II SA/Sz 1275/17

Dnia 12 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym ponownego wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie z Jego skargi na pismo Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wpisania na listę rekrutacyjną na kierunek prawo p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata Postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1275/17, wydanym w wyniku rozpoznania wniosku z dnia 19 marca 2018 r., starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie przyznał A. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w S. w związku z ww. postanowieniem wyznaczył adwokata P. Z. pełnomocnikiem z urzędu skarżącego A. S. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1275/17. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego sporządził opinię z dnia 18 maja 2018 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 26 lutego 2018 r. odrzucającego skargę A. S. na pismo Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wpisania na listę rekrutacyjną na kierunek prawo (k. 221-229) oraz wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (k. 220). Pismem z dnia 30 maja 2018 r., skarżący zwrócił się z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż zbędne okazało się rozpatrzenie kolejnego żądania skarżącego dotyczącego zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata zawartego we wniosku z dnia 30 maja 2018 r. Jak bowiem wynika z akt sprawy, skarżącemu postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie adwokata i nie zostało cofnięte, co oznacza, że skarżący nie ma obowiązku ponoszenia kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie i jest reprezentowany przez pełnomocnika w całym postępowaniu sądowym, włącznie z postępowaniem kasacyjnym. Wyznaczony pełnomocnik podjął już czynności na rzecz strony i sporządził opinię stwierdzającą brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej z dnia 18 maja 2018 r. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), zatem przysługujące już uprawnienie nie może być przyznane ponownie, co czyni postępowanie w tej kwestii zbędnym. Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnia, że mając na względzie zasadę ekonomiki procesowej oraz realia niniejszej sprawy, odstąpił od wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu PPF. Z tego względu, na podstawie art. 249a oraz art. 258 § 4 ustawy należało umorzyć postępowanie w sprawie kolejnego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, o czym orzeczono jak na wstępie.