II SA/Sz 13/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. I. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza G. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie z Jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza G. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu zażalenia E. I. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza G. z dnia [...] r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza G. z dnia [...] r. w sprawie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla D. I. w kwocie [...] zł miesięcznie na okres świadczeniowy[...] . E. I., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powyższe postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., wnosząc o jego uchylenie. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Burmistrza G. z dnia [...] r. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że wykonanie ww. decyzji, pomimo rażącej niezgodności z prawem spowoduje ciężkie i trudne do odwrócenia skutki. W oparciu bowiem o tę decyzję, zgodnie z przepisami art. 27 ust. 3 i 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ egzekucyjny może ściągnąć od dłużnika alimentacyjnego należności budżetu państwa z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Mając na uwadze powyższe, brak wstrzymania wykonania ww. decyzji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia, zdaniem skarżącego, będzie miał konsekwencje w nieuprawnionej egzekucji komorniczej skierowanej w stosunku do niego, na podstawie decyzji, której nie miał nigdy możliwości zaskarżyć, a nawet która nigdy nie została mu doręczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy rozstrzyganiu o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie cytowanego przepisu, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne, w ramach tych przesłanek, dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza G. z dnia [...] r. w sprawie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla D.I. w kwocie [...] zł miesięcznie na okres świadczeniowy[...] ., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez skarżącego we wniosku należy wskazać, że decyzja wydawana na podstawie art. 27 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów jest ściśle związana z decyzją o przyznaniu świadczenia osobom uprawnionym, gdyż stanowi procesową jej konsekwencję. Jednakże prawdopodobieństwo ewentualnej egzekucji komorniczej nie jest bezpośrednim skutkiem braku wstrzymania decyzji w przedmiocie przyznania świadczenia osobom uprawnionym, lecz ostatecznej decyzji o zwrocie alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, jako zawierającej określone zobowiązanie skierowane do dłużnika alimentacyjnego. Wskazać trzeba, że objęta wnioskiem decyzja nie zawiera zobowiązania do zwrotu przez skarżącego alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. To dopiero decyzja o zwrocie alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego mogłaby być objęta skutecznie wnioskiem tego dłużnika o jej wstrzymanie w ewentualnym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił zatem takich okoliczności, które pozwalałyby przyjąć, że wykonanie decyzji Burmistrza G. spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.