II SA/Sz 1303/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. W dniu [...] r. R. D. złożył wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. o przeprowadzenie kontroli w lokalu mieszkalnym nr [...] , zlokalizowanym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...]w S.. W dniu [...] . organ dokonał oględzin przedmiotowego lokalu w obecności właściciela lokalu nr [...] R. D., przedstawiciela zarządcy nieruchomości oraz projektanta nieruchomości. Z protokołu kontroli wynika, że w dwóch pokojach mieszkania okna wykonane są od poziomu podłogi do wysokości [...] cm oraz, że są dwudzielne. W dolnej części okien do wysokości [...] od podłogi, zastosowano skrzydła nieotwieralne. W górnej części okien zastosowano skrzydła otwierane do wewnątrz. Szyby zespolone są oznakowane umieszczonym na wyrobie oznakowaniem CE. Stan faktyczny udokumentowano w protokole oraz na opisanych w nim zdjęciach. Treść protokołu obecni potwierdzili własnoręcznymi podpisami, nie zgłaszając żadnych uwag. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S., działając na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ( K.p.a.) w zw. z art. 81 ust.4 art. 81a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszenia naruszenia przepisów związanych z bezpieczeństwem użytkowania części obiektu budowlanego zlokalizowanego przy ul. [...] w S. w części dotyczącej § 291, § 298, § 301 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych[...]". Organ nadzoru budowlanego wskazał, że na podstawie przeprowadzonych oględzin, zebranych dokumentów i oświadczeń osób posiadających stosowne uprawnienia dokonał następujących ustaleń: 1) przedmiotowy lokal mieszkalny powstał w wyniku realizacji inwestycji pod nazwą: "przebudowa, rozbudowa i nadbudowa obiektów hotelu robotniczego w celu zmiany sposobu użytkowania na obiekty zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażem wielostanowiskowym" wykonanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta S. o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. nr [...] , 2) powyższe zamierzenie inwestycyjne uzyskało pozwolenie na użytkowanie, po spełnieniu niezbędnych wymagań wynikających z obowiązującej ustawy Prawo budowlane, w tym min.: pozytywne stanowisko Miejskiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w S. , Państwowego Inspektora Sanitarnego, oświadczeń kierownika budowy, inspektora nadzoru budowlanego oraz projektanta o realizacji inwestycji w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, 3) projektant przedłożył oświadczenie, z którego wynika iż okna zaprojektowano i wykonano zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia, 4) przeprowadzone z udziałem stron oględziny omawianego lokalu wykazały, że wysokość nieotwieralnej części okna od poziomu podłogi wynosi ok.90 cm, 5) inwestor przedłożył dokumenty dotyczące zastosowania w tej części okna szkła bezpiecznego. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, iż przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych [...],nie zostały naruszone, w związku z czym na podstawie 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. W odwołaniu od powyższej decyzji R. D. wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie: 1) art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z § 301 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych[...], poprzez ich niezastosowanie polegające na niepodaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odległości między górną krawędzią wewnętrznego podokiennika a podłogą, zamiast tego ograniczenie się do stwierdzenia, że "wysokość nieotwieralnej części okna od poziomu podłogi wynosi ok. 90 cm". Tym samym organ odstąpił od stosowania pojęcia "górnej krawędzi wewnętrznego podokiennika" wprowadzonego przez ustawodawcę w § 301 ust. 1 ww. rozporządzenia i zamiast tego posłużył się wyżej zacytowaną ogólnikową, niedookreśloną i nieznajdującą oparcia w przepisach rozporządzenia konstatacją, z której nie wynika w jaki sposób została zmierzona odległość 90 cm. Zdaniem wnioskodawcy okna w nieruchomości mają podokiennik na wysokości posadzki czyli na poziomie 0 mieszkania, więc nie spełniony został warunek minimalnej wysokości 85 cm. Nadto według wnioskodawcy w toku oględzin zostało ustalone, że okna kończą się już na wysokości 90 cm od podłogi, co popiera stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym wysokość 85 cm nie mogła zostać spełniona, 2) art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z § 298 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych(...), poprzez ich niezastosowanie polegające na niepodaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wysokości balustrady. W ocenie wnioskodawcy wysokość ta wynosi 96 cm, a co zatem idzie nie spełnia warunku wysokości 1,1 m wynikającego z § 298 ust. 2 ww. rozporządzenia, 3) art. 107 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na niepodaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które konkretnie okna otwierają się (a które nie), a także które konkretnie okna posiadają podokiennik (a które nie). Według wnioskodawcy zaniechania te uniemożliwiły zweryfikowanie czy przepisy omawianego rozporządzenia są przestrzegane. 4) art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 67 § 1 i 2 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do spostrzeżeń poczynionych w toku oględzin, które powinny były zostać utrwalone w treści protokołu. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w ogóle czy przedmiotem oględzin były wszystkie okoliczności istotne dla zweryfikowania czy przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zostały naruszone czy też nie. Zdaniem wnioskodawcy organ powinien przytoczyć w uzasadnieniu decyzji ustalenia poczynione w toku oględzin, a następnie szczegółowo odnieść się do każdego z tych spostrzeżeń, 5) art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na niepodaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, tj. dokumentów z których ma jakoby wynikać, że w nieotwieralnych częściach okna zastosowano szkło "bezpieczne" (o podwyższonej wytrzymałości), a także zaniechaniu wskazania w uzasadnieniu jakie są prawne przesłanki pozwalające na zakwalifikowanie danego typu szkła za wzmocnione. Organ ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że inwestor przedłożył bliżej nieokreślone dokumenty dotyczące zastosowania szkła "bezpiecznego" oraz zaniechał zdefiniowania parametrów owego szkła "bezpiecznego" oraz wyjaśnienia skąd te parametry wynikają. Decyzją z dnia [...] . nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. działając na podstawie art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania R. D., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji opisując przebieg postępowania wymienił szczegółowo dokumentację stanowiącą materiał dowodowy w sprawie, tj.: - pismo projektanta inwestycji [...] , mgr inż. arch. R. W. z dnia [...] ., w którym informuje inwestora Przedsiębiorstwo [...] że "wszystkie okna w przedmiotowym budynku zostały zaprojektowane zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zestawy okienne zostały przewidziane jako układy z podłokietnikiem na wysokości 96cm, mocowanymi na stałej ścianie ze szkła o podwyższonej wytrzymałości, co jest zgodne z obowiązującymi przepisami i nie wymaga dodatkowych zabezpieczeń". - oświadczenie kierownika robót G. R. z dnia [...] . "o wykonaniu szyby bezpiecznej w dolnym szkleniu stolarki drewnianej na inwestycji [...] w S. ", wraz załącznikiem: "Deklaracja zgodności wartości użytkowych" producenta szyb zespolonych "[...]" Sp. J. i fotografię szyby z lokalu R. D. z umieszczonym na wyrobie oznakowaniem CE. - protokół z oględzin lokalu przy ul. [...] w S. . Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż powyższe dowody wskazują że w przedmiotowym lokalu mieszkalnym nie doszło do naruszenia przepisów w zakresie dotyczącym prawidłowości wykonania okien oraz ich zabezpieczeń. Zgodnie z § 301 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych [...], w budynku na kondygnacjach położonych poniżej 25 m nad terenem odległość między górną krawędzią wewnętrznego podokiennika a podłogą powinna wynosić co najmniej 0,85 m, z wyjątkiem przyziemia oraz ścianek podokiennych w loggii, na tarasie lub galerii, gdzie nie podlega ona ograniczeniom. W budynku na kondygnacjach położonych powyżej 25 m nad terenem między górną krawędzią podokiennika a podłogą należy zachować odległość co najmniej 1,1 m, z wyjątkiem okien wychodzących na loggie, tarasy lub galerie (ust. 2). Wysokość położenia podokiennika, określona w ust. 1 i 2, może być pomniejszona, pod warunkiem zastosowania zabezpieczenia okna balustradą do wymaganej wysokości lub zastosowania w tej części okna skrzydła nieotwieranego i szkła o podwyższonej wytrzymałości (ust. 3). W przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia powyższego przepisu, ponieważ zgodnie z § 301 ust. 3, wysokość położenia podokiennika w przedmiotowych oknach została pomniejszona z wymaganych 0,85m do wartości 0,00m, z jednoczesnym zastosowaniem w tej części okien (do wysokości 0,90m od podłogi) skrzydeł nieotwieranych i szkła o podwyższonej wytrzymałości. Nie naruszono również § 298 ust. 2 ww. rozporządzenia, który określa m.in. że w budynkach wielorodzinnych minimalna wysokość balustrady, mierzona do wierzchu poręczy, powinna wynosić 1,1 m, ponieważ przy przedmiotowych oknach nie ma balustrad i ich montaż w niniejszym przypadku nie jest wymagany. W myśl § 291 ww. rozporządzenia, budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonane w sposób niestwarzający niemożliwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w trakcie użytkowania, w szczególności przez uwzględnienie przepisów niniejszego działu. W sprawie nie naruszono wskazanego przepisu, gdyż jak wykazano wyżej nie zostały naruszone przepisy kolejnych paragrafów działu VII "Bezpieczeństwo użytkowania" (§ 291 - § 308). Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania w zakresie naruszenia art. 107 K.p.a. gdyż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy jakie powinna zawierać. Organ wyjaśnił, że z sentencji zaskarżonej decyzji wynika, iż jej przedmiotem jest "część obiektu budowlanego, zlokalizowanego przy ul. [...] w S. ", a zatem PINB w S. umorzył postępowanie dotyczące wszystkich okien w lokalu mieszkalnym o podanym adresie, po stwierdzeniu że wszystkie okna spełniają wymagania przepisów § 291, § 298 i § 301 ww. rozporządzenia. Nie naruszono również art. 67 K.p.a., gdyż PINB w S. sporządził protokół z oględzin, z którego wynika kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i że obecne osoby, w tym skarżący, nie zgłosiły uwag i protokół podpisały. R. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie. W skardze postawił zarzut naruszenia: 1. art. 84 i art. 85 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na przeprowadzeniu oględzin bez udziału biegłego oraz niedopuszczeniu dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu lokalu przy ul. [...] w S. oraz zgodności tego stanu z przepisami prawa budowlanego, 2. art. 7 i 9 art. K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na nieustaleniu prawidłowego stanu faktycznego poprzez wadliwe ustalenie, że sporne okno posiada na wysokości 0,9 m podokiennik (parapet), podczas gdy w istocie jest to szpros (listwa dzieląca otwór okna na mniejsze, wypełnione szybami części; szczeblina). A nadto zaniechanie wyjaśnienia skarżącemu dlaczego organ przyjmuje, że jest to podokiennik, a nie szpros, 3. § 301 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na niedopuszczalnym pomniejszeniu wysokości położenia podokiennika w sytuacji gdy okna nieotwieralne zostały zamontowane wg. samego organu jedynie do wysokości 0,90 m, zaś powyżej znajdują się okna otwieralne - w efekcie nie została spełniona przesłanka "zastosowania w tej części (ta cześć, tj. wysokość 1,1 m wg. § 301 ust. 2 rozporządzenia) okna skrzydła nieotwieralnego", 4. § 298 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) poprzez jego niezastosowanie polegające na niedostrzeżeniu, że powinna być zamontowana balustrada o wysokości 1,1 m mierzona od podłogi do wierzchu poręczy, 5. § 301 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) poprzez jego błędne zastosowanie polegające na pominięciu, że znajdujące się pod rozwartymi skrzydłami okna szprosy i oszklenie stanowią balustradę o wysokości tylko 0,93 m i nie są podokiennikami w rozumieniu ww. przepisu. W efekcie zabezpieczenie otworów przed wypadnięciem osób po rozwarciu skrzydeł okien jest niewystarczające, ponieważ nie eliminuje ryzyka wypadnięcia w trakcie użytkowania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz.1647 ze zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego, przy czym uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej (jego) nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (ZWINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (PINB), podjętą na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., przyjmując, że nie zostały naruszone przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych [...]") w zakresie bezpieczeństwa użytkowania lokalu mieszkalnego nr 7 przy ul. [...] 37 w S. , stanowiącego własność skarżącego. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w wyniku zawiadomienia skarżącego, który domagał się przede wszystkim przeprowadzenia przez PINB kontroli w zakresie ustalenia czy zostały naprawione wady konstrukcyjne lokalu nr [...] przy ul. [...]w S. opisane w protokole odbioru lokalu z dnia [...] r. dotyczące braku poręczy, minimalnej wysokości okien, spełnienia warunku nieotwieralności okien, zastosowania szkła wzmocnionego oraz zgodności tych elementów konstrukcyjnych z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych [...]. Po udzieleniu R. D. odpowiedzi przez organ na zgłaszane wątpliwości pismami z dnia [...] r, poprzedzonych postępowaniem wyjaśniającym z udziałem inspektora PINB, projektanta budynku, zarządcy oraz skarżącego, wniósł on o wydanie w niniejszej sprawie aktu administracyjnego. Ze względu na posiadanie przez skarżącego, jako właściciela lokalu nr[...] , interesu prawnego w postępowaniu, którego przedmiotem jest naruszenie warunków technicznych w zakresie bezpieczeństwa użytkowania lokalu, PINB uwzględnił żądanie a następnie decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. ZWINB po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W rozpoznawanej sprawie skarżący kwestionował stan techniczny i bezpieczeństwo wykonania w lokalu będącym jego własnością dwóch okien dwudzielnych, o wysokości 215 cm licząc od powierzchni podłogi, w zgodzie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych [...]. Nie budzi wątpliwości sądu i okoliczność ta co do istoty nie jest kwestionowana przez skarżącego, że przedmiotowe okna winny być ocenione przez organy nadzoru budowlanego pod kątem zgodności z przepisami § 301 ust. 1 i 3 powołanego wyżej rozporządzenia Przepis ten w ust. 1 stanowi, że w budynku na kondygnacjach położonych poniżej 25 m nad terenem odległość między górną krawędzią wewnętrznego podokiennika a podłogą powinna wynosić co najmniej 0,85 m, z wyjątkiem przyziemia oraz ścianek podokiennych w loggii, na tarasie lub galerii, gdzie nie podlega ona ograniczeniom. Z kolei z ust. 3 tego przepisu wynika, że wysokość położenia podokiennika, określona w ust. 1 i 2, może być pomniejszona, pod warunkiem zastosowania zabezpieczenia okna balustradą do wymaganej wysokości lub zastosowania w tej części okna skrzydła nieotwieranego i szkła o podwyższonej wytrzymałości. Z zebranego przez PINB materiału dowodowego, w tym z protokołu oględzin wraz z materiałem fotograficznym, w których skarżący uczestniczył, wyjaśnień projektanta, kierownika budowy oraz dowodu z dokumentu przedłożonego przez producenta szyb zespolonych w postaci certyfikatu pn. Deklaracja zgodności wartości użytkowych dotyczącego zastosowania szkła bezpiecznego w szkleniu stolarki okiennej w budynkach przy ul. [...] wynika, że przedmiotowe okna spełniają warunki określone w powołanym wyżej przepisie. Okna do wysokości 90 cm są nierozwieralne oraz zabezpieczone szybą o podwyższonej wytrzymałości (EN 356, EN 12600). Zauważyć należy, mając na względzie treść § 301 ust. 3, że w przypadku zmniejszenia wysokości podokiennika prawodawca przewidział rozwiązania alternatywne: zastosowanie balustrady lub skrzydła okna nierozwieralnego zabezpieczonego wytrzymałą szybą. W lokalu nr [...] zastosowano drugi wariant, a zatem zabezpieczenie balustradą – wbrew twierdzeniom skarżącego- nie jest wymagane. Stąd też dywagacje odnośnie przepisów rozporządzenia dotyczących wysokości oraz stosowania balustrad ( § 298 ust. 2) są w odniesieniu do okien zamontowanych w lokalu nr 7 bezprzedmiotowe. Niezasadny jest również zarzut wadliwej interpretacji § 301 ust. 2 rozporządzenia, albowiem przepis ten w niniejszej sprawie w ogóle nie znajduje zastosowania. Nieotwieralność okna do wysokości 0,9m co kwestionuje skarżący, z punktu widzenia ust. 3 powołanego przepisu, jest prawidłowa. Analizując przepis § 301 ust. 3 rozporządzenia należy zwrócić uwagę, że w sytuacji zmniejszenia wysokości podokiennika, który zazwyczaj, w przypadku niższych okien aniżeli zastosowane w lokalu skarżącego, stanowi element ściany, warunkiem koniecznym jest umieszczenie, zamiast tego podokiennika ( czyli ściany), do wysokości co najmniej 0,85m okna nierozwieralnego. Istotna w tym przypadku jest wysokość tego okna, które pełni funkcję podokiennika, oraz jego zabezpieczenie szybą o podwyższonej wytrzymałości. Z zasad logiki wynika, że skoro okno jest dwudzielne, to strefę okna nierozwieralnego, odpowiednio wytrzymałego, które pełni funkcję podokiennika i okna rozwieralnego rozdziela element konstrukcyjny okna, którego nazwy czy też funkcji powołany wyżej przepis nie określa. Wbrew zarzutom skarżącego, nie było konieczności w toczącym się postępowaniu powołania biegłego do oceny w toku oględzin legalności wykonanych prac budowlanych. Inspektorzy organów nadzoru budowlanego posiadają wystarczające kwalifikacje do oceny zgodności wykonanych prac budowlanych z warunkami technicznymi, natomiast w niniejszej sprawie nie było potrzeby zasięgania opinii osoby legitymującej się wiedzą specjalistyczną. Skarżący miał natomiast prawo, na każdym etapie postępowania, posłużenia się wiedzą rzeczoznawcy budowlanego o ile wiedzę własną oraz wyjaśnienia organu, czy też osób składających wyjaśnienia w niniejszej sprawie uznał za niewystarczające. W ocenie sądu, opinia techniczna, którą przedłożył skarżący a sąd dopuścił jako dowód na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., w szczególności jej wnioski końcowe, są niezgodne z ustalonym i nie kwestionowanym przez strony stanem faktycznym sprawy a nadto formułują zarzuty oparte na przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych[...], które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania. Przechodząc do oceny zasadności umorzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego ze względu na bezprzedmiotowość postępowania podkreślić należy, że z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. mamy do czynienia wtedy, gdy brak jest podstaw prawnych lub faktycznych do prowadzenia postępowania administracyjnego i do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a więc brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Wiąże się to z brakiem któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygniecie jej, co do istoty. Zachodzi ona zatem w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego nie mamy do czynienia ze sprawą administracyjną mogącą być przedmiotem postępowania. Bezprzedmiotowość może mieć charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy. W przypadku przyczyny o charakterze podmiotowym, brak jest strony postępowania, tj. strona postępowania utraciła przymioty, o których mowa w art. 28 K.p.a. lub wskutek śmierci strony w toku postępowania, o ile postępowanie dotyczy praw związanych z osobą zmarłego w sposób ścisły. W przypadku zaś przyczyn o charakterze przedmiotowym, brak jest przedmiotu faktycznego do rozpoznania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W świetle powyższego, organ uprawniony jest, więc do umorzenia postępowania w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych lub faktycznych do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Tak też się stało w niniejszej sprawie. Organ nadzoru budowlanego po stwierdzeniu, że podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych [...] w zestawieniu z ustalonym stanem faktycznym sprawy nie zostały naruszone, czyniąc postępowanie wobec braku merytorycznych podstaw do orzekania bezprzedmiotowym, zasadnie umorzył postępowanie. W świetle powyższych rozważań rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego sąd uznał za prawidłowe, nie naruszające ani przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych [...] ani przepisów postępowania administracyjnego i z tego powodu na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.