II SA/Sz 1309/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na czynność Komendanta Policji z dnia [...] r. w przedmiocie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu wpis sądowy od skargi w kwocie [...] zł. Pismem z dnia 19 listopada 2014 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 20 listopada 2014 r., J.M., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego S.P., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji – odmowę usunięcia z ewidencji kierowców punktów karnych w związku z odbytym dodatkowym szkoleniem kierowców. Jak wynika z akt, J.M., wnioskiem z dnia 1 października 2013r., zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o usunięcie z rejestru punktów karnych przyznanych za wykroczenie z dnia 10 września 2012 r. Jednocześnie J.M. zwrócił się o uwzględnienie w rejestrze punktów karnych, prowadzonym dla jego osoby, faktu, że w dniu 4 września 2013 r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W odpowiedzi na wniosek, Komendant Wojewódzki Policji, pismem z dnia 8 października 2013 r. (doręczonym pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 16 października 2013 r.), poinformował J.M., że z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego usunięto wyrok Sądu Rejonowego oraz przypisane do rozstrzygnięcia punkty. Jednocześnie przesłano do Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego pismo o anulowanie wskazanych przez stronę wniosków. Odnosząc się do szkolenia w Ośrodku Ruchu Drogowego, Komendant wskazał, że na podstawie z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U z 2012 r., poz. 488), odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Szkolenie zostało odbyte dnia 4 września 2013 r., a więc już po dopuszczeniu się naruszeń za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu (wpis tymczasowy dot. wykroczenia z dnia 10 września 2012 r. dokonany dnia 1 października 2012 r.) przekroczyła lub przekroczyłaby 24, a tym samym liczba 6 punktów z tytułu odbytego szkolenia nie mogła zostać odliczona w ewidencji. J.M., po uprzednim złożeniu zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie załatwienia w drodze decyzji jego wniosku z dnia 1 października 2013 r., w części dotyczącej usunięcia z ewidencji kierowców punktów karnych. Wyrokiem z dnia 24 lipca 2014 r. II SAB/Sz 60/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił ww. skargę. Uzasadniając rozstrzygnięcie, Sąd wskazał, że z chwilą wpływu wniosku skarżącego do Komendy Wojewódzkiej Policji powstał, po stronie organu, obowiązek ustosunkowania się do jego treści i podjęcie przewidzianych prawem działań, mających na celu rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu, realizacja tego obowiązku nastąpiła w tej sprawie poprzez skierowanie do wnioskodawcy pisma z dnia 8 października 2013 r., w którym organ ustosunkował się do żądania skarżącego, wskazując miedzy innymi, że pozytywne załatwienie żądania skarżącego nie jest możliwe z uwagi na § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Ponadto Sąd podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Wobec faktu udzielenia skarżącemu pisemnej odpowiedzi na jego wniosek, nie można stwierdzić, że organ pozostaje w bezczynności w tej sprawie. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 sierpnia 2014 r. (vide: akt sprawy II SAB/Sz 60/14). Wyrok uprawomocnił się z dniem 18 września 2014 r. Pismem z dnia 29 września 2014 r., nadanym listem poleconym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w tym dniu, pełnomocnik J.M., powołując się na ww. wyrok, wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez czynność odmowy zmniejszenia liczby punktów karnych o 6 pkt w związku z odbytym szkoleniem kierowców. W odpowiedzi na wezwanie, doręczonej wnioskodawcy w dniu 21 października 2014 r., organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę z dnia 19 listopada 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi (ewentualnie oddalenie), wskazując, że skargę w tym przedmiocie można wnieść po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa – w terminie 14 dni, od dnia kiedy skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu akty lub podjęciu czynności. Zdaniem organu, skoro pismem z dnia 8 października 2013 r. poinformował skarżącego o braku podstaw do uwzględnienia jego żądania to skarżący najpóźniej 14 października 2013 r. powinien wezwać go do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący dopiero pismem z dnia 29 września 2014 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez odmowę usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję : Na wstępie należy podkreślić, że Sąd, przed przystąpieniem do oceny zasadności skargi - winien zbadać dopuszczalność skargi, w tym między innymi zachowanie trybu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a." i art. 53 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Sąd stwierdził, że w tej sprawie, tak określone ww. przepisami terminy wnoszenia skargi, nie zostały zachowane. W badanej sprawie zaskarżona czynność została podjęta w dniu 8 października 2013 r., w którym to dniu organ pisemnie ustosunkował się do żądania skarżącego, wskazując, że pozytywne załatwienie żądania skarżącego nie jest możliwe. Jak wynika z akt, skarżący o czynności odmowy usunięcia punktów karnych z jego ewidencji kierowców dowiedział się z pisma z dnia 8 października 2013 r., które otrzymał w dniu 16 października 2013 r. Zdaniem organu skarżący winien skierować wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 14 października 2014 r. Sąd uznał jednakże, że za dzień, w którym skarżący dowiedział się o podjęciu czynności należy uznać datę doręczenia pełnomocnikowi skarżącego wyroku WSA w Szczecinie wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 60/14, tj. dzień 18 sierpnia 2014 r. W tej sprawie bowiem skarżący działał w przekonaniu, że winna być wydana decyzja administracyjna o odmowie wykreślenia punktów, o czym świadczy jego skarga z dnia 10 kwietnia 2014r. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie załatwienia w drodze decyzji jego wniosku z 1 października 2013 r. i kwestia ta pozostawała sporna pomiędzy stronami. Wątpliwości ostatecznie dopiero rozstrzygnął prawomocny wyrok z 24 lipca 2014 r. II SAB/Sz 60/14, w którym Sąd przesądził, że pismo organu z dnia 8 października 2013 r. stanowi rozstrzygnięcie sprawy z wniosku skarżącego z dnia 1 października 2013 r. i jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., który podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt pełnomocnik skarżącego wystosował do organu wezwanie do usunięcia zaskarżoną czynnością w dniu 29 września 2014 r., zaś - nawet przyjmując na korzyść skarżącego, że moment dowiedzenia się o czynności z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. nastąpił w dniu doręczenia wyroku rozstrzygającego wątpliwości strony – to wezwanie takie winno być skierowane do organu już w dniu 1 września 2014 r. W ocenie Sądu, z treści art. 52 § 3 P.p.s.a. wywieść należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie czternastodniowego terminu jest niedopuszczalne. Tym samym, wezwanie faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu trzeba uznać za nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. W rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. – niedopuszczalna jest skarga wniesiona bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i również za niedopuszczalną "z innych przyczyn" uznać należy skargę wniesioną z naruszeniem czternastodniowego dniowego terminu przewidzianego art. 52 § 3 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na niezachowanie trybu zaskarżenia czynności z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. do sądu administracyjnego. W oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., należało zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi.