II SA/Sz 1285/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie prawa do wypłaty świadczenia pieniężnego oraz objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] r. II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), zwanej dalej "K.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania podinspektora w stanie spoczynku M. J. od decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] r., utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Komendant Miejski Policji w K. ww. decyzją nr [...] odmówił M. J. prawa do wypłaty świadczenia pieniężnego z art. 117 ust. 3 ustawy o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 z późn. zm.) oraz objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym. Od powyższego rozstrzygnięcia M. J. odwołał się wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie wnioskowanego świadczenia oraz w konsekwencji objęcie go ubezpieczeniem zdrowotnym za okres, w którym ubezpieczonemu przysługuje świadczenie. Ponadto, zaskarżonej decyzji były funkcjonariusz zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art.117 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez jego błędne zastosowanie, sprowadzające się do uznania, iż skoro funkcjonariusz w dacie zwolnienia ze służby posiada uprawnienia emerytalne z tytułu wysługi lat, to nie przysługuje mu prawo do ww. świadczenia. Organ odwoławczy ustalił, że Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zwolnił ze służby w Policji podinsp. w st. spocz. M. J.. W związku z nabyciem przez funkcjonariusza praw emerytalnych, przesłano do ww. dokumenty niezbędne do złożenia wniosku o świadczenie emerytalne w celu ich wypełnienia i przesłania do Zakładu Emerytalno - Rentowego MSWiA. Jednocześnie, tym samym pismem, poinformowano skarżącego, iż został skierowany na komisję lekarską w celu ustalenia zdolności do pracy funkcjonariusza zwolnionego ze służby i określenia grupy inwalidzkiej. Po dwukrotnym awizowaniu, przesyłka nie została odebrana. W związku z powyższym, [...] r. ponownie przesłano mu dokumenty emerytalne. Po raz kolejny nie zostały one przez skarżącego odebrane. W zaistniałej sytuacji Komendant Miejski Policji w K. próbował doręczyć korespondencję za pośrednictwem innych funkcjonariuszy, jednak brama wjazdowa na teren posesji była zamknięta, natomiast okna i drzwi garażowe otwarte. Funkcjonariuszom nie udało się dostarczyć przesyłki. Przed zwolnieniem ze służby funkcjonariusz przedstawił zaświadczenia lekarskie o niezdolności do pracy za okres od [...] r. do [...] r. Następnie, [...]., już po zwolnieniu ze służby, ww. przesłał do Komendy Miejskiej Policji w K. zwolnienie lekarskie obejmujące okres od [...] r. do [...] r., a więc czas kiedy funkcjonariusz pozostawał już poza służbą w Policji (zwolniony z dniem [...] r.). Zwolnienie to zostało odesłane skarżącemu z informacją, iż dalsze przesyłanie zaświadczeń lekarskich po zwolnieniu ze służby jest bezzasadne. Niestety korespondencja ta również nie została odebrana przez zainteresowanego. Koniecznym jest również wskazanie, że cyfra "2" umieszczona na druku zaświadczenia lekarskiego, która oznacza, że chory może chodzić, upoważnia do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, takich jak, wstawanie z łóżka, poruszanie się po mieszkaniu, udanie się do sklepu po niezbędne artykuły żywnościowe, na ewentualne zabiegi, czy kontrolę lekarską lub spacer w celach rekonwalescencyjnych. Komendant Miejski Policji w K. skierował podinsp. w st. spocz. M. J. do komisji lekarskiej w celu ustalenia między innymi zdolności do pracy funkcjonariusza zwolnionego ze służby w celu określenia grupy inwalidzkiej. Niestety ww. nie zgłosił się na wezwanie komisji lekarskiej i [...] r. do Komendanta Miejskiego Policji w K. odesłano całą dokumentację bez rozpatrzenia. Dnia [...] r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji wpłynął wniosek pełnomocnika M. J. o przyznanie świadczenia pieniężnego z art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Wniosek został przekazany do Komendanta Miejskiego Policji w K.. Komendant Miejski Policji w K., rozpatrując sprawę, wydał decyzję nr [...] z [...] r., którą odmówił skarżącemu prawa do wypłaty wnioskowanego świadczenia pieniężnego na podstawie art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, a także objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i co się z tym wiąże, uregulowania składek na ubezpieczenie zdrowotne przypadające na [...] r., czyli już w okresie po zwolnieniu ze służby. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że zgodnie z art. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym", funkcjonariuszom Policji zwolnionym ze służby przysługuje z budżetu państwa, na zasadach określonych w ustawie, zaopatrzenie emerytalne z tytułu wysługi lat lub w razie całkowitej niezdolności do służby, a członkom ich rodzin - w razie śmierci żywiciela. Art. 2 ww. ustawy stanowi, iż w ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują na zasadach określonych w ustawie: 1) świadczenia pieniężne: a) emerytura policyjna, b) policyjna renta inwalidzka, c) policyjna renta rodzinna d) dodatki do emerytury lub renty, e) zasiłek pogrzebowy. W uzasadnieniu decyzji Komendanta Miejskiego Policji w K. podkreślono fakt, iż M. J. po zwolnieniu ze służby nie złożył wniosku o przyznanie emerytury lub renty inwalidzkiej z powodów wskazanych we wniosku pełnomocnika ww. z [...] r. (kwestionowanie zasadności rozkazu personalnego zwalniającego skarżącego ze służby, a także rozkazu personalnego KGP utrzymującego w mocy rozkaz KWP w S.). Złożenie wskazanego wniosku jest warunkiem niezbędnym do wydania decyzji o przyznaniu emerytury przez Zakład Emerytalno - Rentowy MSWiA. Druki emerytalne, świadectwo służby, karta zwolnienia oraz informacja dotycząca skierowania podinsp. w st. spocz. M. J. do komisji lekarskiej były wysyłane pod adres zamieszkania wymienionego. Jednak cała korespondencja nie była przez skarżącego odbierana. Do chwili obecnej wskazany były funkcjonariusz nie rozliczył się także z obowiązków służbowych, w tym nie zwrócił legitymacji służbowej i identyfikatora, do czego był zobowiązany od dnia rozwiązania stosunku służbowego, o czym ww. został pouczony w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] r., zwalniającym go ze służby w Policji. Art. 117 ustawy o Policji stanowi, iż policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Policjantowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń. Art. 117 ust. 3 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 (gdy wymaga tego ważny interes służby, a także w przypadku likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie policjanta do innej jednostki lub na niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe), który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej. Wolą ustawodawcy było więc zapewnienie policjantowi, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, środków utrzymania w sytuacji zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy o Policji, nie zaś przyznania prawa do pobierania jednocześnie kilku świadczeń pieniężnych. Policjantowi w takiej sytuacji nie przysługuje prawo wyboru jednego z przysługujących świadczeń, a więc emerytury, renty inwalidzkiej lub świadczenia pieniężnego określonego przepisem art. 117 ust. 3. Stosownie bowiem do przepisu art. 117 ust. 2, jedynie policjantowi uprawnionemu do świadczenia określonego w art. 117 ust. 1, tj. zwolnionemu na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń. Zatem policjantowi, który ubiega się o przyznanie świadczenia określonego w art. 117 ust. 3 takie prawo nie przysługuje (wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1934/13). Gdyby wolą ustawodawcy było nadanie takiego uprawnienia, tj. wyboru świadczenia, z pewnością znalazłoby to odzwierciedlenie w przepisie art. 117, jak ma to miejsce w przypadku prawa wyboru pomiędzy przysługującym świadczeniem określonym w art. 117 ust. 1 a przysługującym policjantowi świadczeniem emerytalnym. Przedmiotowe świadczenie określone w art. 117 ust. 3, w kontekście art. 117 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, przysługuje jedynie policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia i pozostaje bez środków do życia. Świadczenie to ma więc charakter stricte ochronny, mający na celu zabezpieczenie socjalne byłego funkcjonariusza, który nie posiada uprawnień do świadczenia emerytalnego lub rentowego i ze względu na stan zdrowia nie może podjąć zatrudnienia. W sytuacji spełnienia przez funkcjonariusza wymienionych przesłanek organ Policji jest zobowiązany do wypłaty przedmiotowego świadczenia. Jednak obowiązek taki nie ciąży na organie w sytuacji, gdy policjantowi przysługują uprawnienia do innego świadczenia pieniężnego - renty lub emerytury policyjnej. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem podinsp. w st. spocz. M. J., w chwili zwolnienia ze służby w Policji, posiadał uprawnienia emerytalne. Został również skierowany do komisji lekarskiej w celu określenia grupy inwalidzkiej, a więc nie znalazł się w sytuacji, w której pozostawałby bez środków do życia. Wyłącznie jego decyzją pozostawał natomiast fakt niezłożenia wniosku o przyznanie świadczenia emerytalnego, jak i fakt niestawienia się na komisji lekarskiej. Istotną różnicę w ocenie danego przypadku stanowiłaby sytuacja, w której policjant zostałby zwolniony ze służby przed nabyciem praw emerytalnych, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji, który z chwilą zwolnienia przebywałby na zwolnieniu lekarskim i z powodu nadal trwającej choroby nie mógłby podjąć zatrudnienia. Zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, czyli ze względu na ważny interes służby, następuje wskutek przeprowadzonego postępowania administracyjnego zainicjowanego przez organ, co stanowi sytuację odmienną od zwolnienia ze służby, z uwagi na wolę funkcjonariusza, wyrażoną np. pisemnym raportem. W ocenie organu, powyższe sytuacje prawne potwierdzają tezę, że ideą powołania przepisu art. 117 ust. 3 ustawy o Policji jest zabezpieczenie finansowe na czas określony osoby, która wskutek zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, przy jednoczesnym braku możliwości zarobkowania z powodu choroby, została pozbawiona uposażenia, a tym samym środków do życia. Policjantowi w służbie stałej, który zostaje zwolniony ze służby przysługuje, zgodnie z art. 115 ust. 1 ustawy o Policji odprawa w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Skarżący w swoim odwołaniu nadmienił, iż w związku ze złożeniem przez niego skargi od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji, utrzymującego w mocy rozkaz nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] r., zwalniającego go ze służby w Policji, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie istnieje konieczność skorzystania ze świadczenia emerytalnego. Jednak oba rozkazy personalne funkcjonują w obiegu prawnym, ponieważ do tej pory nie wydano rozstrzygającego wyroku w przedmiotowej sprawie. Ponadto, rozkazowi personalnemu nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z [...] r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności, co oznacza, że niezależnie od złożenia skargi na przedmiotowy rozkaz, dnia [...] r. podinsp. w st. spocz. M. J. został bezsprzecznie zwolniony ze służby w Policji. Bezspornym pozostaje jednak fakt, iż skarżący ma w związku z tym możliwość skorzystania ze świadczenia emerytalnego, nie jest więc całkowicie pozbawiony środków do życia. Ponadto, jak wspomniano powyżej, nie ma on prawa wyboru jednego z przysługujących mu świadczeń, ponieważ nie został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1, ani też na podstawie art. 41. ust. 2 pkt 4. Skorzystanie z przysługującego mu prawa do świadczenia emerytalnego nie jest wprawdzie obligatoryjne, ale nieskorzystanie z tego prawa, nie narzuca organowi obowiązku wypłacania skarżącemu świadczenia z art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Zgodnie bowiem z art. 117 ust. 3 ustawy o Policji już tylko samo wydanie orzeczenia o inwalidztwie, na podstawie którego można ubiegać się następnie o ustalenie renty inwalidzkiej, stanowi przeszkodę do wypłaty świadczenia pieniężnego. Skoro spełnienie przesłanek do przyznania renty inwalidzkiej wyklucza prawo do wypłaty świadczenia pieniężnego, to tym bardziej prawo to nie powinno przysługiwać osobie, która nabyła prawo do emerytury policyjnej. Prawo do emerytury jest co do zasady prawem silniejszym, gdyż przysługuje w wysokości zależnej od wypracowanego stażu służby i ma zawsze charakter stały (wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2543/14). Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie obowiązującego prawa i nie jest skutkiem braku woli organów Policji. Powyższa decyzja została zaskarżona przez M. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, iż skoro funkcjonariusz w dacie zwolnienia ze służby, posiada uprawniania emerytalne z tytułu wysługi lat to nie przysługuje mu prawo do świadczenia z art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, mimo iż funkcjonariusz nie zamierza skorzystać z uprawnień emerytalnych, albowiem kwestionuje rozkaz personalny o zwolnieniu go ze służby w Policji. W ocenie skarżącego, zarówno decyzja Komendanta Miejskiego Policji, jak i Komendanta Wojewódzkiego Policji, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, narusza prawo w sposób skutkujący koniecznością ich uchylenia. Oczywistym jest, iż organ w uzasadnianiu swoich decyzji powołuje się na wyroki Sądów Administracyjnych, w których rozważano zbieg uprawień funkcjonariuszy Policji do świadczeń emerytalnych i świadczeń przyznawanych na podstaw ustawy o Policji, jednakże żaden z przywołanych w decyzji wyroków nie został wydany w oparciu o stan faktyczny tożsamy ze stanem faktycznym niniejszej sprawy. Skarżący nie zamierza składać wniosku o przyznanie świadczenia emerytalnego, albowiem nie zgada się on z rozstrzygnięciem zawartym, w zaopatrzonym w klauzulę natychmiastowej wykonalności, rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]. numer [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, na który złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby z powodu jej wadliwości stanowi podstawę do przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Wobec jednoznacznego i wskazanego organowi pierwszej instancji stanowiska strony co do zasadności zwolnienia ze służby, naruszeniem zasad związanych z zabezpieczeniem funkcjonariusza zwolnionego ze służby jest wskazywanie, iż winien pobierać on świadczenie emerytalne, albowiem zamyka mu to drogę do przywrócenia do służby. Prawo do emerytury jest uprawnieniem funkcjonariusza, a nie jego obowiązkiem i to od funkcjonariusza zależy kiedy z tego prawa skorzysta (podobna zasada obowiązuje w przypadku pracowników cywilnych). Skarżący na dzień składania niniejszego odwołania gotowy pozostaje do pojęcia służby na nowo, zaś decyzję o odejściu na emeryturę odkłada na przyszłość. Mając powyższe na uwadze wobec zastosowanego trybu zwolnienia ze służby oraz faktu przebywania byłego funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim, przysługuje mu prawo do świadczenia z art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Zgodnie z art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej. W ocenie sądu, brzmienie powyższego przepisu jest całkowicie jednoznaczne. Skarżący został zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z dniem [...] r., a więc na podstawie prawnej wskazanej w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Na zwolnieniach lekarskich przebywał od dnia [...] r. (jeszcze przed zwolnieniem ze służby) do [...] r. Tak więc zwolnienia lekarskie począwszy od [...] r. dotyczyły okresu po zwolnieniu ze służby. Skarżącemu przekazano co prawda dokumenty umożliwiające ubieganie się o emeryturę, a także skierowanie na komisję lekarską celem ustalenia, czy jego stan zdrowia nie uprawnia do renty, jednakże skarżący nie zgłosił się na badania, ani nie złożył do organu emerytalnego wniosku o przyznanie emerytury. Zdaniem sądu, zbyt daleko idąca jest wykładnia art. 117 ust. 3 ustawy o Policji stwierdzająca, że skoro skarżący nie musiał podjąć zatrudnienia, gdyż nabył prawo do emerytury i mógł przejść ewentualnie na rentę i nie znalazł się w sytuacji, w której pozostawałby bez środków do życia, to brak jest podstaw do zastosowania tego przepisu, gdyż świadczenie w nim wymienione ma charakter stricte ochronny, mający na celu zabezpieczenie socjalne byłego funkcjonariusza, który nie posiada uprawnień rentowych lub emerytalnych i ze względu na stan zdrowia nie może podjąć zatrudnienia. Skarżący będąc na zwolnieniu lekarskim nadal już po zwolnieniu ze służby z pewnością nie mógł podjąć zatrudnienia. Dodać należy, że nabycie prawa do emerytury samo w sobie nie powoduje przyznania emerytury. Zgodnie z art. 42 ust. 1 z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz.708 z późn. zm.) świadczenia pieniężne wypłaca się od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym złożono wniosek, o którym mowa w art. 32 ust. 3, lub w którym wydano decyzję z urzędu. Skarżący wniosku o emeryturę do dnia wniesienia skargi nie złożył, należy jednak dodać, że jest to uprawnienie skarżącego, a nie obowiązek. Ponadto nawet gdyby wniosek taki złożył, to art. 42 ust. 3 ww. ustawy reguluje kwestie zbiegu prawa do świadczeń. Skarżący nie zgłosił się na badania lekarskie i nie nabył uprawnień do renty. W sytuacji zwolnienia go ze służby, zdaniem sądu, zgłoszenie się na badania zależało tylko od skarżącego, przełożony traci bowiem możliwości przymuszenia byłego policjanta do stawienia się na badania. Tak więc, skarżący został zwolniony ze służby w oparciu o podstawę prawną wymienioną w art. 117 ust. 3, po zwolnieniu ze służby pozostawał na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby i z tego powodu nie mógł podjąć zatrudnienia. W tej sytuacji, zdaniem sądu, zaistniały podstawy do zastosowania wobec skarżącego art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Podkreślić należy, że powołany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 2543/14 dotyczy innego stanu faktycznego, a dokonana w nim wykładnia art. 117 ust. 3 ustawy o Policji uwzględniająca tą właśnie odmienną sytuację, zdaniem sądu, w niniejszej sprawie nie mogła być zastosowana. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i powinny być one zastosowane przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy.