II SA/Sz 1304/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. L., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, złożył za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie skierowania skarżącego na badania psychologiczne z powodu przekroczenia ustawowego limitu liczby punktów karnych za popełnione wykroczenia drogowe. W skardze oprócz zarzutów merytorycznych zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadniony był twierdzeniem, że wykonanie rozstrzygnięcia organu odwoławczego wywoła skutek nieodwracalny w postaci bezprzedmiotowości postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz .U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub części (§ 2), jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej jest sąd (§ 3). Na podstawie treści powołanego wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. należy przyjąć, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności uzależnione jest od uprzedniego stwierdzenia, czy spełniona została któraś z powołanych w nim przesłanek. Przedmiotem skargi jest decyzja nakazująca A. L. poddaniu się badaniu psychologicznemu, której wykonanie (przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy), spowoduje - w opinii skarżącego – nieodwracalne skutki, w postaci bezprzedmiotowości postępowania w sprawie. W ocenie Sądu przekonania skarżącego nie stanowią podstaw do stwierdzenia, że wystąpiła którakolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniająca uwzględnienie wniosku, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że wywód autora wniosku nie został poparty uzasadnieniem, wskazującym konkretnie jakie zagrożenie, mające skutek nieodwracalności i bezprzedmiotowości, autor wniosku miał zamiar przedstawić. W literaturze i orzecznictwie problematyki, poświęcono wiele uwagi zagadnieniu nieodwracalnego skutku jako uzasadnionej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Pod pojęciem tym należy rozumieć, takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego jest niemożliwy, ewentualnie skutek ten może ustąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skutki te mają przeważnie konsekwencje w sferze finansowej i materialnej, wnioskodawcy. Za przykład niech posłuży decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego, trwale związanego z gruntem. Natomiast pod pojęciem szkody majątkowej należy rozumieć taki uszczerbek, który nie będzie mógł być zrekompensowany wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również niemożliwe będzie przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Przykładem niech będzie wyegzekwowanie należności pieniężnej skutkującej utratą płynności finansowej i upadłością firmy (B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego. Warszawa 2011r. Wydanie 3, str. 231-232). Podkreślić należy, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu spoczywa na stronie, która wywodzi skutki ze swoich twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń, świadczących o istnieniu poważnych zagrożeń, które mogą uzasadnić zastosowanie ochrony tymczasowej, które powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi. Brak tych elementów wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwił dokonanie oceny zaistnienia w przedmiotowej sprawie takich nieodwracalnych skutków. Tym samym stwierdzić należy przyjąć, że skarżący nie wykazał, iż znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą zaistnieć w sytuacji nie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzupełniająco wskazać należy, że wykonanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, czy badania psychologiczne nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do kierowania pojazdami, a jedynie polega na konieczności poddania się konkretnemu specjalistycznemu badaniu (vide postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 18 kwietnia 2008r., sygn. akt II SA/Bk 259/08, opubl. – orzeczenia.nsa.gov.pl). O pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdów, zgodnie z art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm), orzeka starostwa w sytuacji między innymi stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Dotyczy to również sytuacji niepoddania się badaniu psychologicznemu, w trybie określonym w art. 124 ust. 1 i ust. 2 (art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c tej ustawy). Sama zaś decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, w razie ewentualnego stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego przeciwwskazań do kierowania pojazdem, podlega załatwieniu w odrębnym trybie. Natomiast czasowe uniemożliwienie określonej osobie uczestniczenia w ruchu w roli kierującego pojazdem – co mogłoby ewentualnie nastąpić w sytuacji negatywnego dla skarżącego orzeczenia psychologicznego lub niepoddania się badaniu - nie jest, co do zasady związane z wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 27 marca 2008r., sygn. akt II SA/Bk 126/08, opubl. – orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczności świadczących o tym, że w niniejszej sprawie takie zagrożenie mogłoby powstać, jak to już zostało wyżej przedstawione, skarżący nie podał. Sąd na podstawie akt sprawy również nie dostrzegł takich okoliczności, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.