II SA/Sz 1302/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej (Dz. U. z Nr 190, poz. 1474), po rozpatrzeniu wniosku por. rez. R.D., odmówił wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...]. Na wyżej opisaną decyzję, R.D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...]wniósł o jej odrzucenie jako niepodlegającej kognicji sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", stosownie do którego, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). Dodać przy tym należy, iż zgodnie z art. 5 pkt 2 P.p.s.a. sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi stanowi postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej odmawiające wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec żołnierza. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie, wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 9 października 2009r. o dyscyplinie wojskowej (Dz. U. z Nr 190, poz. 1474), nie stanowi aktu lub czynności, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a, gdyż nie rozstrzyga o prawach, czy też obowiązkach skarżącego z zakresu administracji. Postępowanie dyscyplinarne wojskowe nie jest postępowaniem administracyjnym, co zresztą wynika z art. 9 ustawy, w świetle którego w zakresie nieuregulowanym samą ustawą do tego postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego. Postępowanie to związane natomiast jest ze stosunkiem służby żołnierza, czyli szczególnego rodzaju stosunku zatrudnienia na podstawie pragmatyki służbowej, a zatem należy do kategorii spraw o których mowa w art. 5 P.p.s.a. tj. wyłączających właściwość sądu administracyjnego. Ponadto należy wskazać, iż w przepisach ustawy o dyscyplinie wojskowej nie przewidziano możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawach w nich uregulowanych. W tym stanie rzeczy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.