II SA/Sz 1290/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. i B. G. o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w sprawie z Ich skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia A. G. i B. G. reprezentowani przez pełnomocnika – radcę prawnego T. T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. wymierzające skarżącym karę w wysokości [...] zł za nielegalne użytkowanie jednorodzinnego budynku mieszkalnego, wybudowanego na działce nr [...] położonej w [...], ul. [...] na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. wydanej przez Starostę . Jednocześnie w skardze pełnomocnik skarżących zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego postanowienia, podnosząc, że jego wykonanie łączy się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek, szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Pełnomocnik w złożonym wniosku nie wykazał, że niezastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę, czy trudne do odwrócenia skutki. Samo wskazanie, że wykonanie kwestionowanego postanowienia spowoduje szkodę w majątku skarżących nie jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania wnioskowanego postanowienia. Wskazać należy, że wykonanie postanowienia nakładającego na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w postanowieniu należności ma charakter odwracalny, bowiem w przypadku uchylenia takiego postanowienia przez sąd administracyjny uiszczona należność podlega zwrotowi. Reasumując Sąd ocenił, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, o czym orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.