II SA/Sz 1292/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi E. M.-W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej E. M.-W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], zmienioną decyzjami z dnia [...]r. znak: [...] oraz z dnia [...] r. znak: [...], Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo - mieszkalnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz usunięciem kolizji istniejących sieci - na działkach nr [...] Decyzją z dnia [...] r., znak:[...] , Wójt Gminy na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199) stwierdził wygaśnięcie opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że Gmina Mielno uchwałą Nr LX/611/09 z dnia 30 października 2014 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, którego dotyczy ww. decyzja. Wspomniany plan wszedł w życie w dniu 8 stycznia 2015 r. W myśl jego ustaleń działka nr [...] położona jest w obszarze oznaczonym jako [...] – teren zabudowy usługowej, w tym handlu i gastronomii. Na terenie obowiązują wymagania parkingowe na podstawie § 10 uchwały, tj. m.in. dla zabudowy wielorodzinnej – min. 1,5 miejsca postojowego na 1 mieszkanie, dla handlu i usług min. 3 miejsca postojowe na 100 m2 powierzchni użytkowej, nie mniej jednak niż 2 miejsca na 1 obiekt. W decyzji o warunkach zabudowy została natomiast określona wymagana ilość miejsc parkingowych min. 1 miejsce parkingowe dla każdego odrębnego lokalu mieszkalnego, nie zostały określone minimalne wymagania parkingowe dla handlu i usług. Ponadto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określono wymóg równego kąta nachylenia głównych połaci dachowych, natomiast w decyzji nie zostało to sprecyzowane. Zgodnie z treścią art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdzaj jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Organ zaznaczył, że w dniu wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzja o pozwoleniu na budowę nie była ostateczna. W odwołaniu od tej decyzji E. M. – W. wniosła o jej uchylenie w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem Kolegium, organ I instancji nie wykazał, aby ustalenia decyzji były "inne" od ustaleń miejscowego planu, czyli, że ustaleń wydanej na rzecz odwołującej się decyzji z dnia [...] r. nie da się pogodzić z ustaleniami miejscowego planu dla obszaru oznaczonego symbolem [...], na którym działka nr [...] jest położona. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Wójt Gminy ponownie stwierdził wygaśnięcie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. znak: [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo – mieszkalnego wraz z niezbędną infrastrukturą oraz usunięciem kolizji istniejących sieci na ternie działek nr [...] obręb M., zmienionej decyzjami z dnia [...] r. znak: [...] oraz z dnia [...] r. znak: [...]. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że merytoryczne ustalenia decyzji o warunkach zabudowy znak [...] dla przedmiotowej decyzji są inne niż dotyczące spornych działek merytoryczne postanowienia uchwały Rady Gminy Mielno Nr LX/611/14 z dnia 30 października 2014 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Mielno w obrębie ewidencyjnym Mielno w obszarze przyległym do ulicy Chrobrego. Zgodnie z planem miejscowym działka nr [...] położona jest na obszarze oznaczonym jako [...] – teren zabudowy usługowej, w tym handlu i gastronomii. Na działce dopuszcza się lokalizację jednego mieszkania jako uzupełnienie zabudowy usługowej. Decyzja została wydana natomiast dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego z określeniem powierzchni usługowo – handlowej do [...] m2. Zdaniem organu, interpretacja decyzji w zakresie rodzaju zabudowy prowadzi do wniosku, że gdy chodzi o decyzję Wójta Gminy M. dopuszczalna jest realizacja budynku o ograniczonej powierzchni przeznaczonej pod usługi natomiast bez ograniczeń w przypadku ilości lokali mieszkalnych. Inne ustalenia planu miejscowego w stosunku do decyzji mają również miejsce w przypadku wymagań miejsc parkingowych określonych zarówno w planie jak i decyzji. Zgodnie z uchwałą na terenie objętym planem obowiązują wymagania parkingowe na podstawie § 10 tej uchwały, tj. m.in. dla zabudowy wielorodzinnej – minimum 1,5 miejsca postojowego na jedno mieszkanie – w decyzji minimum 1 miejsce parkingowe dla każdego odrębnego lokalu mieszkalnego, w planie dla handlu i usług minimum 3 miejsca postojowe na 100 m2 powierzchni użytkowej, nie mniej jednak niż 2 miejsca na 1 obiekt, a w decyzji o warunkach zabudowy nie zostały określone wymagania parkingowe dla handlu i usług – zatem zgodnie z decyzją nie ma konieczności zapewnienia tych miejsc. Ponadto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określono wymóg kąta nachylenia głównych połaci dachowych, natomiast w decyzji nie zostało to sprecyzowane. Z powyższego wynika, że ustalenia przywołanego wyżej planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy, wobec czego zgodnie z treścią art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ stwierdził wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy. W odwołaniu od powyższej decyzji E. M. – W. wniosła o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na treść przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Kolegium wskazało, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są "inne" niż wydanej decyzji, przy czym przepisu tego nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Organ zaznaczył, że uchwała Rady Gminy Mielno Nr LX/611/14 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru przyległego do ulicy Chrobrego w Mielnie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 8 grudnia 2014 r., zaś z dniem 8 stycznia 2015 r. zaczął on obowiązywać. Natomiast decyzja Starosty Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji została wydana w dniu [...] r. Zdaniem organu, z uwagi na wniesienie odwołania od ww. decyzji starosty K. do Wojewody , decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna z dniem wydania decyzji "odwoławczej" przez Wojewodę czyli w dniu [...] r., a zatem w dniu wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie była ona jeszcze ostateczna. Z uwagi na powyższe, podstawową przesłanką wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy pozostaje inność ustaleń planu w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo wskazał na odmienne ustalenia decyzji o warunkach zabudowy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przewidywanego rodzaju zabudowy, przewidywanej ilości miejsc parkingowych jak również określenia wymogów kąta nachylenia głównych połaci dachowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego E. M. – W. wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. prawa materialnego tj.: 1. naruszenie art. 65 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji gdy organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] r. stwierdził jej wygaśnięcie z powodu uchwalenia dla tego terenu planu miejscowego, ale którego ustalenia nie są inne niż w wydanej decyzji; 2. naruszenie art. 65 § 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż skarżąca dysponowała występującą w obrocie ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r.; 3. naruszenie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdy istniało niebezpieczeństwo wystąpienia sprzeczności pomiędzy ustaleniami nowo uchwalonego planu a ewentualną decyzją o warunkach zabudowy; II. prawa procesowego tj.: 4. naruszenie art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niedziałanie organu na podstawie przepisów prawa i niezastosowanie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przewidzianej w nim instytucji zawieszenia postępowania w zakresie wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji niebezpieczeństwa wystąpienia sprzeczności pomiędzy ustaleniami nowo uchwalonego planu a ewentualną decyzją o warunkach zabudowy; 5. naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, przy czym interesem tym w niniejszej sprawie jest pogodzenie rozwiązań przyjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i postanowień decyzji o warunkach zabudowy; 6. naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez nierespektowanie zasady pogłębiania zaufania obywateli do działań organu poprzez wydawanie oświadczeń i czynności prawnych wskazujących na inne skutki niż stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, w tym w szczególności: 7. naruszenie art. 9 K.p.a. poprzez niepoinformowanie przez organ skarżącej, że pozostająca w jej dyspozycji decyzja o warunkach zabudowy, na podstawie której uzyskała decyzję o pozwoleniu na budowę może ulec wygaszeniu, co naraziło ją na ogromne koszty związane z rozpoczęciem budowy, na podstawie stwierdzenia w dniu [...] r. przez organ ostateczności decyzji o pozwoleniu na budowę; 8. naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez nieodniesienie się do wniosków dowodowych skarżącej, tj. postanowienia z dnia [...] r. Wójta Gminy o braku sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy w zakresie kątów nachylenia połaci dachowych; oświadczenia Wójta Gminy z dnia [...] r. o niewnoszeniu odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę; umowy dzierżawy 2 miejsc parkingowych z dnia 11 lipca 2014 r. między skarżącą a Wójtem Gminy, stwierdzenia w dniu 4 marca 2015 r. przez Starostę ostateczności decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo że miały one charakter istotny i nie pozwalały na zamknięcie postępowania bez rozpoznania ich treści; 9. naruszenie art. 13 K.p.a., gdzie co prawda zawarcie ugody było niemożliwe, ale pogodzenie rozwiązań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z decyzjami o warunkach zabudowy już tak; 10. naruszenie art. 16 K.p.a. poprzez nierespektowanie przez organ wpisu dokonanego w dniu [...] r. przez Starostę o ostateczności decyzji o pozwoleniu na budowę; 11. naruszenie art. 81 K.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; 12. naruszenie art. 162 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy z dnia 17 listopada 2009 r. wcale nie stała się bezprzedmiotowa, brak było normy nakazującej stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, bo nie stanowił jej art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani też nie wymagał tego interes stron i społeczny; III. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że rozwiązania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] r. nie dają się pogodzić z regulacjami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r., w sytuacji gdy obydwa akty zezwalają na budowę budynku usługowego z uzupełniającym go mieszkaniem, skarżąca zapewnia [...] miejsc parkingowych przy budynku, główne połacie dachu budynku mają równy kąt pochylenia 45 stopni. W uzasadnieniu skargi E. M. – W. podniosła, że decyzja Kolegium z dnia[...] r. została wydana z naruszeniem przepisu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. ponieważ decyzja o warunkach zabudowy nie stała się bezprzedmiotowa, brak jest normy nakazującej stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, bo nie stanowi jej art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również nie leży to w interesie społecznym, ani w interesie strony. Wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie spowodowało braku możliwości zabudowy na działce nr [...] w obrębie M., zgaśnięcia podmiotu decyzji, ani takiej zmiany stanu faktycznego, która by uniemożliwiła wykonanie decyzji. Strona podkreśliła, że z wykładni językowej art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że brak jest skutku wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, a nie – jeżeli została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, która stała się ostateczna przed dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej, przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 tej ustawy daje możliwość wygaszenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w przypadku, gdy ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji. "Inność" ustaleń oznacza wprost wyrażoną odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków wynikających z obu źródeł pogodzić. W przedmiotowym stanie faktycznym postanowienia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. dają się pogodzić z regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budynek usługowo-mieszkalny, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy i o pozwoleniu na budowę wpisuje się w wymóg budynku usługowego, w tym handlu i gastronomii dopuszczającym jedno mieszkanie. Obawa przez usytuowaniem większej ilości mieszkań niż jedno w planowanym budynku jest rozwiana przez decyzję o pozwoleniu na budowę, która przewiduje jedno mieszkanie w planowanej inwestycji. W ocenie skarżącej nie występują także odmienności pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie przewidywanej ilości miejsc parkingowych. Z treści wspomnianego miejscowego planu wynika dla skarżącej obowiązek posiadania [...] miejsc parkingowych i taką też ilością miejsc dysponuje (umowa na 2 miejsca parkingowe z Urzędem Gminy, umowa na dzierżawę [...] miejsc parkingowych z firmą S., jedno miejsce przewidziane w inwestycji). Nie może także być mowy o odmienności regulacji w zakresie kąta nachylenia głównych połaci dachowych skoro w postanowieniu Wójta Gminy z dnia [...]r., wyjaśniającym wątpliwości co do treści decyzji, wskazano, że w punkcie 2 lit. a decyzji określono parametry głównych połaci dachowych (jest on równy dla całej połaci). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze - o przeprowadzenie dowodów z dokumentów wymienionych przez E. M. – W., uznając, że ich przeprowadzenie nie jest niezbędne do wyjaśnienia okoliczności wskazywanych przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę wydania w sprawie decyzji zarówno organu I jak i II instancji stanowił art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zmianami), który stanowi, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 65 ust. 2 cytowanej ustawy). W rozpoznawanej sprawie organy uznały, że zastosowanie ma ust. 1 pkt 2 powyższego przepisu, czyli niezbędne jest stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Wójta Gminy z dnia [...] roku, znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla działek nr [...] obręb M., gmina M. z uwagi na to, że dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji. W ocenie skarżącej wobec wydania na jej rzecz w dniu [...] r. decyzji o pozwoleniu na budowę (która w ocenie skarżącej stała się ostateczna przed dniem wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy) w sprawie zastosowanie winien znaleźć ust. 2 przywołanego na wstępie przepisu. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się zatem przede wszystkim do ustalenia jakie skutki wywołała (bądź nie) decyzja o pozwoleniu na budowę, która walor ostateczności nabyła po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ale przed wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie bezspornym jest bowiem, że uchwała Rady Gminy Mielno Nr LX/611/14 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru przyległego do ulicy C. w M. weszła w życie z dniem 8 stycznia 2015 r. zaś decyzja o pozwoleniu na budowę dotycząca przedmiotowej inwestycji została wydana przez Starostę w dniu [...] r., przy czym jak wynika z adnotacji znajdujących się na tej decyzji stała się ona ostateczna z dniem [...] r. (decyzja nie została skutecznie zaskarżona, postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem A. P. zostało umorzone z uwagi na brak możliwości uznania wymienionej za stronę postępowania). W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że wspomniana decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. oraz [...] r. o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji z dnia [...] r. o warunkach zabudowy. Oczywistym jest zatem, że w dacie wydania decyzji przez organ I instancji funkcjonowała już w obrocie prawnym ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, co zdaniem Sądu, w myśl art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiło przeszkodę w zastosowaniu przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 tej ustawy i wydaniu decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślenia wymaga, że wspomniany przepis mówi jedynie o wydaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jednak w żadnym razie nie wynika z niego, że taka decyzja musi stać się ostateczna jeszcze przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy przy tym dodać, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy powinny - oceniając okoliczności sprawy według stanu aktualnego w dacie wydania decyzji - dostrzec powyższy fakt skoro – o czym była już mowa powyżej - decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna jeszcze przed wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy przez Wójta Gminy (zarówno decyzji z dnia[...] r. uchylonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., jak i kolejnej decyzji z dnia [...] r.). Mając na uwadze powyższe należy uznać, że zastosowanie przez organy w niniejszej sprawie przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym było wadliwe bowiem pomijało całkowicie uregulowanie zawarte w art. 65 ust. 2 tej ustawy, wyłączające możliwość stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na wydanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tego względu nieprawidłowo organy zastosowały także art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W okolicznościach sprawy, z przyczyn o których mowa powyżej, brak było podstaw do przyjęcia, że przepis prawa nakazywał stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji jak również, że stała się ona bezprzedmiotowa. Jak słusznie zauważyła skarżąca, bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia, bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło. W niniejszej sprawie taka sytuacja jednak nie zachodzi. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę Starosta – pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Wójta Gminy o wyjaśnienie czy decyzje z dnia [...] r. i z [...]r., zmieniające decyzję o warunkach zabudowy pozostają w obrocie prawnym i są ostateczne a ich wykonalność nie została wstrzymana. Wójt pismem z dnia [...] r. udzielił informacji, że są one ostateczne i pozostają w obrocie prawnym, a ich wykonalność nie została wstrzymana. Pomimo, że uchwała Rady Gminy Mielno Nr LX/611/14 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru przyległego do ulicy Chrobrego w Mielnie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 8 grudnia 2014 r., zaś weszła w życie z dniem 8 stycznia 2015 r., organ nie podjął wówczas żadnych kroków zmierzających do ewentualnego stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Uczynił to dopiero w [...] r., kiedy skarżąca dysponowała już ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i podjęła działania związane z rozpoczęciem budowy. Niezależnie od powyższego należy zgodzić się ze skarżącą, że art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mógłby mieć w tym przypadku zastosowania także i z tego powodu, że organy (z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) nie wykazały by ustalenia uchwalonego dla spornego terenu planu miejscowego były inne niż w decyzji. Jak słusznie podnosi strona, w cytowanym przepisie nie chodzi o jakiekolwiek odmienności w ustaleniach planu i decyzji lecz takie, które powodują, że ustalenia wspomnianej decyzji nie dadzą się pogodzić z ustaleniami planu. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Należy podzielić stanowisko skarżącej, że budynek usługowo-mieszkalny, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy i o pozwoleniu na budowę wpisuje się w wymóg budynku usługowego, w tym handlu i gastronomii dopuszczającym jedno mieszkanie. Nie zachodzi przy tym obawa usytuowania większej ilości mieszkań niż jedno w planowanym budynku skoro decyzja o pozwoleniu na budowę przewiduje w planowanej inwestycji tylko jedno mieszkanie. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, teren działki objętej inwestycją położony jest w obszarze oznaczonym symbolem A23.U – teren zabudowy usługowej, w tym handlu i gastronomii; na działce dopuszcza się lokalizację 1 mieszkania jako uzupełnienie zabudowy usługowej. Decyzją z dnia [...] r. ustalono warunki zabudowy dla budynku usługowo-mieszkalnego z określeniem powierzchni usługowo – handlowej do [...] m2. Planowana inwestycja obejmuje zarówno lokale usługowe (1 obiekt handlowy i 1 obiekt gastronomiczny) jak i mieszkanie, przy czym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera żadnych wskazań co wielkości czy to powierzchni usługowej czy mieszkaniowej. Z tych względów trudno dopatrywać się istotnych i nie dających się pogodzić różnić pomiędzy wspomnianym planem oraz decyzją o warunkach zabudowy. Nie występują także odmienności pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zakresie przewidywanej ilości miejsc parkingowych. Z treści wspomnianego miejscowego planu wynika dla skarżącej obowiązek posiadania 8 miejsc parkingowych i chociaż nie zostało to szczegółowo doprecyzowane w decyzji o warunkach zabudowy to nie ulega wątpliwości, że właśnie taką ilością miejsc dysponuje ona (umowa na [...] miejsca parkingowe z Urzędem Gminy, umowa na dzierżawę [...] miejsc parkingowych z firmą S., jedno miejsce przewidziane w inwestycji). Nie może także być mowy o odmienności regulacji w zakresie kąta nachylenia głównych połaci dachowych skoro w postanowieniu Wójta Gminy z dnia [...] r., wyjaśniającym wątpliwości co do treści decyzji, wskazano, że w punkcie 2 lit. a decyzji określono parametry głównych połaci dachowych (jest on równy dla całej połaci). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji zostały podjęte z takim naruszeniem (wskazanych powyżej) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak również z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym prowadzeniu postępowania organy uwzględnią oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.