II SA/Sz 1279/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze sprzeciwu Ł. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego Ł. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2018 r., Ł. K., zwany dalej "skarżącym", prowadzący działalność gospodarczą w S. przy ul. [...], pod firmą Ł. K. [...]", złożył wniosek o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa i powyżej 4,5% do 18% alkoholu, z wyjątkiem piwa. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w S. pozytywnie zaopiniowała wniosek. Nawiązując do powyższego aktu, na podstawie art. 18 ust. 1, 3, 3a i 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2016 r. poz. 487), dalej "u.w.t.p.a.", stosownych uchwał w sprawie liczby punktów sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – j.t. ze zm.), dalej "k.p.a.", Prezydent Miasta S. , dalej "organ", dnia [...] r. wydał pod numerem [...] właściwe zezwolenia o numerach [...] i [...], z datą ważności do dnia 31 stycznia 2022 r. Podaniem z dnia 15 marca 2018 r., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, E. B., E. M., A. G. i J. T. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, dalej jako "strona", wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem zezwolenia z dnia 31 stycznia 2018 r. na sprzedaż napojów alkoholowych, udzielonego skarżącemu. Pełnomocnik strony uzasadniając wniosek wywodził, że nie ma żadnych racjonalnych podstaw prawnych aby uznać, że uchwała nr [...] z dnia 21 stycznia 2010 r., podjęta przez członków małej wspólnoty mieszkaniowej przy [...] w S. , na potrzeby starań skarżącego o zezwolenie, wyrażająca zgodę w spornym zakresie, miała i ma charakter bezterminowy oraz mogła być wykorzystana na potrzeby jego kolejnych starań o zezwolenie na kolejny czas określony (kolejne 4 lata). Nie wynika to bowiem wprost z treści uchwały, ani nie uzasadnia tego art.18 ust. 9 u.w.t.p.a., który przewiduje określony czas zezwolenia na sprzedaż, co zdaniem pełnomocnika świadczy o tym, że opisana wyżej zgoda była bezpośrednio związana z tym okresem i nie można jej automatycznie przenosić na okresy przyszłe. Wykorzystanie uchwały z 2010 r. przez organ na potrzeby udzielenia w 2014 r. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dla skarżącego na kolejne 4 lata, już wtedy było naruszeniem prawa, co członkowie wspólnoty pośrednio zasygnalizowali na zebraniu Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] w dniu 1 czerwca 2015 r., ale nie podjęli dalszych działań prawnych. Aby podobnej sytuacji uniknąć i zasygnalizować organowi, że trzej członkowie wspólnoty nie traktowali uchwały z roku 2010 jako bezterminowej zgody, wnieśli pismo do Urzędu Miejskiego w S. z dnia 4 sierpnia 2017 r., w którym wskazali potrzebę uzyskania przez organ zezwalający na sprzedaż alkoholu ich aktualnego stanowiska w tej sprawie i uzyskali satysfakcjonującą odpowiedź organu z dnia 4 września 2017 r., wyrażoną w przytoczonym fragmencie: "Stanowisko Wspólnoty winno być aktualne, a brak wymaganej zgody jest przesłanką do odmowy wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych." Dalej pełnomocnik podniósł, że brak aktualnej zgody wszystkich współwłaścicieli na sprzedaż alkoholu przez skarżącego w świetle zarządu współwłasnością lokali mieszkalnych, opierającego się na zasadach ogólnych z ustawy - Kodeks cywilny należało uznać za naruszenie art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a. i zakwalifikować jako brak we wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu. W takim przypadku wnioskodawca powinien był zostać wezwany do usunięcia wymienionego braku, a jego nieusunięcie stanowiło merytoryczną przeszkodę do wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Z tego faktu wywodził, że zezwolenie sprzedaży napojów alkoholowych dla skarżącego zostało wydane z naruszeniem przepisów przywołanej ustawy, gdyż skarżący ubiegający się o zezwolenie na sprzedaż alkoholu, nie dysponował zgodą pozostałych czterech współwłaścicieli. Tymczasem art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a. uzależnia uzyskanie takiego zezwolenia od złożenia pisemnej zgody właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży alkoholu będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Wyrażenie takiej zgody zalicza się do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, a zatem w przypadku współwłasności nieruchomości stosowną zgodę powinni udzielić wedle art. 199 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, wszyscy współwłaściciele. W takim stanie faktycznym potwierdzenia istnienia takiej zgody przez administratora budynku - B. Towarzystwo Budownictwa Społecznego spółkę z o.o. w S. nie można było uznać za wystarczającego i zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Podmiot ten błędnie zinterpretował uchwałę wspólnoty z 2010 r. jako bezterminową posiadając wiedzę na temat tego, że co najmniej trzech współwłaścicieli w tej wspólnocie jest przeciwnych sprzedaży alkoholu w lokalu skarżącego i dąży do aktualnej debaty członków wspólnoty w tej kwestii i ignorując ten fakt nie przekazał stosownej informacji do Urzędu Miejskiego. Ponadto pełnomocnik wywiódł, że strony nie mają wątpliwości, w świetle przywołanych faktów, że organ nie zebrał i nie rozważył w sposób wystarczający materiału dowodowego i naruszył zasadę prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a. a także art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Ponadto organ pominął udział w postępowaniu współwłaścicieli, którym obiecał, że ich aktualne stanowisko uwzględni przy rozpoznaniu kolejnego wniosku o zezwolenie na sprzedaż alkoholu, czym naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej czyli przekonanie, że postępowanie administracyjne prowadzone jest zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa, że respektowane są uprawnienia jego uczestników, a wszelkie wątpliwości rozstrzygane będą na korzyść obywatela, a także że organ wywiązuje się ze swoich obowiązków i dąży do sprawnego i efektywnego zakończenia sprawy. Postanowieniem z dnia [...] r., organ wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 2 i 150 § 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a., odmówił uchylenia decyzji ostatecznych w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania ustalono, że wnioskodawcy nie byli stroną w toczącym się postępowaniu o udzielenie przedmiotowych zezwoleń. Ponadto według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji, dołączona do wniosku uchwała była ważna, nie została zaskarżona w trybie art. 25 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Poza tym stwierdził, że to nie poszczególni wnioskodawcy, a wyłącznie zarządca nieruchomości sprawujący zarząd nieruchomością wspólną, stanowiącą budynek mieszkalny przy ulicy [...] w S. , był podmiotem uprawnionym do udzielenia zgody na sprzedaż napojów alkoholowych. Nadto organ wskazał, że strona nie wykazała, aby przedłożona uchwała współwłaścicieli nieruchomości wspólnej, wyrażająca zgodę na sporną sprzedaż, z adnotacją zarządcy nieruchomości o jej ważności, nie spełniała ustawowych wymogów do jej uznania. Konkludując organ stwierdził, że skoro wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi nie daje wnioskodawcom przymiotu strony postępowania, w rozumieniu art. 18 ust. 1 pkt 2 u.w.t.p.a. i art. 28 k.p.a., to trudno uznać, aby wniosek uprawniał do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej. W związku z powyższym orzekł jak w sentencji. Odwołaniem z dnia 1 czerwca 2018 r. pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że w orzecznictwie i doktrynie pojęcie strony nie jest rozumiane tak wąsko, jak to wynika z uzasadnienia ww. decyzji. Strona podtrzymała twierdzenia zawarte w piśmie z dnia 15 marca 2018 r., odnoszące się do bytu prawnego uchwały wspólnoty z roku 2010, wyrażającej zgodę na sprzedaż alkoholu, które nie zostało przez organ w żaden sposób ocenione. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium uznało, że odwołującym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Organ odwoławczy krytycznie ocenił ustalenia w zakresie prawidłowości wyrażonej przez zarządcę wspólnoty zgody, o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a. wyjaśniając, że z poczynionych przez niego ustaleń – pisma S. Towarzystwa Budownictwa Społecznego wynika, że budynek, w którym znajduje się lokal skarżącego składa się z czterech lokali mieszkalnych i jednego lokalu użytkowego i stanowi tzw. "małą wspólnotę mieszkaniową". Następnie, odwołując się do przepisów ustawy o własności lokali, Kolegium wskazało, że zarząd wspólnoty może zostać powołany tylko w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej w formie aktu notarialnego. Z akt sprawy nie wynika, aby zarząd został powołany zgodnie z wymogami art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, co w ocenie organu odwoławczego winno skutkować tym, że skarżący do wniosku o zezwolenie na sprzedaż alkoholu powinien dołączyć zgodę wszystkich współwłaścicieli lokali znajdujących się w budynku wielorodzinnym, którego dotyczy wniosek. Na poparcie tej tezy organ odwoławczy przywołał szereg wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych. Ponadto, powołując się na treść art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., Kolegium wskazało, że organ I instancji winien ustalić czy wnioskodawcy w terminie złożyli wniosek o wznowienie przedmiotowego postępowania. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skarżący wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podtrzymując swoje stanowisko w zakresie aktualności uchwały nr [...] z dnia 21 stycznia 2010 r. wskazując jednocześnie, że nie została ona zaskarżona w żadnym innym sądzie. Ponadto nadmienił, że od sześciu lat, z pięciorga właścicieli budynek zamieszkuje wyłącznie jedna rodzina, a pozostałe lokale są wynajmowane, toteż właściciele nie mogą wydać obiektywnej opinii na temat uciążliwości generowanych przez jego lokal. Ponadto stwierdził, że sprzedaż alkoholu w przedmiotowym punkcie gastronomicznym, ma charakter znikomy i powiązana jest ze sprzedażą dań – jako dodatek, a koszt wykupu koncesji na koniec roku wyrównuje się z dochodem, który przez cały rok generuje. Podniósł również, że zarząd nad nieruchomością sprawuje dotychczasowy jej właściciel – Gmina Miasto S. . Sprzeciw skarżącego został początkowo odrzucony z uwagi na nieuiszczenie wpisu w terminie, jednak w wyniku przeprowadzonego postępowania reklamacyjnego Poczta Polska, w piśmie z dnia 22 stycznia 2019 r. przytoczyła okoliczności, które pozwoliły na uznanie, że zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego nie zostało skutecznie doręczone skarżącemu. W tym stanie rzeczy sprzeciwowi, od którego skarżący uiścił wpis, nadano dalszy bieg. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. skarżący podtrzymał skargę w całości. Podkreślił, że Zarząd Wspólnoty został ustanowiony prawidłowo, ponieważ właścicielem jednego z lokali w budynku jest w dalszym ciągu Miasto S.. Ponadto oświadczył, że przed wystąpieniem o kolejne zezwolenie zwracał się do prawnika, podobnie jak Urząd Miasta S. o sprawdzenie, czy uchwała z roku 2010 r. jest w dalszym ciągu ważna, ponieważ nie wskazano w niej terminu na jaki została udzielona zgoda. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sprzeciw zasługiwał na uwzględnienie, ale nie z przyczyn w nim podniesionych. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – j.t. ze zm.), rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Stosownie zaś do przywołanego art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dalej wyjaśnić należy, że wydanie decyzji o charakterze kasacyjnym stanowi wyjątek od zasady rozstrzygnięcia sprawy co do istoty i jej ostatecznego załatwienia. Organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie rozstrzyga o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, gdyż wydając decyzję kasacyjną wskazuje na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd administracyjny ocenia z kolei, czy istniały podstawy do wydania przez organ odwoławczy merytorycznego rozstrzygnięcia, czy też zaistniała konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który – z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) – uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie ocena ta obejmuje badanie, czy w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Należy przy czym zwrócić uwagę, iż użyte w art. 138 § 2 k.p.a. określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" oznacza, że organ jest zobowiązany do poczynienia każdorazowo, na tle okoliczności faktycznych, ustaleń, czy postępowanie przed organem pierwszej instancji obarczone jest brakami, które należy zakwalifikować jako istotne, czy zachodzi w związku z tym konieczność uzupełnienia materiału dowodowego i wreszcie, czy uzupełnienie to we własnym zakresie przez organ odwoławczy naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. Mając na uwadze powyższe przyjąć należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Przy czym rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., może zapaść, tylko wówczas, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego sprawy nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należało, że wydanie decyzji kasatoryjnej z przyczyn wskazanych przez organ odwoławczy było niezasadne. Przypomnienia bowiem w tym miejscu wymaga, że przedmiotem sprzeciwu jest decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym na skutek wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Strona domagała się wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami administracyjnymi z tego powodu, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ pierwszej instancji wznowił postępowanie, a następnie odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] r. uznając, że wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony z tego powodu, iż w ocenie organu, podmiotem wyłącznie uprawnionym do udzielenia zgody, o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 2 u.w.t.p.a., był w tym wypadku zarządca nieruchomości. Z kolei organ drugiej instancji uznał, że wnioskodawcy powinni być stroną postępowania w sprawie o udzielenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu, a konsekwencją tego poglądu była ocena zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęcie, że nie jest on kompletny w związku z nieuzyskaniem przez skarżącego zgody od wszystkich współwłaścicieli lokali położonych w budynku, którego dotyczyć miało zezwolenie, a w związku z tym doszło do naruszenia przepisów postępowania. Zdaniem sądu, wyrażony przez organ odwoławczy pogląd należy uznać za wadliwy. Punktem wyjścia dla rozważań organu odwoławczego powinno bowiem być ustalenie komu w postępowaniu zwykłym, to jest postępowaniu o udzielenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu, przysługuje przymiot strony. Od tego bowiem będzie zależało ustalenie, czy zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i czy podmiot, który domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie mógł być stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, ale został tej możliwości pozbawiony i w konsekwencji bez własnej winy nie brał w nim udziału. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że postępowanie o udzielenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu prowadzone jest na wniosek i dotyczy praw i obowiązków wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym orzeczeniach przywoływanych przez organ odwoławczy utrwalony jest pogląd, który sąd w składzie orzekającym podziela, że stroną tego postępowania jest jedynie przedsiębiorca, który zwrócił się z wnioskiem o wydanie decyzji w tym przedmiocie. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym przez Kolegium wyroku z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 1812/17 (podobnie NSA w wyroku z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 2410/17, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wyjaśniając, że "z regulacji ustawy nie wynika, żeby udzielenie zezwolenia wiązało się z koniecznością nałożenia przez organ administracji obowiązku na inny podmiot lub wymagało przyznania innemu podmiotowi niż wnioskodawca uprawnień. W postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie orzeka się bezpośrednio ani o prawach i obowiązkach współwłaścicieli budynku, w którym położony jest lokal, ani o prawach i obowiązkach właścicieli innych stanowiących ich odrębną własność lokali, dlatego podmioty takie nie są stronami takiego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 564/99, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W związku z powyższym należy stwierdzić, że brak jest po stronie współwłaścicieli budynku wielorodzinnego, w którym ma być zlokalizowany punkt sprzedaży napojów alkoholowych, legitymacji do czynnego udziału w postępowaniu o udzielenie zezwolenia. Ich interes prawny jest zabezpieczony poprzez wymóg uzyskania ich zgody w celu załączenia jej do wniosku o wydanie zezwolenia". Konsekwencją przyjęcia, iż uprawnienia strony postępowania o udzielenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu przysługują tylko przedsiębiorcy domagającemu się wydania stosownego rozstrzygnięcia, jest wyłączenie z tego kręgu osób uprawnionych do wyrażenia zgody na podstawie art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a. A skoro podmioty te nie mogą uczestniczyć w postępowaniu zwykłym jako strona, to również nie mogą się domagać wznowienia postępowania z tego powodu, że za stronę nie zostały uznane i bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu. Wyroki, na które powołało się Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mogły mieć zastosowania w postępowaniu wznowieniowym. Uwadze organu odwoławczego umknęło bowiem, że zostały one wydane w postępowaniach o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych. W tych okolicznościach uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z powodu stwierdzonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wadliwości procesowej było nieuzasadnione, bowiem było skutkiem błędnego przyjęcia, że wnoszącym o wznowienie postępowania podmiotom przysługiwał przymiot strony. Z punktu widzenia oceny ich legitymacji procesowej do złożenia wniosku o wznowienie postępowania decyzję organu pierwszej instancji należało uznać za prawidłową, a w konsekwencji konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w kierunku wskazanym przez organ odwoławczy za zbędną. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. rzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania znajduje oparcie w art. 200 p.p.s.a.