II SA/Sz 1306/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] i [...] w przedmiocie pozostawienia odwołań bez rozpoznania postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia [...] r. nr [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało Wspólnotę Mieszkaniową [...], że ze względu na nieuzupełnienie odwołań od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. w wyznaczonym terminie, w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, pozostawia je bez rozpoznania. Wspólnota Mieszkaniowa [...], zwana dalej "Wspólnotą", reprezentowana przez adwokata, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wskazała, że skarży postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. o pozostawieniu odwołań bez rozpoznania w sprawach [...] oraz [...] W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że ww. pismo organu spełnia minimalne warunki do uznania je za postanowienie zgodnie z art. 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest pismo Samorządowe Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. informujące skarżącą o pozostawieniu, w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), zwanej dalej "K.p.a.", wniesionych przez nią odwołań od decyzji Prezydenta Miasta S. bez rozpoznania. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W ocenie Sądu, powyższe pismo organu nie należy do kategorii aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Nie ma również przepisu szczególnego, który dopuszczałby możliwość wniesienia w tym zakresie skargi. Wbrew twierdzeniu skarżącej, brak jest podstaw do zakwalifikowania tego pisma jako postanowienia, skoro stanowi wyłącznie informację o bezskuteczności odwołań z uwagi na nieuzupełnienie ich braków formalnych. Pozostawienie bez rozpoznania nie jest bowiem żadną z władczych form decydowania, ani nie rozstrzyga żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej, czy kwestii wynikłej w toku postępowania. Przy czym ustawodawca w sytuacji objętej dyspozycją przepisu art. 64 § 2 K.p.a. także nie przewidział możliwości wydania rozstrzygnięcia w postaci decyzji bądź postanowienia. Niewątpliwie pismo to nie jest decyzją, ani postanowieniem, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., a z oczywistych względów nie należy do aktów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4a - 7 P.p.s.a. Nie jest też innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznych dotyczącej uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, gdyż nie zawiera elementów władztwa administracyjnego oraz nie przesądza jednostronnie o uprawnieniach lub obowiązkach wynikających z przepisów prawa. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w uchwale NSA z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, w której to wskazano, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, jednakże nie jest to czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. Jednocześnie w uchwale tej przesądzono, że pozostawienie podania bez rozpoznania stanowi bezczynność organu, na którą służy skarga stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Oznacza to zatem, że podmiot, którego poinformowano o pozostawieniu podania bez rozpoznania może w takim przypadku dochodzić obrony swoich praw poprzez złożenie skargi na bezczynność organu. Tymczasem podkreślić należy, że z treści skargi sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika nie wynika, aby w niniejszym postępowaniu intencją strony było zaskarżenie bezczynności Kolegium. W tym stanie rzeczy, skoro pismo o pozostawieniu odwołań bez rozpoznania nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu postanowiono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 § 2 ww. ustawy.