II SA/Sz 1274/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia należności pieniężnej p o s t a n a w i a stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę według właściwości do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. Nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. J. zamieszkałego w [...], z dnia [...] r., odmówił wnioskodawcy umorzenia kary pieniężnej w kwocie [...] zł nałożonej decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. Nr [...]. Decyzja ta została podjęta na podstawie art. 56 i art. 57 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ rozpatrujący wniosek J. J. nie dopatrzył się w sprawie tego dłużnika wystąpienia określonych w art. 56 ustawy o finansach publicznych przesłanek umożliwiających umorzenie w całości należności pieniężnej. Stwierdził natomiast, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza fakt znajdowania się strony w sytuacji finansowej uzasadniającej rozłożenie nałożonej kary na raty, jednakże wyjaśnił, że okoliczności te w świetle powyższego przepisu nie mogą stanowić podstawy dla umorzenia nałożonej kary pieniężnej. Od decyzji tej odwołał się J. J., który podnosząc zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kpa oraz art. 56 ustawy o finansach publicznych wniósł o jej uchylenie i orzeczenie o umorzeniu nałożonej kary pieniężnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 56 w związku z art. 55 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1240), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy, jak wynika to z uzasadnienia decyzji, rozważył określone w art. 56 ustawy o finansach publicznych przesłanki i stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do umorzenia należności pieniężnej. J. J. na wyżej opisaną decyzję wniósł skargę za pośrednictwem zaskarżonego organu, którą zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji ostatecznej, zaadresował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Główny Inspektor Transportu Drogowego skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi przekazał Sądowi Wojewódzkiemu . Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W niniejszej sprawie wyłoniła się wymagająca rozstrzygnięcia kwestia właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zgodnie bowiem z zasadą wynikającą z art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej określanej jako p.p.s.a., sąd z urzędu bada swoją właściwość i jeśli stwierdzi swą niewłaściwość, przekazuje sprawę innemu sądowi administracyjnemu, który jest właściwy do rozpoznania tej sprawy. Taka sytuacja, uzasadniająca zastosowanie art. 59 § 1 p.p.s.a. wystąpiła w niniejszej sprawie. Zasady ustalania właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych określają przepisy art. 13 § 2 i 3 p.p.s.a. Wynika z nich, że co do zasady, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona (art. 13 § 2 p.p.s.a). Tak więc, skoro organem, którego działalność została zaskarżona jest Główny Inspektor Transportu Drogowego, który swoją siedzibę ma w Warszawie, to co do zasady sądem właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyjątek od reguły określonej w art. 13 § 2 p.p.s.a. przewiduje art. 13 § 3 p.p.s.a, stanowiący, że: "Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości." Jednakże, zdaniem Sądu wyjątek ten w niniejszej sprawie nie zaistniał. Wprawdzie na podstawie wyżej cytowanego art. 13 § 3 p.p.s.a Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wydał w dniu 18 kwietnia 2011 r. rozporządzenie w sprawie przekazania do rozpoznania innym sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jednakże zarówno z tytułu tego rozporządzenia jak i z treści jego paragrafu pierwszego wynika jednoznacznie, że jest to przekazanie o ograniczonym zakresie. Zgodnie bowiem z § 1 tego rozporządzenia: "Rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.) przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę." Tymczasem, jak wynika to z zaskarżonej decyzji, nie dotyczy ona nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy o transporcie drogowym ani nałożenia jakichkolwiek innych kar pieniężnych na podstawie tej ustawy. Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie określony został wnioskiem strony z dnia [...] r. zawierającym żądanie umorzenia należności pieniężnych z tytułu już nałożonej kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Postępowanie to zatem toczyło się na etapie wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną, a podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o finansach publicznych, a nie art. 92 ustawy o transporcie drogowym. W tym stanie prawnym Sąd doszedł do wniosku, że właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny i dlatego na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a orzekła jak w sentencji niniejszego postanowienia.