II SA/Sz 1299/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z Jego skargi na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II z dnia 17 grudnia 2018 r. (doręczonym w dniu 24 grudnia 2018 r.) skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie 8 odpisów skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 31 grudnia 2018 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Odpisów skargi jednak nie przedłożył. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 3). P. W. domaga się przyznania w przedmiotowej sprawie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Stosownie jednak do treści art. 247 powołanej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Przepis art. 247 p.p.s.a. nie różnicuje przyczyn bezzasadności. Należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn wynikających z przepisów materialnoprawnych (por. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, s.509.). W niniejszej sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II w przedmiocie uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 8 odpisów skargi w terminie 7 dni, doręczono skarżącemu w dniu 24 grudnia 2018 r. Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie z dniem 31 grudnia 2019 r. W dniu 31 grudnia 2018 r. skarżący złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych, jednak braku formalnego skargi nie uzupełnił. Oznacza to, że wniesiona skarga zawiera brak formalny uniemożliwiający nadanie jej dalszego biegu. Skoro więc skarżący nie uzupełnił w zakreślonym terminie braku formalnego skargi, skarga jako zawierająca brak formalny będzie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarga zawierająca brak formalny, mimo uprzedniego wezwania do jego uzupełnienia, jest skargą oczywiście bezzasadną. Z tego względu na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało odmówić przyznania prawa pomocy, z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.