II SA/Sz 1274/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. sprawy ze skargi W. D. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 98a ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651), po rozpatrzeniu odwołania W. i J. D. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w części obejmującej ustalenie opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł (pkt 1 rozstrzygnięcia) i jednocześnie uchyliło zaskarżoną decyzję w pkt 2 rozstrzygnięcia i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że organ pierwszej instancji ustalił W. i J. D. opłatę adiacencką w wysokości [...] zł, w związku ze wzrostem wartości nieruchomości, położonej w [...] , działka nr [...] o pow. [...] ha, wskutek podziału geodezyjnego tej działki na działki nr [...], zatwierdzonego decyzją Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...]. W pkt 2 rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że powyższą opłatę należy wnieść na rachunek bankowy Urzędu Gminy i Miasta w terminie 14 dni, od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Podstawą faktyczną wydanego rozstrzygnięcia było ustalenie, że na wniosek właścicieli – W. i J. D. ww. decyzją Burmistrza Gminy i Miasta zatwierdzony został podział działki oznaczonej numerem [...]. W oparciu o sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę operat szacunkowy z dnia 23 maja 2012 r. organ I instancji ustalił, że wartość przedmiotowej nieruchomości w wyniku jej podziału wzrosła o kwotę [...] zł. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej, ustalonej uchwałą Rady Miejskiej w Sianowie nr XI/58/07 z dnia 6 lipca 2007 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej wynosi 27 % wzrostu wartości nieruchomości, zatem opłata wyniosła [...] zł. W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. i J. D. podnieśli, że wycena nieruchomości jest nierzetelna, a przez to jest dla nich krzywdzącą. Zarzucili też, że nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu oraz odmówiono im samodzielnego zapoznania się z treścią zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych. Odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w uzasadnieniu swej decyzji z dnia [...]r., uznało je za bezzasadne. W ocenie Kolegium - w niniejszej sprawie dochowane zostały wszystkie ustawowe wymogi umożliwiające ustalenie opłaty adiacenckiej, a mianowicie: - określona została w drodze uchwały stawka procentowa opłaty (uchwała nr XI/58/07 Rady Miejskiej w Sianowie z dnia 6 lipca 2007 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego nr 99, poz. 1716), - zatwierdzony został decyzją ostateczną projekt podziału nieruchomości, - rzeczoznawca majątkowy wykazał, że w wyniku podziału nastąpił wzrost wartości nieruchomości (operat szacunkowy z dnia [...] r.). Organ podkreślił, że ustalenie opłaty adiacenckiej związane jest ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanej jej podziałem, wskutek którego nowa konfiguracja, czy wielkość nowopowstałych działek pozwala na korzystniejsze gospodarczo ich użytkowanie. W sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu podziału konieczne jest zatem ustalenie, że do wzrostu wartości nieruchomości doszło właśnie wskutek podziału geodezyjnego, a więc że zachodzi bezpośredni związek przyczynowy między podziałem a zmianą wartości nieruchomości. Sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy stanowi dowód tego, jaką wartość miała nieruchomość przed podziałem i jaką wartość ma szacowana nieruchomość po podziale, a różnica tych wartości jest podstawą określenia opłaty. Zdaniem organu odwoławczego, operat szacunkowy, sporządzony dla tej sprawy przez rzeczoznawcę majątkowego L. B., opracowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz standardami zawodowymi. Analizą rzeczoznawcy zostały objęte działki z lokalnego rynku nieruchomości, czyli z terenu gminy, o przeznaczeniu podobnym do przedmiotu wyceny. Do tego lokalnego rynku należy również rynek nieruchomości w obrębie [...], w którym znajduje się działka W. i J. D. W przedmiotowym operacie szacunkowym zasadnie zatem zostały wykorzystane transakcje nieruchomościami ze [...]. Rzeczoznawca objął analizą działki o pow. od 558 m² do 4900 m². Najczęściej występujące działki miały powierzchnię od ok. 1000 m² do 1627 m². Zanotowano najniższa cenę - 23,49 zł/m² oraz najwyższą - 53,38 zł za m², przy cenie średniej w analizowanej próbie 40,52 zł/m². Ponad połowa, tj. 53 % analizowanych transakcji miała cenę powyżej określonej ceny średniej. Różnice w cechach rynkowych pomiędzy działką wycenianą, a nieruchomościami przyjętymi do porównania zostały skorygowane poprzez przyjęcie poprawek kwotowych. W świetle powyższego, w ocenie Kolegium, nie znajduje uzasadnienia podnoszony przez stronę zarzut, że wartości przyjęte przez rzeczoznawcę są rażąco zawyżone. Samo subiektywne przekonanie strony, że decyzja jest krzywdząca i niesprawiedliwa, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło też, że pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r. strona została powiadomiona o wszczęciu postępowania. W piśmie tym poinformowano W. i J. D. między innymi, że przed wydaniem decyzji mogą się wypowiedzieć co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszać żądania. Na żądanie strony Urząd Gminy i Miasta doręczył stronie kserokopię operatu szacunkowego (pismo z dnia 9 sierpnia 2012 r.). Organ I instancji zatem zadośćuczynił zasadzie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. i J. D. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej: - naruszenie prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni art. 98 a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami; - naruszenie przepisów postępowania, tj.: • art. 10 § 1 K.p.a. – "poprzez nie umożliwienie stronie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania, przez co zostało odmówione prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, co doprowadziło do przyjęcia błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji", • art. 7, art. 8, art.77 § 1 i art. 80 K.p.a. - poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego, nie rozpoznanie całego materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, co doprowadziło do przyjęcia błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania lub o uchylenie decyzji organu I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę W. i J. D. podnieśli, że w przedmiotowej sprawie opłatę adiacencką ustalono przy zastosowaniu stawki procentowej ustalonej w uchwale Rady Miejskiej w Sianowie nr XI/58/07 z dnia 6 lipca 2007 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego nr 99, poz. 1716). Uchwała ta została podjęta na podstawie przepisu art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jednakże reguły zamieszczone w tym przepisie zostały zmienione ustawą nowelizującą z dnia 24 sierpnia 2007 r. i od dnia wejścia jej w życie, tj. od dnia 22 października 2007 r. obowiązują w nowym brzmieniu, w szczególności w zakresie stanowiącym delegację ustawową do ustanowienia przedmiotowego aktu prawa miejscowego. Zdaniem skarżących, skoro szczegółowe upoważnienie do wydania uchwały nr XI/58/07 zostało zmienione, to uchwała ta utraciła moc obowiązującą i nie może być stosowana w obowiązującym porządku prawnym. Na poparcie swego stanowiska skarżący odwołali się do przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. Nr 100 poz. 908) oraz powołali się na wyroki sądów administracyjnych w tej kwestii. Skarżący wskazują też, że od dnia wydania decyzji organ odwoławczy nie przedstawił im, ani nie wezwał ich do zapoznania się z zgromadzoną dokumentacją w sprawie, przez co odmówione zostało im prawo do zgłaszania wniosków, które mogły mieć znaczący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, co stanowi naruszenie art. 7, art. 10art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Rażące jest również naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez wydawanie decyzji bez dokładnej analizy zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z powodu braku przesłanek do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje : Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd kontroluje zaskarżone akty organów administracji pod względem ich zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej "P.p.s.a.") uwzględnienie skargi, skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Rozpoznając skargę w powyższym zakresie Sąd uznał, że orzekając w niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały do niego przepisy prawa, natomiast zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowi przepis art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651). Zgodnie z treścią ust. 1 tego przepisu, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Według obowiązującego stanu prawnego wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne (art. 98a ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami). Art. 146 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi zaś, że ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Z przytoczonych przepisów wynika, że decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości może być wydana, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) nastąpi podział nieruchomości dokonany na wniosek właściciela (przy zastrzeżeniu art. 98a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami); 2) ustalenie opłaty nastąpi w okresie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna; 3) nastąpi faktyczny wzrost wartości nieruchomości wskutek podziału nieruchomości, udowodniony w drodze operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego; 4) w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, obowiązywała uchwała rady gminy ustalająca wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Podkreślić należy, że opłata adiacencka jest rodzajem daniny publicznej na rzecz gminy, której wprowadzenie ma źródło własne w tym, że określony podmiot uzyskuje korzyść majątkową na skutek zdarzenia, jakim jest podział nieruchomości. W świetle treści skargi istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości skarżących stała się ostateczna, czyli w dniu 7 września 2010 r., obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 98a ust. 1 powołanej wyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący kwestionują bowiem fakt obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w Sianowie nr XI/58/07 z dnia 6 lipca 2007r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału, w związku z wejściem w życie w dniu 22 października 2007 r. ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 173 poz. 1218), zmieniającej treść art. 98a ust. 1 i ust. 1a tejże ustawy. Zagadnienia dotyczącego obowiązywania wskazanej wyżej uchwały w przedmiotowej sprawie, podjętej przed nowelizacją ustawy, nie sposób oceniać w oderwaniu od analizy zmian wprowadzonych nowym unormowaniem art. 98a ust. 1 i 1a, wprowadzonych ww. ustawą. Analiza powyższych przepisów jednoznacznie wskazuje, że ww. ustawa utrzymała w niezmienionej treści zawarty w art. 98a ust. 1 zd. pierwsze obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej, który może zostać nałożony na właściciela bądź użytkownika wieczystego nieruchomości w związku jej podziałem. Zachowała także w zd. drugim upoważnienie dla rad gmin do ustalenia w drodze uchwały stawki procentowej tej opłaty. Zmiana wprowadzona w nowym brzmieniu tego upoważnienia polegała jedynie na zastąpieniu 50% maksymalnej stawki opłaty adiacenckiej ustalonej w dotychczasowym brzmieniu art. 98a ust. 1 zd. drugie - stawką maksymalną w wysokości 30%. Wejście w życie znowelizowanego w ten sposób art. 98a ust. 1 zd. drugie nie oznacza w żadnym razie uchylenia dotychczasowej normy upoważniającej, a tym samym utraty mocy obowiązującej uchwał rad gmin ustalających stawki procentowe opłaty adiacenckiej, podjętych na podstawie art. 98a ust. 1 zd. drugie w dotychczasowym brzmieniu. Z chwilą wejścia w życie ustawy zmieniającej maksymalną stawkę opłaty adiacenckiej, jaką może ustalić rada gminy, nie przestała bowiem obowiązywać norma upoważniająca radę gminy do ustalenia w drodze uchwały stawki procentowej tej opłaty. Upoważnienie to znalazło się w treści art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w nowym brzmieniu. W kwestii tej wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny. W zakresie tym można przykładowo przytoczyć wyrok z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1535/11, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że " (...) w art. 98 ust. 1 ustawodawca nadal utrzymał uprawnienie dla rady gminy do ustalenia w drodze uchwały wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Różnica polega na tym, że wysokość tej opłaty nie może przekraczać 30% różnicy wartości nieruchomości. Tym samym zmiana polegająca na wprowadzeniu maksymalnej stawki opłaty adiacenckiej 30%, w miejsce 50%, przy niezmiennej pozostałej treści przepisu, nie upoważnia do stwierdzenia utraty mocy obowiązującej aktu wykonawczego, nie zmienia się bowiem ani rodzaj aktu wykonawczego, ani organy upoważnione do jego wydania, ani też zakres spraw przekazanych do regulowania aktem wykonawczym. (...)" Powyższe stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny prezentował także między innymi w wyrokach z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 1069/08 oraz z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 946/09. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to w pełni podziela. W rozpatrywanej sprawie Rada Miejska w Sianowie uchwałą nr XI/58/07 z dnia 6 lipca 2007 r., (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego nr 99, poz. 1716) ustaliła stawkę procentową opłaty adiacenckiej w wysokości 27% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed podziałem, a jej wartością, po podziale. Nie przekracza ona zatem wysokości 30%, ustalonej w art. 98 a ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skoro więc wymieniona uchwała Rady Miejskiej w Sianowie obowiązywała przed zatwierdzeniem podziału nieruchomości, określając stawkę procentową wzrostu wartości nieruchomości w kwocie niższej niż dopuszczalna ustawą w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś zarzut naruszenia art. 98 a ust. 1 nie jest trafny. Istotne jest bowiem w sprawie to, że wysokość ustalonej opłaty adiacenckiej według stawki 27 % odpowiada treści art.98 a ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, wyjaśnić należy, że powołane "Zasady techniki prawodawczej", ustalone rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908) są zbiorem dyrektyw skierowanych do legislatorów, wskazując jak poprawnie wyrażać normy prawne w przepisach prawnych i jak je grupować w aktach normatywnych. Nie służą one natomiast ocenie ważności obowiązującego prawa. Aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w tej kwestii jednoznaczne. Bezzasadny jest również podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że pismem z dnia 14 kwietnia 2012 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Skarżącym doręczono też treść operatu szacunkowego, mieli więc możliwość zapoznania się z całokształtem materiału dowodowego znajdującym się w aktach. Rola organu kończy się na zapewnieniu stronom możliwości korzystania z przeglądania akt, sporządzania z nich notatek i odpisów, pozostawiając im te uprawnienia do własnej realizacji. Możliwość ta i skorzystanie z niej zależy jednak od inicjatywy strony. Znajdująca się w aktach administracyjnych korespondencja, wbrew stanowisku skarżących, nie potwierdza naruszenia art. 10 K.p.a. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony m.in. przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 maja 2012r., sygn. akt II OSK 414/11, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, by brak zawiadomienia ich przez organ II instancji o możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranych dowodów, materiałów, czy zgłoszonych żądań w jakikolwiek sposób wpłynęło na wynik postępowania, w tym skutkowało brakiem wyjaśnienia okoliczności sprawy, pominięciem wniosków dowodowych, czy wyjaśnień stron. Z treści skargi kwestia ta nie wynika. Skarżący nie podnoszą bowiem, że dysponują materiałem dowodowym wskazującym, iż przyjęty przez organ wzrost wartości nieruchomości ustalony został nieprawidłowo, lub że mogli takie dowody wskazać, gdyby nie został naruszony przez organ odwoławczy art. 10 § 1 Kpa. Należy dodać, że zgodnie z art. 157 § 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Jest to jedyna możliwość podważenia prawidłowości opracowanego na potrzeby danej sprawy operatu szacunkowego. Skarżący jednak żadnych działań w kierunku podważenia zawartej w operacie stanowiącym podstawę zaskarżonej decyzji nie podjęli. Nie przedstawili też żadnych argumentów, które mogłyby ten operat zdyskwalifikować. Skarga koncentruje się bowiem na zarzucie wydania zaskarżonej decyzji bez podstawy w postaci obowiązującej prawnie uchwały rady gminy określającej procentową stawkę wg której obliczyć należy kwotę opłaty adiacenckiej. Zarzut ten – jak wyżej wykazano – okazał się nietrafny. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdyż dokonane przez organy ustalenia faktyczne znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).