II SA/Sz 13/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w G. na uchwałę Rady Miejskiej w Gryficach z dnia 30 października 2020 r. nr XXVII/279/2020 w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki opłaty na nieruchomościach położonych na terenie Gminy Gryfice oddala skargę. W dniu 30 października 2020 r. Rada Miejska w Gryficach podjęła uchwałę Nr XXVII/279/2020 w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania stawki opłaty na nieruchomościach zamieszkałych położonych na terenie Gminy Gryfice. Pismem z dnia 28 grudnia 2020 r. Prokurator Rejonowy w Gryficach złożył skargę na ww. uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej istotne naruszenie przepisów prawa tj. art. 2, 7, 32 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997r. NR 78, poz.483), art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały (Dz. U. z 2013 r. poz. 594), oraz art. 6j ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 3e ust. 2 , art. 6k ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399) poprzez przekroczenie ramy delegacji ustawowej do wydania kwestionowanych przepisów prawa miejscowego polegającego na: - przyjęciu w § 4 pkt 1 uchwały, nieznanego ustawie kryterium historycznego, wpływającego na zasadę ustalania wysokości opłat w oparciu o ilość zużytej wody według wskazań legalizowanego wodomierza głównego za poprzedni rok kalendarzowy, co narusza konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej, albowiem opłata taka powinna być naliczana za faktyczne zużycie wody na podstawie zaliczkowego pobierania opłat wynikających z uśrednionego zużycia wody z poprzedniego okresu rozliczeniowego (ostatniego odczytu z wodomierza), a wielkość opłat zaliczkowych i ostateczna należność powinna być ustalana na koniec okresu rozliczeniowego za rzeczywistą ilość zużytej wody w danym okresie; - przyjęciu w § 4 pkt 2 i 3 uchwały, dodatkowego kryterium, nieznanego ustawie, wpływającego na zasadę ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalania wysokości opłat w oparciu o ilość zużytej wody również do nieruchomości zamieszkałych, niewyposażonych w wodomierz główny, niepodłączonych do sieci wodociągowej lub nieruchomości , dla których brak jest odpowiednich danych dotyczących zużycia wody i przyjęcia przeciętnej normy zużycia wody przez jednego mieszkańca na poziomie 3mł- co narusza konstytucyjną zasadę praworządności i równości; - przyjęciu, bez podjęcia w tym zakresie uchwały, zasady częściowego zwolnienia z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z uwagi na kompostowanie bioodpadów, bez zachowania wymogu proporcjonalnego jej odniesienia do faktycznego zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami, a uzależnienia jej jedynie od posiadania kompostownika, co narusza konstytucyjną zasadę równości i praworządności. Wobec powyższych zarzutów, Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w ww. zakresie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że z zapisów ustawowych wynika, że gmina może wybrać metodę ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - od ilości zużytej wody z danej nieruchomości. Jednakże ustawa nie daje kompetencji radzie gminy do ustalenia pewnego rodzaju ryczałtów przy tej metodzie. Takiego uprawnienia nie można wywodzić z przepisu art. 6c ust. 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dotyczącego różnicowania stawki w określonych stricte tam przypadkach. Ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych organowi stanowiącemu do uregulowania w drodze uchwały w sprawie określenia stawki jest wyczerpujące. Nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione. Tym samym Rada Miejska w Gryficach, przyjmując w § 4 pkt. 2 i 3 kwestionowanej uchwały normę zużycia wody w ilości 3 mł miesięcznie od jednego mieszkańca w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałych, niewyposażonych w wodomierz główny, niepodłączonych do sieci wodociągowej lub nieruchomości, dla których brak jest odpowiednich danych dotyczących zużycia wody, naruszyła przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zatem chodzi o faktyczną ilość zużytej wody, a nie ilość hipotetyczną, która zawsze będzie odbiegać od ilości faktycznej. Podobnie, zdaniem Prokuratora, ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie upoważnia Gminy w § 4 pkt 1 kwestionowanej uchwały do ustalania ilości zużycia wody przy przyjęciu dowolnego, w tym wypadku - historycznego wyliczania zużytej wody w poprzednim roku kalendarzowym. Mieszkańcy Gryfic zupełnie nieświadomie pobierali dla swoich potrzeb wodę w roku 2020, której ilość stała się obecnie podstawą do naliczania opłat za zupełnie inną usługę. Przyjęta przez Radę Miejską w Gryficach uchwałą nowa metoda ustalania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi "nie służy lepszemu zaspokajaniu potrzeb ludności i nie ma bezpośredniego związku z wytwarzaniem śmieci", tym bardziej, że przyjmuje się w niej za podstawę wyliczeń zużycie wody za ubiegły rok. Przed przyjęciem uchwały mieszkańcy Gminy Gryfice nie dysponowali nawet najmniejszą wiedzą o zamiarach wprowadzenia przez samorząd nowej metody naliczania opłat za wywóz śmieci. W ten sposób pozbawiono ich opomiarowania tzw. wody gospodarczej i innych niedoborów powstałych z faktu rozliczania się zarządcy z mieszkańcami. Dopiero teraz spora rzesza mieszkańców zaczęła instalować dodatkowe podliczniki zużycia wody, które urealnią ilość pobieranej wody w poszczególnych gospodarstwach, ale przyniesie to wymierny efekt dopiero w kolejnym roku rozliczeniowym. Od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. mieszkańcy poniosą niewspółmiernie wysokie i niesprawiedliwe koszty opłat za odbiór odpadów, tym bardziej iż w 2021 roku mogła się zmienić ilość osób zameldowanych, lub przebywających w danym lokalu, nieruchomości, co zdecydowanie wpływa na ilość zużytej wody. Z punktu widzenia zasad prawidłowego zarządu i interesów mieszkańców Gminy Gryfice celowe jest, aby ustalić zaliczki na poczet należnych opłat i aby rozliczenie tych opłat następowało w oparciu o te same kryteria, gdyż pozwala to uniknąć zbyt wielkich różnic pomiędzy wielkością opłat zaliczkowych a ostateczną należnością ustaloną na koniec okresu rozliczeniowego. W rozpoznawanej sprawie możliwe było więc ustalenie tych zaliczek np. na podstawie uśrednionego zużycia wody wynikającego z poprzedniego okresu rozliczeniowego czy też okresu odczytu wody, który w Gminie Gryfice odbywa się co kwartał, a następnie zbilansowanie przyjętych zaliczek z ilością rzeczywiście pobranej wody. Przyjęcie w kwestionowanej uchwale metody rozliczania zużytej wody odbyło się bez poszanowania konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej, bowiem za podstawię rozliczenia mieszkańców uznano ilość zużycia wody w gospodarstwie domowym za rok poprzedni. Prokurator wskazał również, iż po przyjęciu ww. uchwały Burmistrz Gryfic wprowadził, rozsyłając do mieszkańców Gminy Gryfice zawiadomienia o zmianie ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami, zasady częściowego zwolnienia z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z uwagi na kompostowanie bioodpadów, bez zachowania wymogu proporcjonalnego jej odniesienia do faktycznego zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami, a uzależnienia jej jedynie od posiadania kompostownika co narusza konstytucyjną zasadę równości i praworządności. Zdaniem Prokuratora, przyjęte przez Radę Miejską w Gryficach rozwiązanie powoduje, że w porównaniu do poprzednio obowiązującej opłaty za odbiór odpadów komunalnych, nowe stawki spowodują wzrost kosztów ponoszonych przez gospodarstwa domowe średnio o co najmniej 50%. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie można zgodzić się z twierdzeniem, że przyjęcie zasady naliczania opłaty w oparciu o zużycie wody w poprzednim roku przekracza ramy delegacji ustawowej. Art. 6k.l., 6j ust. 3e. ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach mówi wyraźnie, że rada gminy określa zasady ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, nie wskazując przy tym zamkniętego katalogu zasad naliczania, jakimi miałyby kierować się gminy. Mając na uwadze powyższe, zasadę ustalania ilości zużytej wody opartą o wskazania wodomierza za poprzedni rok kalendarzowy przyjęła większość krajowych samorządów, które zdecydowały się na wybór wskazanej metody. Zasada ta nie była kwestionowana ani przez Regionalną Izbę Obrachunkową ani przez wojewodę. W kwestii ustalenia ryczałtu dla posesji zamieszkałych, na których nie ma opomiarowania oraz takich, na których woda czerpana jest z własnych ujęć tj. studni, organ wskazał, że nie można ustalić realnego zużycia wody. Wobec powyższego, miesięczny ryczałt stanowi iloczyn liczby osób zamieszkujących nieruchomość, przeciętnej normy zużycia wody w ilości 3 mł miesięcznie na jednego mieszkańca, określony w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody oraz stawki opłaty określonej w § 2. W kwestii zużycia tzw. wody gospodarczej, zdaniem organu, skarżący mylnie wskazuje na niekorzystną sytuację gospodarstw, które w 2020 roku korzystały z tzw. wody bezpowrotnie zużytej, bo ta nie wlicza się w faktyczne zużycie i nie ma przełożenia na wysokość opłaty. Jednakże mając na uwadze czas przyjęcia nowej metody i fakt, że nie wszystkie posesje na terenie gminy mają dodatkowe opomiarowanie, Rada Miejska w Gryficach wprowadziła na rok 2021 tzw. zapis przejściowy. Mówi on, że w przypadku nieruchomości zamieszkałych jednorodzinnych (w tym nieruchomości, na których prowadzona jest działalność rolnicza), które wyposażone są jedynie w wodomierz główny i nie są wyposażone w odrębne opomiarowanie, dopuszcza się w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. do ustalenia podstawy naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przeciętną normę zużycia wody wynoszącą 3 mł na osobę miesięcznie. W kwestii zarzutu dotyczącego ustalenia zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami dla właścicieli posiadających kompostownik, zdaniem organu, nie znajduje on uzasadnienia w świetle art. 6k ust. 4a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. To właśnie w oparciu o ten zapis Rada Miejska w Gryficach uchwałą nr XXVII/278/2020 z dnia 30 października 2020 r. wprowadziła zwolnienie w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym. Nie jest też prawdą, w ocenie organu, jakoby nowe opłaty w porównaniu z poprzednio obowiązującą opłatą za odbiór odpadów miały wzrosnąć o 50%. Bowiem, bez względu na to, czy Rada Miejska podjęłaby decyzję o zmianie metody naliczania opłata za odpady komunalne czy pozostała przy poprzedniej metodzie, faktem bezspornym jest, że Gmina Gryfice byłaby zmuszona w roku 2021 do podwyższenia stawek opłat za odpady. Drastyczny wzrost odpadów, tzw. ubywanie mieszkańców z deklaracji, wzrost kosztów obsługi strumienia na wysypisku RXXI, którego członkiem jest Gmina Gryfice, wzrost tzw. opłaty środowiskowej, która nie zasila budżetu gminy, a jest przekazywana przez przedsiębiorstwa zajmujące się zagospodarowaniem odpadów komunalnych do Urzędu Marszałkowskiego, wreszcie konieczność od 2020 r. roku prowadzenia przez gminy w całej Polsce segregacji odpadów na frakcje, co zwiększa koszty odbioru odpadów - te wszystkie czynniki powodują, że wiele samorządów w Polsce decyduje się na zmianę metody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Podstawy stwierdzenia nieważności uchwały lub aktu organu gminy wyznaczają przepisy ustawy o samorządzie. W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że nie każde naruszenie prawa stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy. Sankcję nieważności można zastosować jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenia mają charakter istotny. Ustawa nie zawiera wskazania, jakiego rodzaju uchybienia należy kwalifikować jako istotne, jednak w świetle jednolitych poglądów judykatury i doktryny, za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym (vide: wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wr 1459/97; wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r. w sprawie sygn. akt SA/Gd 327/95; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2012 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 625/11, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Takim uchybieniem jest między innymi naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło (vide: M. Stahl, Z. Kmieciak. Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny 2001, z.1-2). Z powyższych uwag wynika, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy pozostaje ona w oczywistej i wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej podjęcia, przy czym naruszenie prawa musi mieć charakter istotny, przez co należy rozumieć wadę kwalifikowaną, która jest czymś więcej niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa. Chodzi tu o uchybienia mieszczące się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń prawa, prowadzące do skutków, które – jak już wyżej wskazano - nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Dalej wyjaśnić należy, że podstawową regułą działania administracji w demokratycznym państwie prawa jest zawarta w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności - czyli zasada działania organów administracji w granicach i na podstawie prawa. Zasada ta obejmuje również działanie organów uchwałodawczych gmin w zakresie stanowienia aktów prawa miejscowego. W tym względzie organy te związane są ramami stworzonymi przez ustawy. Również akty prawa miejscowego, jako akty podustawowe, stanowione są na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych (art. 94 Konstytucji RP). Nie mogą więc wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe ani czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa mogącego skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. W badanej sprawie sądowej kontroli poddana została uchwała podjęta na podstawie art. 6j ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 3e, art. 6k ust. 1 ust. 2, ust. 2a, ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1439), dalej jako: "ustawa", stanowiąca akt prawa miejscowego. Stosownie do treści art. 6k ustawy, rada gminy, w drodze uchwały, dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust.1 i 2 oraz ustalenia stawki takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na terenie gminy (ust. 1). Zgodnie z art. 6c ust.1 tej ustawy, gminy są zobowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. W myśl natomiast z art. 6j ust.1, w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust.1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn: 1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub 2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub 3) powierzchni lokalu mieszkalnego - oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1. Analiza art. 6j ust.1 w związku z art. 6k ust.1 prowadzi do wniosku, że radzie gminy pozostawiony został wybór metody obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród rozwiązań wskazanych w art. 6j ust.1 ustawy. W skardze zakwestionowano zgodność z ww. przepisami ustawy § 4 przedmiotowej uchwały, zgodnie z którym określa się następujące zasady ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi: 1) na podstawie średniomiesięcznego zużycia wody na podstawie wskazań legalizowanego wodomierza głównego, za poprzedni rok kalendarzowy; 2) w przypadku nowych nieruchomości, braku opomiarowania zużycia wody na nieruchomości lub nieruchomości, do których woda dostarczana jest z własnych studni, przyjmuje się, iż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby osób zamieszkujących nieruchomość, przeciętnej normy zużycia wody w ilości 3 (trzy) mł miesięcznie na jednego mieszkańca, określoną w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody oraz stawki opłaty określonej w § 2; 3) w przypadku nieruchomości zamieszkałych jednorodzinnych (w tym nieruchomości, na których prowadzona jest działalność rolnicza), które wyposażone są jedynie w wodomierz główny i nie są wyposażone w odrębne opomiarowanie, dopuszcza się w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. do ustalenia podstawy naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przeciętną normę zużycia wody wynoszącą 3 mł na osobę miesięcznie. Zdaniem Sądu, rację ma organ, że określony w zaskarżonej uchwale sposób ustalania opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi jest zgodny z przytoczonymi przepisami, a ponadto jasny i niebudzący wątpliwości interpretacyjnych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, że nie można zgodzić się z twierdzeniem, że przyjęcie zasady naliczania opłaty w oparciu o zużycie wody w poprzednim roku przekracza ramy delegacji ustawowej. Zgodnie z cytowanym wyżej art. 6j ust.1 pkt 2 ustawy, w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust.1, możliwe jest ustalenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie iloczynu ilości zużytej wody z danej nieruchomości. Ustawa nie określa zatem z jakiego okresu powinno być brane pod uwagę przedmiotowe zużycie wody. Zdaniem Sądu, mając powyższe na uwadze, dopuszczalne jest zatem ustalanie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie średniomiesięcznego zużycia wody (na podstawie wskazań legalizowanego wodomierza głównego) za poprzedni rok kalendarzowy, zwłaszcza w sytuacji, gdy kwestionowana uchwała została podjęta pod koniec roku kalendarzowego i brak było pełnych danych dotyczących zużycia wody za ten rok. Nietrafny jest również zarzut w kwestii ustalenia ryczałtu dla posesji zamieszkałych, na których nie ma opomiarowania oraz takich, na których woda czerpana jest z własnych ujęć tj. studni. Zgodzić się należy z organem, że w takim przypadku nie można ustalić realnego zużycia wody. Stąd, miesięczny ryczałt stanowi iloczyn liczby osób zamieszkujących nieruchomość, przeciętnej normy zużycia wody w ilości 3 mł miesięcznie na jednego mieszkańca, określony w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody oraz stawki opłaty określonej w § 2, ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1 ustawy. Podobnie rzecz się ma w przypadku nieruchomości zamieszkałych jednorodzinnych (w tym nieruchomości, na których prowadzona jest działalność rolnicza), które wyposażone są jedynie w wodomierz główny i nie są wyposażone w odrębne opomiarowanie. W odniesieniu do tych nieruchomości uchwałodawca zastosował określoną w art. 6j ust.1 pkt 2 ustawy metodę, dopuszczając w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. do ustalenia podstawy naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przeciętną normę zużycia wody wynoszącą 3 mł na osobę miesięcznie. Za bezzasadny należy uznać także zarzut dotyczący ustalenia – bez podjęcia w tym zakresie uchwały - zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami dla właścicieli posiadających kompostownik. Zgodnie z art. 6k ust. 4a ustawy rada gminy, w drodze uchwały, zwalnia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, proporcjonalnie do zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z gospodarstw domowych. Na tej podstawie, Rada Miejska w Gryficach, uchwałą nr XXVII/278/2020 z dnia 30 października 2020 r., wprowadziła zwolnienie w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym. Zatem wbrew stanowisku skarżącego, uznać należy, że przedmiotowe zwolnienie faktycznie zostało wprowadzone w drodze uchwały, przy czym, co istotne, nastąpiło to w wyniku podjęcia odrębnej uchwały, niż zaskarżona w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a, orzekł o oddaleniu skargi. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, na które niniejsza sprawa została skierowana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 marca 2021 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374).