II SA/Sz 1291/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna – Meder (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. przy udziale Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie- Barbary Rzuchowskiej sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody na rzecz B. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] rozpatrzeniu odwołania B. K. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia[...] . znak: [...] odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej Nr [...] z dnia[...] . znak:[...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn. "[...] " Z uzasadnienia decyzji oraz akt administracyjnych sprawy przedłożonych sądowi wraz ze skargą wynikało, że B. K. w dniu [...] złożył w Urzędzie Miejskim (data stempla pocztowego na kopercie) wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie wydania decyzji: o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wydania pozwolenia na budowę. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją własną ostateczną nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji pn. "[...]" W decyzji z dnia [...] r., Prezydent Miasta odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji Nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn. "[...] " na działkach nr [...] w ob. [...] przy ul. [...] wskazując na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. organ I instancji stwierdził, że nieruchomość skarżącego nr [...] w obr. [...], położona jest w odległości ponad [...] m od działki, na której została zaprojektowana stacja paliw. Działkę skarżącego od stacji paliw oddzielają ciągi komunikacyjne (droga wojewódzka, droga wewnętrzna dojazdowa, chodniki, pasy zieleni) oraz nieruchomość zabudowana domem jednorodzinnym. Nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] w obr. [...], która stanowi własność B. K. nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, bowiem stacja paliw nie wprowadza związanych z projektowanym obiektem ograniczeń w zagospodarowaniu terenu wnioskodawcy. Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołał się B. K. , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Odwołujący się podtrzymał zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 17 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych oraz ich usytuowanie. Zarzucił również naruszenie art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i art. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Wojewoda rozpatrując sprawę stwierdził, że wznowienie postępowania jest sprawą administracyjną podlegającą rozpatrzeniu zgodnie z regułami wyznaczonymi przepisami K.p.a. Wznowienie postępowania dopuszczalne jest tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy, ale tylko w przypadku gdy postępowanie w którym zapadła decyzja ostateczna było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. Celem wznowionego postępowania jest sprawdzenie, czy któraś z wad wymienionych w tym artykule nie wpłynęła na treść decyzji. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania składa się z dwóch etapów. W fazie wstępnej organ administracji publicznej bada podanie pod względem warunków formalnych (takich, jak termin wniesienia wniosku, wskazanie ustawowej przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego). Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 1 K.p.a. (które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy), albo postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. W drugim etapie, który następuje po wznowieniu postępowania, organ bada spełnienie merytorycznych przesłanek określonych w art. 145 § 1 K.p.a. W przypadku postępowań prowadzonych na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a więc, gdy podstawą podania o wznowienie postępowania administracyjnego jest twierdzenie strony, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, badanie przymiotu strony może nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Organ odwoławczy dokonał ponownej oceny materiału dowodowego w sprawie przekazanego przez organ I instancji wraz z odwołaniem i ustalił stan faktyczny sprawy. Stwierdził, że organ I instancji zgodnie z procedurą prawidłowo ograniczył się wyłącznie do badania formalnych podstaw wznowienia, to znaczy sprawdził, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia wymienione w art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. Następnie Wojewoda stwierdził, że Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. zasadnie uznał, że przesłanka stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania nie wystąpiła. W sprawach udzielania pozwoleń na budowę krąg stron określa się na podstawie definicji zawartej w ustawie Prawo budowlane. Następnie organ II instancji, powołując się na treść przepisu art. 28 ustawy Prawo budowlane oraz wyrok NSA sygn. akt II OSK 208/06 wskazał, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor, oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ wskazał również na przepisy odnoszące się do obszaru oddziaływania obiektu wskazując, że ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art.3 pkt.20). Przepisy odrębne, o których wyżej mowa to: ustawa z dnia 27 kwietnia 1994r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.08.25.150 ze zm.), ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U.07.19.115 ze zm.), ustawa z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U.05.239.2019 ze zm.), ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163 poz. 981 z 2011 r.) , ustawa z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U.04.92.880 ze. zm.), ustawa z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U.03.162.1568 ze. zm.), rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. o ochronie przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563). Wojewoda stwierdził, że z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, iż stacja paliw zaprojektowana została na działce nr [...] obr. [...] , a obszar jej oddziaływania zamyka się w granicach działki. Z kolei działka nr [...] obr. [...] przy ulicy [...] stanowiąca własność B. K., znajduje się w odległości ponad [...] m od nieruchomości, na której zaprojektowana została stacja paliw. Teren inwestycji objęty pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia[...] . nie przylega bezpośrednio do działki nr [...] . Pomiędzy nieruchomością gruntową objętą inwestycją, a nieruchomością odwołującego znajdują się ciągi komunikacyjne (droga wojewódzka, droga wewnętrzna dojazdowa, chodniki pasy zieleni) oraz nieruchomość zabudowana domem jednorodzinnym. Materiał dowodowy w sprawie wykazał, że zmiany w zagospodarowaniu terenu opisane we wniosku o wznowienie postępowania, nie są przedmiotem decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] r. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy stwierdził, że nieruchomość oznaczona nr [...] obr.[...] przy ulicy [...] będąca własnością B. K. nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej stacji paliw i nie jest on stroną postępowania administracyjnego w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę. Zarzut odwołującego się dotyczący pozbawienia go udziału w postępowaniu w charakterze strony, w sprawie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych wraz z urządzeniami budowlanymi związanymi z tym obiektem, myjnią samochodową dwustanowiskową, wolnostojącego urządzenia reklamowego, przebudową drogi dojazdowej" na działkach nr [...] przy ul. [...], nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Zdaniem organu odwoławczego, Prezydent Miasta zgodnie z art. 151 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 prawidłowo wydał decyzję, w której odmówił uchylenia własnej dotychczasowej decyzji, bowiem stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1. Ocena kwestionowanej decyzji wykazała, że decyzja ta jest prawidłowa. Postępowanie w niniejszej sprawie opierało się m.in. na zasadzie równego traktowania wszystkich stron, zgodnie zaś z zasadą ogólną dochodzenia prawdy obiektywnej (art.77 K.p.a.) organ ten zbadał wszechstronnie sprawę - w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył z urzędu cały materiał dowodowy dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymał ją w mocy. B. K. wniósł skargę na decyzję Wojewody z dnia [...]r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucał: 1/ naruszenie art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "u.o.o.ś." w związku z art. 49 K.p.a. poprzez nieprawidłową wykładnię i nienależyte zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że przeprowadzane procedury zawiadomienia stron w sprawie wydanej decyzji nr [...] z dnia [...] r. zostało dokonane w sposób prawidłowy, 2/ naruszenie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. w związku z art. 84 poprzez ich nienależyte zastosowanie i tym samym brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw wraz z pawilonem, dwoma wiatami nad dystrybutorami, podziemnym zbiornikiem paliw wraz z instalacją technologiczna, podziemnym zbiornikiem LPG, nawierzchni utwardzonych wraz z oświetleniem, instalacji zewnętrznych i przyłączy wodno-, kanalizacyjno-gazowych, sieci energetycznej i teletechnicznej, drogi dojazdowej, parkingów, pylonu informacyjnego dwustanowiskowej zadaszonej myjni samochodowej, przebudowie drogi ul.[...] w zakresie budowy nowego zjazdu, przebudowie zatoki autobusowej, przebudowie skrzyżowania ul. [...], budowie chodników i ścieżek rowerowych na terenie działek nr [...] obręb ewidencyjny [...] , działek [...] obręb ewidencyjny [...] oraz działek nr [...] obręb ewidencyjny [...] ; 3/ naruszenie art. 59 u.o.o.ś. w zw. z § 11 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez jego niezastosowanie; 4/ naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 10a Dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne 85/337/EWG (Dz.U.L 175 z 5.07.1985, str. 40) w związku z art. 6 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienia żądanej przez skarżącego potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i tym samym złamanie podstawowej zasady praworządności stosowania prawa przez organy administracji publicznej. 5/ naruszenie art. 7 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie i uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. B. K. domagał się, mając na względzie przedstawione zarzuty, uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Wniesiona skarga okazała się zasadna, chociaż nie z tych przyczyn, które zostały w niej wskazane. Kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego następuje w oparciu o kryterium zgodności z prawem, co wynika wprost z treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Oznacza to, że sądy administracyjne w ramach przyznanych im ustawowo kompetencji dokonują oceny zaskarżonej decyzji w oparciu o kryterium zgodności z prawem materialnym i procesowym, zaś treść rozstrzygnięć, które mogą zapaść przed tym sądem wprost wynika z przepisu art. 145 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Na podstawie art. 134 powołanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie wynik kontroli legalności decyzji Wojewody w sposób jednoznaczny wskazuje na to, że pozostawienie zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym godziłoby w indywidualny interes skarżącego i nie znajdowałoby uzasadnienia w treści obowiązujących przepisów Prawa budowlanego i Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Przepis ten określa zasadę ogólną dwuinstancyjności, zgodnie z którą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Sprawa administracyjna jest zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009, s. 79). Wyniki przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które powinno odpowiadać wymogom z art. 107 § 3 K.p.a. W myśl tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Oznacza to, że w dziedzinie faktów uzasadnienie musi wyjaśnić okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść jej rozstrzygnięcia, a w sferze prawa chodzi o wskazanie normy obowiązującej i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni; uzasadnienie ma przedstawić trzy fazy rozumowania, tzn. wyjaśnienie zmierzające do ustalenia faktów, ustalenie ich znaczenia według normy prawnej oraz zastosowanie normy prawnej obowiązującej (J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981, s. 118-122). Obowiązki Wojewody jako organu II instancji nie sprowadzają się do rozpoznania odwołania, czy oceny legalności decyzji organu I instancji, które to stwierdzenia zawiera decyzja organu odwoławczego, ale do ponownego rozpoznania sprawy. Na tym bowiem zasadza się istota dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Nie jest zadaniem organu II instancji kontrola poprawności rozstrzygnięcia organu orzekającego w I instancji, co upodabniałoby go do roli sądu administracyjnego kontrolującego zgodność z prawem działań organów administracji publicznej; organ odwoławczy ma rozpoznać sprawę ponownie, w pełnym zakresie, dokonując własnych ustaleń zarówno co do stanu faktycznego jak i stanu prawnego sprawy. Jednocześnie obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu, nawet jeżeli są one w jego ocenie oczywiście bezzasadne. Konieczne staje się przy tym wskazanie przez organ argumentacji, która legła u podstaw wydania orzeczenia o określonej treści oraz odniesienie się do zarzutów odwołania, czyniąc tym samym zadość zasadzie przekonywania strony do trafności zajętego stanowiska w sprawie. Dokonując w tym kontekście oceny zaskarżonej decyzji Wojewody stwierdzić należało, że nie spełnienia ona wymogów stawianych decyzji administracyjnej przez art. 107 § 3 K.p.a. Treść uzasadnienia decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu sprowadza się do obszernego przedstawienia dotychczasowego przebiegu postępowania i zaprezentowania stanowiska organu I instancji. Organ II instancji nie dokonał natomiast żadnych własnych ustaleń w rozpoznawanej sprawie. Przypomnieć należy, że postanowienie o wznowieniu postępowania, zgodnie z art. 149 § 1 i § 2 K.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do przesłanek wznowienia i co do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu ponownego zbadania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej uprzednio ostateczną decyzją, jest obowiązkowe. Ten etap postępowania kończy się wydaniem jednej z decyzji przewidzianych w art. 151 K.p.a. Organ administracji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a K.p.a., tj. gdy ustalił, że nie wystąpiła żadna z podstaw wznowienia postępowania. W przypadku gdy stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 i art. 145a K.p.a. (przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych wymienionych w art. 146 § 1 K.p.a.), uchyla dotychczasową decyzję i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Możliwe jest też stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (art. 151 § 2), której jednak nie uchyla się z powodu wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 146 § 1 i § 2 K.p.a., bowiem naprawienie wadliwości proceduralnych nie zawsze wpływa na merytoryczną treść decyzji. We wznowionym postępowaniu nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy wydaje się tak, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana, jako że specyfiką wznowienia postępowania jest powrót sprawy do stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Rozpoznanie sprawy winno jednak poprzedzić wszechstronne wyjaśnienie przesłanki, na którą powołuje się osoba składająca wniosek o wznowienie postępowania. Istotą sporu w sprawie będącej przedmiotem postępowania nadzwyczajnego było bowiem ustalenie, czy w świetle art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane B. K. przysługiwał status strony postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem Spółki A. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji pn. "[...] " na działkach nr [...] przy ul.[...] . Ustalenie, czy podmiot inicjujący postępowanie w trybie wznowienia postępowania jest o tyle istotne, ze w dalszej części tego postępowania, w razie przyznania tego statusu wnioskodawcy, organ ma obowiązek rozważyć zarzuty wniesione przez stronę. Organ odwoławczy odnosząc się do statusu skarżącego w zainicjowanym przez niego postępowaniu ograniczył się do dwóch stwierdzeń, mianowicie, że z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że stacja paliw została zaprojektowana na działce nr [...], a obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działki, zaś działka nr [...] stanowiąca własność B. K. nie przylega bezpośrednio do terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja. W ocenie Sądu tak poczynione ustalenia są niewystarczające do dokonania oceny, czy działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ nie może bez dogłębnego przeanalizowania projektu budowlanego arbitralnie stwierdzać, że obszar oddziaływania inwestycji znajduje się w granicach działki. Pobieżne ustalenia, a raczej nie poparte żadnymi ustaleniami twierdzenia, które podał organ odwoławczy i którym dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przeczą istocie postępowań nadzwyczajnych, rozpoznawaniu sprawy w trybie wznowienia postępowania. Organ, jak już wyżej Sąd zauważył, ma obowiązek ponownie pochylić się nad sprawą zakończoną wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę poczynając od ustalenia, czy skarżącemu przysługuje status strony postępowania. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest nader lakoniczne i uniemożliwia Sądowi prześledzenie toku rozumowania organu uzasadniającego wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W oparciu o tak niepełne uzasadnienie, z punktu widzenia procesowych obowiązków organu odwoławczego, nie można stwierdzić, by organ ten ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę administracyjną, wszczętą na wniosek B. K., dotyczącą wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji paliw wraz z infrastrukturą towarzyszącą w aspekcie, czy skarżącemu przysługuje status strony w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego. Tożsame zarzuty dotyczą decyzji pierwszoinstancyjnej, w której organ również nadal lakonicznie odniósł się do statusu skarżącego z punktu widzenia art. 28 Prawa budowlanego. Z tego powodu Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uchylił decyzję organu I instancji. W tej sytuacji wydanie decyzji o utrzymaniu przez Wojewodę w mocy decyzji organu pierwszej instancji jest co najmniej przedwczesne. Zaskarżona decyzja narusza więc również art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Wobec wskazanych wyżej uchybień, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 152 P.p.s.a. orzeczono w kwestii wykonalności decyzji, natomiast w przedmiocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewoda uwzględni ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszym wyroku.