II SA/Sz 1282/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. – K. na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 czerwca 2013 r., Nr XXVI/362/13 w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie p o s t a n a w i a : 1/ odrzucić skargę, 2/ zwrócić skarżącej A. C. -K. uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] złotych. A. C., reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 czerwca 2013 r. nr XXVI/362/13 w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały zarzuciła jej naruszenie: - prawa materialnego poprzez wydanie ww. uchwały na podstawie sprzecznego z Konstytucją RP przepisu art. 27 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie (art. 90 ust.1 ustawy o samorządzie województwa w związku z art. 27 ust. 1 Prawa łowieckiego w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt P 19/13); - interesu prawnego poprzez pozbawienie jej prawa posiadania i swobodnego korzystania z należącej do niej nieruchomości gruntowej (naruszenie art. 64 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, wskazując, że jest to kolejna skarga A. C. na tę samą uchwałę Sejmiku. Wojewódzki Sąd Administracyjny S. zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, tj. art. 101 i 102a ustawy o samorządzie gminnym, art. 88a i 90 ustawy o samorządzie województwa, art. 87 i 90a ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 63 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ww. ustawy). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego nr XXVI/362/13 z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie. W myśl art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa, w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., skargę na przepis aktu prawa miejscowego podjęty przez organ samorządu województwa w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu ww. organu do usunięcia naruszenia prawa, wnieść każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone danym przepisem. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007, z. 3, poz. 60) wyjaśnił, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest bezskuteczność wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Jakkolwiek uchwała ta dotyczy skargi wniesionej w trybie przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, to niewątpliwie mając na uwadze tożsamość rozwiązań legislacyjnych w ustawie o samorządzie województwa w tym zakresie, należy uznać, że stanowisko NSA zawarte w tej uchwale zachowuje aktualność również w niniejszej sprawie. Mając na uwadze pogląd wyrażony w powyższej uchwale NSA stwierdzić trzeba, że termin do wniesienia skargi na uchwałę sejmiku województwa, podjętą przed dniem wejścia w życie ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, tj. przed dniem 1 czerwca 2017 r., określony został w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1368 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", który - w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. – stanowił, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżąca wskazała, że wniesienie skargi poprzedzone zostało wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa w postaci uchwały Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 czerwca 2013 r., nr XXVI/362/13, poprzez jej uchylenie jako sprzecznej z prawem, co potwierdzone zostało załączoną do skargi kserokopią wezwania z dnia 25 sierpnia 2017 r. Zauważyć należy, co zostało ustalone na podstawie akt sprawy o sygn. II SA/Sz 509/16, że pismem z dnia 6 kwietnia 2016 r. A. C.-K. wniosła do tut. Sądu skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego nr XXVI/362/13 z dnia 25 czerwca 2013 r. w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie, która to uchwała jest także przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie. Skarga z dnia 6 kwietnia 2016 r. została prawomocnym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r. odrzucona przez Sąd. Ponadto prawomocnym postanowieniem z dnia 20 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 230/17 tut. Sąd odrzucił kolejną skargę A. C. z dnia 25 stycznia 2017 r. na rzeczoną uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego. Analiza dokumentów zebranych w aktach sprawy o sygn. akt II SA/Sz 509/16 oraz II SA/Sz 230/17 prowadzi do wniosku, że skarżąca w sprawie uchwały stanowiącej przedmiot niniejszej skargi złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym żądała uchylenia uchwały Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 czerwca 2013 r., Nr XXVI/362/13 jako naruszającej prawo, już w dniu 27 stycznia 2016 r. (IISA/Sz 509/16) oraz 25 września 2016 r.(II SA/Sz 230/17), wobec czego złożenie ponownego wezwania z dnia 25 sierpnia 2017 r. do usunięcia naruszenia prawa, poprzez uchylenie ww. kwestionowanej uchwały, na co powołuje się w niniejszej sprawie, jest niedopuszczalne. Czynność wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością wywołującą skutki prawne, dlatego nie może być przez stronę powtarzana, a jako skuteczną traktować należy pierwszą z dokonanych czynności. Zatem ponowne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa z 25 sierpnia 2017 r. było nieskuteczne i niedopuszczalne. Stwierdzić należy, że przyjęcie, iż wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa może być przez stronę składane wielokrotnie, stawiałoby wzywającego w bardziej uprzywilejowanej pozycji od innych wnoszących skargi podmiotów. Jednokrotna możliwość składania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi gwarancję stabilności obrotu prawnego i jasnych zasad postępowania. Stawiając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa obok innych środków odwoławczych, takich jak odwołanie, czy zażalenie, należy zwrócić uwagę, że traktować je trzeba w taki sam sposób, nie ma bowiem podstaw do uprzywilejowania tego właśnie środka odwoławczego względem innych. Stanowisko powyższe ugruntowane zostało przez orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych (patrz: postanowienia NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06, z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 754/08, LEX nr 506026; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09). Należało zatem przyjąć, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie tylko raz, a skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest spóźniona, wobec czego podlega ona odrzuceniu. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy.