II SA/Sz 1287/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpoznaniu wniosku E. I. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza G. z dnia [...] r. w sprawie przyznania świadczeń alimentacyjnych na osobę uprawnioną D. I. w kwocie [...] zł miesięcznie na okres od [...] r. Powyższą decyzję E. I., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując w uzasadnieniu, że jej wykonanie, pomimo rażącej niezgodności z prawem spowoduje ciężkie i trudne do odwrócenia skutki. W oparciu o zaskarżoną decyzję, zgodnie z przepisami art. 27 ust. 3 i 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ egzekucyjny może ściągnąć od dłużnika alimentacyjnego należności budżetu państwa z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, brak wstrzymania wykonania niniejszej decyzji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia, będzie miał konsekwencje w nieuprawnionej egzekucji komorniczej skierowanej w stosunku do skarżącego na podstawie decyzji, której nie miał nigdy możliwości zaskarżyć, a nawet która nigdy nie została mu doręczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania. (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, str. 204). Cechy wykonalności nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego. Wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Należy podkreślić, że skutków takich nie wywołuje i nie podlega wykonaniu decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Wydanie takiej decyzji nie wiąże się dla strony z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków materialnych dla strony, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez skarżącego we wniosku należy wskazać, że decyzja wydawana na podstawie art. 27 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów jest ściśle związana z decyzją o przyznaniu świadczenia osobom uprawnionym, gdyż stanowi procesową jej konsekwencję. Jednakże prawdopodobieństwo ewentualnej egzekucji komorniczej, nie jest bezpośrednim skutkiem braku wstrzymania decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego, lecz ostatecznej decyzji o zwrocie alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, jako zawierającej określone zobowiązanie skierowane do dłużnika alimentacyjnego. Wskazać trzeba, że zaskarżona decyzja nie zawiera zobowiązania do zwrotu przez skarżącego alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. To dopiero decyzja o zwrocie alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, mogłaby być objęta skutecznie wnioskiem tego dłużnika o jej wstrzymanie w ewentualnym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że nie kwalifikuje się do wykonania zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza G. z dnia [...] r. Nie obliguje ona bowiem skarżącego do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności, a co za tym idzie niewstrzymanie tej decyzji nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z podanych przyczyn Sąd stwierdził, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, o czym orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.