodarowania odnosi się do większej liczby nieruchomości. Przenosząc powyższe na tę sprawę podnieść wypada, że nabycie przez Skarżących działki nr [...] mogłoby znacząco wpłynąć na poprawę zagospodarowania ich nieruchomości, do której z uwagi na jej położenie utrudniony jest obecnie dojazd. Podkreślić też trzeba, co umknęło uwadze Organu, że każda z tych nieruchomości (nieruchomość oznaczona jako [...] i [...]) stanowi nieruchomość odrębną. W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że Rada Miejska, wskazując w zaskarżonej uchwale konkretnego nabywcę określonej nieruchomości gruntowej, podjęła tym samym rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie, naruszając tym samym przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym, jak również powołany wyżej przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami. 9. Niezależnie od powyższego Sąd z urzędu zauważa, że znajdująca się w aktach sprawy decyzja Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z dnia [...] r., nr [...], która nie jest przedmiotem zaskarżenia, została wydana z naruszeniem prawa. Przepis art. 13 ust. 4 u.g.n., będący podstawą wydania ww. decyzji stanowi, że sprzedaż, zamiana, darowizna lub oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a także wnoszenie tych nieruchomości jako wkładów niepieniężnych (aportów) do spółek wymagają pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. W niniejszej sprawie Z. Wojewódzki Konserwator Zabytków w S. wydał pozwolenie Gminie P.-Z. na zbycie parku w miejscowości O., dz. nr [...] i [...], wpisanego do rejestru zabytków woj. z. , na rzecz określonej osoby – dotychczasowego dzierżawcy jednej z ww. nieruchomości gruntowych. Mając zatem na uwadze wyrażoną w art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. zasadę, zgodnie z którą to organ wykonawczy gminy gospodaruje mieniem komunalnym, stwierdzić należy, że Wojewódzki Konserwator, wydając powyższe rozstrzygnięcie, nie był władnym do zastępowania wójta, któremu z mocy prawa powierzona została ta kompetencja. 10. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie 147 § 1 P.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, jak w pkt I wyroku. Natomiast w pkt II wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania sądowego na podstawie art. 200 P.p.s.a.