II SA/Sz 13/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. W. i S. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania U. W. i S. W., utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej N. Spółce z o.o. z siedzibą w P. pozwolenia na budowę I etapu – budowy stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną oraz drogową, na działce nr [...], obr. [...], gm. M.. Zgodnie z dowodem doręczenia przesyłki, znajdującym się w aktach administracyjnych, ww. decyzja organu odwoławczego została doręczona odwołującym się, za pośrednictwem ich pełnomocnika, w dniu 24 października 2018 r. W dniu 30 listopada 2018 r. (data stempla na kopercie) U. W. i S. W. wystąpili ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewody z dnia [...] r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. Skarżący argumentowali, że ze względu na pogorszenie stanu zdrowia matki skarżącego w okresie terminu do wniesienia skargi i konieczności sprawowania nad nią całodobowej opieki, nie mieli możliwości dochowania terminu do wniesienia skargi. Matka skarżącego ma [...] lat, od wielu lat jest przewlekle chora. Ze względu na rodzaj choroby oraz brak możliwości operacyjnego jej leczenia, matka skarżącego jest osobą stale leżącą. Stan zdrowia powoduje, że chora wymagała i nadal wymaga stałej opieki ze strony skarżących. Matka skarżącego jest niezdolna do samodzielnej egzystencji i przebywa obecnie w domu skarżącego. Zaznaczyli, że w ostatnim okresie chora jeszcze bardziej podupadła na zdrowiu. Skarżący podnieśli, że w zaistniałej sytuacji całą uwagę w ostatnim czasie poświęcili na zapewnienie chorej jak najlepszej opieki i wsparcia, którego niewątpliwie wymaga. Dlatego skarżący uważają, że nie mieli możliwości dochowania terminu do wniesienia skargi. Na potwierdzenie konieczności sprawowania opieki nad chorą matką/teściową, skarżący przedłożyli zaświadczenie lekarskie z dnia 29 listopada 2018 r. Skarżący zauważyli, że na etapie postępowania administracyjnego zawsze terminowo wnosili odwołania i odpowiadali na pisma organów administracyjnych. Jednakże pogorszenie się stanu zdrowia matki skarżącego doprowadziło do sytuacji, w której wnioskodawcy musieli skupić całą swoją uwagę na osobie chorej, co skutkowało uchybieniem terminu do wniesienia skargi. Oświadczyli, że wniosek o przywrócenie terminu wnieśli w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Organ odwoławczy w odpowiedzi na ww. wniosek wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Skarżący z ww. wnioskiem o przywrócenie terminu dopełnili czynności, której nie dokonali w terminie. Z oświadczenia skarżących wynika, że dokonali złożenia wniosku w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. W takiej sytuacji, przy braku istnienia okoliczności przeciwnych, pozwalających w sposób jednoznaczny stwierdzić, że termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., nie został zachowany, Sąd zobowiązany jest do merytorycznej oceny wniosku skarżących. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem strony. Niezawinione uchybienie terminu występuje, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zaliczyć można m.in. nagłą chorobę strony lub osoby, nad którą strona sprawuje opiekę, która to choroba nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. Nie każda choroba, lecz jedynie nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego nie można było przewidzieć, może stanowić przesłankę dla przywrócenia terminu. Jako uzasadnioną przyczynę przywrócenia terminu do wniesienia skargi skarżący podnieśli okoliczność wieku [...] lat oraz stanu zdrowia matki skarżącego, który w okresie do wniesienia skargi znacznie się pogorszył. Według skarżących, musieli skupić całą swoją uwagę na osobie matki skarżącego, co skutkowało uchybieniem terminu do wniesienia skargi. Na poparcie wniosku skarżący dołączyli zaświadczenie lekarskie dot. matki skarżącego. W ocenie Sądu, w świetle okoliczności przedstawionych przez skarżących, brak jest podstaw do uznania, że uchybili oni terminowi do wniesienia skargi w sposób niezawiniony. Skarżący wskazywali na pogorszenie stanu zdrowia matki skarżącego, która wymagała i wymaga stałej opieki. Sąd zauważa, że skargę wnieśli oboje skarżący. Z zaświadczenia lekarskiego z dnia 29 listopada 2018r. wynika wprawdzie, że matka skarżącego wymaga stałej opieki, nie wynika natomiast, że jej stan zdrowia w okresie przewidzianym do wniesienia skargi uległ pogorszeniu, a nadto wymagał zaangażowania całodobowo jednocześnie dwóch osób. Lekarz w zaświadczeniu podał bowiem, że chora choruje przewlekle, wymaga opieki osoby drugiej, niezdolna jest do samodzielnej egzystencji, mieszka u syna. Tymczasem nawet najpoważniejsza choroba, wymagająca leżenia czy hospitalizacji, nie uzasadnia przywrócenia terminu, jeżeli niedyspozycja taka nie była nagła, a przykładowo jedno z dwóch skarżących mogło nadać pismo w ustawowym terminie, korzystając z pomocy drugiego skarżącego, domowników czy innych osób. Powinnością osób należycie dbających o swoje sprawy jest takie zorganizowanie się, np. poprzez podział ról małżonków, możliwość posłużenia się inną osobą, aby interesy te nie doznały uszczerbku. Przepisy p.p.s.a. nie wymagają w postępowaniu sądowym osobistego złożenia pisma przez osoby je wnoszące. Na marginesie Sąd zauważa, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący byli reprezentowani w postępowaniu odwoławczym przez pełnomocnika, co wskazuje na możliwość posłużenia się choćby tą osobą w terminowym dokonaniu czynności procesowej. Podsumowując Sąd uznał, iż skoro skarżący nie uprawdopodobnili, że obiektywnie nie byli w stanie dokonać czynności złożenia skargi w terminie bez swojej winy, to ich wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.