II SA/Sz 1285/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Bukowiecka -Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia[...] . nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu wniosku E. I. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] . w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] r. w sprawie przyznania świadczeń alimentacyjnych na osobę uprawnioną F. I. w kwocie [...] zł miesięcznie na okres od [...] E. I., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując w uzasadnieniu, że jej wykonanie, pomimo rażącej niezgodności z prawem spowoduje ciężkie i trudne do odwrócenia skutki. W oparciu o zaskarżoną decyzję, zgodnie z przepisami art. 27 ust. 3 i 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ egzekucyjny może ściągnąć od dłużnika alimentacyjnego należności budżetu państwa z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Mając na uwadze powyższe, brak wstrzymania wykonania niniejszej decyzji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia, będzie miał konsekwencje w nieuprawnionej egzekucji komorniczej skierowanej w stosunku do skarżącego na podstawie decyzji, której nie miał nigdy możliwości zaskarżyć, a nawet która nigdy nie została mu doręczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania. (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, str. 204). Cechy wykonalności nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego. Wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje i nie podlega wykonaniu decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Wydanie takiej decyzji nie wiąże się dla strony z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez skarżącego we wniosku należy wskazać, że decyzja wydawana na podstawie art. 27 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów jest ściśle związana z decyzją o przyznaniu świadczenia osobom uprawnionym, gdyż stanowi procesową jej konsekwencję. Jednakże prawdopodobieństwo ewentualnej egzekucji komorniczej, nie jest bezpośrednim skutkiem braku wstrzymania decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego, lecz ostatecznej decyzji o zwrocie alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, jako zawierającej określone zobowiązanie skierowane do dłużnika alimentacyjnego. Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja nie zawiera zobowiązania do zwrotu przez skarżącego alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. To dopiero decyzja o zwrocie alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, mogłaby być objęta skutecznie wnioskiem tego dłużnika o jej wstrzymanie w ewentualnym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu nie kwalifikuje się do wykonania zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia 31 października 2011 r. Nie obliguje ona bowiem skarżącego do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności, a co za tym idzie niewstrzymanie tej decyzji nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, o czym orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.