II SA/Sz 131/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem oraz zniszczeniem pojazdu oddala skargę. Decyzją dnia [...] r. nr: [...] Starosta [...], po ponownym przeprowadzeniu postępowania na skutek decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 stycznia 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 130a ust. 6 ust. 10h i ust. 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 z późn. zm. - dalej: u.p.r.d) oraz uchwał Rady Powiaty wydanych na podstawie art. 130a ust. 6 u.p.r.d, ustalił wysokość kosztów powstałych w związku z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem oraz zniszczeniem pojazdu marki V. P., nr rejestracyjny [...], usuniętego z drogi publicznej dniu 2 czerwca 2013 r., stanowiącego własność spadkobierców po zmarłej Z. B., tj. M. Ż., J. B. oraz Z. B. w łącznej kwocie [...]zł. Na mocy tej samej decyzji organ administracji nałożył na M. Ż., J. B. oraz Z. B. obowiązek solidarnej zapłaty powyższych kosztów terminie 30 dni licząc od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna wskazując jednocześnie, że odsetki ustawowe nalicza się od dnia następującego po upływie terminu płatności. Odwołania od powyższej decyzji wywiedli Z. B. oraz M. Ż.. Z. B. w swym odwołaniu podniósł, że nie zgadza się z obciążeniem go kosztami, gdyż są one zawyżone a także nieuzasadnione w okolicznościach niniejszej sprawy. Koszty te zdaniem odwołującego się powstały z opieszałości i zaniechania organu - Starosty [...]. Odwołujący podkreślił ponadto, iż dopiero w 2017 r. powiadomiono go usunięciu pojazdu z drogi, przy czym jego wydanie uzależniono od uiszczenia opłaty za przechowywanie, co było warunkiem sprzecznym z Konstytucją (zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego). W ocenie odwołującego stawki dobowe (39 zł/doba w 2017 r.) za przechowywanie pojazdu są zawyżone i nijak się mają do realiów, w sytuacji gdy właściciel obciążany jest za przechowanie pojazdu na parkingu komercyjnym przez dłuższy okres czasu, gdzie stawki są znacznie niższe niż iloczyn opłat za poszczególne dni. Opłaty za przechowanie pojazdu powinny pokrywać rzeczywiste koszty, a nie służyć do zarobkowania przez Starostwo. Odwołujący zauważył także, że w zaskarżonej decyzji nie pomniejszono ustalonych i nałożonych do zapłaty kosztów o przychód z tytułu utylizacji pojazdu [...] zł), podczas gdy kwota ta w rzeczywistości obniża poniesione przez Starostwo koszty. Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. M. Ż. w swym odwołaniu także nie zgodziła się z decyzją Starosty [...]. W ocenie odwołującej koszty ustalone i wyszczególnione w decyzji są kosztami niezasadnymi i nie powinny nimi zostać obciążone osoby wymienione w decyzji. Koszty te powstały bowiem wyłącznie na skutek trwającej aż 6 lat opieszałości i zaniechań Starosty a więc wyłącznie z winy organu, którego obowiązkiem wynikającym wprost z ustawy było ustalenie osoby właściciela i przeprowadzenie procedury bez zbędnej zwłoki. Odwołująca stwierdziła ponadto, że rygory sformułowane w piśmie z dnia 7 czerwca 2017 r., zawierającym zawiadomienie o usunięciu pojazdu z drogi, warunkujące odbiór pojazdu nie były do spełnienia. Nawet przyjmując, że spadkobiercy stali się w 2017 r. właścicielami pojazdu, to organ uniemożliwił im skorzystanie z prawa własności i dysponowania własnością, warunkując to prawo spełnieniem wpierw narzuconych przez Starostę warunków i opłat. Akt nieodebrania pojazdu nie wynikał zatem z zaniedbania czy nagannego zachowania spadkobierców. Odwołująca oświadczyła dodatkowo, że nałożone koszty na spadkobierców są wygórowane, nie są w istocie uzasadnionymi w sprawie kosztami a są opłatą uchwalaną corocznie przez Radę Powiatu za przechowywanie pojazdu. Odwołująca zarzuciła również, że naliczono opłatę w wysokości [...] zł za usunięcie pojazdu podając w treści, że podstawą do jej naliczenia jest uchwała nr XLII/307/2014 Rady Powiatu, która weszła w życie 17 grudnia 2014 r. Nadto w decyzji pominięto kwotę przychodu [...] zł uzyskaną przez organ za utylizację pojazdu w maju 2019 r. Przychód ten został uzyskany w wyniku prowadzonego przez organ postępowania objętego decyzją i powinien pomniejszać naliczone w decyzji kwoty o [...] zł. Decyzją z dnia 27 listopada 2020 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej powoływane jako organ odwoławczy lub Kolegium) uchyliło decyzję Starosty [...] w części dotyczącej wysokości ustalonych i nałożonych na M. Ż., J. B. oraz Z. B. kosztów i orzekło o ustaleniu wysokości kosztów powstałych w związku z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem oraz zniszczeniem pojazdu marki V. P. nr rej. [...] w łącznej kwocie [...]zł oraz nałożyło na M. Ż., J. B. oraz Z. B. obowiązek solidarnej zapłaty kosztów w powyższej wysokości. Natomiast w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż w toku postępowania administracyjnego ustalono, że w dniu 2 czerwca 2013 r. na skutek dyspozycji wydanej przez funkcjonariusza Policji, z ulicy [...] w miejscowości P. został usunięty pojazd marki V. P. o nr rej. [...] z powodu kierowania pojazdem przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu (art. 130a ust. 2 pkt 1 lit a u.p.r.d.). Pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym "K. " w P., a w dniu 24 czerwca 2015 r. przewieziony został na parking strzeżony "T. w P.. Z ustaleń Komendy Powiatowej Policji w P. wynikało, że właścicielem pojazdu w dacie jego usunięcia była Z. B.. Na skutek dalszych czynności ustalono, że Z. B. zmarła w dniu [...] r. Po zmarłej Z. B. przeprowadzone zostało postępowanie spadkowe, zainicjowane przez Starostę P. . Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w S. w dniu 9 czerwca 2016 r. wydal postanowienie o nabyciu spadku po zmarłej, zgodnie z którym spadek na podstawie ustawy nabyły wprost jej dzieci tj. Z. B., J. B. i M. Ż. w [...] części każdy. Kolegium wyjaśniło, że zgromadzone w aktach sprawy dokumenty potwierdzają, że Z. B., J. B. i M. Ż. byli informowani o usunięciu przedmiotowego pojazdu z drogi i umieszczeniu go na parkingu strzeżonym oraz konsekwencjach nieodebrania pojazdu. Odwołujący nie odebrali jednak pojazdu z parkingu strzeżonego. Wobec powyższego Starosta [...] na podstawie art. 130a ust. 10 u.p.r.d. wystąpił do Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w S. z wnioskiem o orzeczenie przepadku. Sąd postanowieniem z dnia 6 grudnia 201 Sr. sygn. akt III Ns [...] orzekł przepadek na rzecz Powiatu Polickiego pojazdu stanowiącego własność spadkobierców zmarłej Z. B.. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 18 stycznia 2019 r. Powyższe doprowadziło organ odwoławczy do wniosku, iż zaistniały wszystkie przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 130a ust. 10h u.p.r.d. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji słusznie zaliczył do uzasadnionych kosztów, którymi obciążył odwołujących, koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu w okresie od 7 czerwca 2017 r. do 17 stycznia 2019 r. bowiem w ten sposób organ I instancji naliczył i obciążył strony kosztami za przechowywanie pojazdu dopiero od daty doręczenia stronom. Strony nie zostały natomiast obciążone kosztami przechowywania pojazdu za okres poprzedzający tą datę. Kolegium wyjaśniło też, że organ I instancji w spornym okresie podejmował działania mające na celu ustalenie aktualnego właściciela pojazdu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Starosta [...] pierwszy wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu skierował do sądu powszechnego w 2015 r. (wniosek z dnia 25 czerwca 2015 r.). Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w S. Wydział II Cywilny postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. oddalił jednak ten wniosek z powodu nie ustalenia kto jest właścicielem pojazdu, gdyż wskazana przez Starostę P. Z. B. jako właścicielka pojazdu zmarła w dniu [...] Organ następnie ustalał krąg spadkobierców Z. B.. Wystąpił m.in. do Urzędu Stanu Cywilnego o wydanie skróconych odpisów z rejestru stanu cywilnego spadkobierców. Wnioskiem z dnia 10 grudnia 2015 r. Starosta [...] wystąpił do Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w S. o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej Z. B.. Postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku wydane zostało w dniu 9 czerwca 2016 r. Następnie pismami z dnia 19 maja 207 r. Starosta [...] zawiadomił M. Ż., Z. B. oraz J. B. o usunięciu przedmiotowego pojazdu z drogi, umieszczeniu go na parkingu strzeżonym oraz konsekwencjach nieodebrania. Natomiast wnioskiem z dnia 22 grudnia 2017 r. Starosta [...] po raz kolejny wystąpił do sądu powszechnego o orzeczenie przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu P. . W powyższym postępowaniu brały strony obciążone kosztami w decyzji Starosty [...]. Odnosząc się do zarzutu opartego na twierdzeniu, że powiadomienia skierowane do stron zawierały wadliwe pouczenia w związku z uznaniem przez Trybunał Konstytucyjny, że uwarunkowanie odbioru pojazdu od uiszczenia opłaty za usunięcie i parkowanie jest niezgodne z Konstytucją, Kolegium wskazało, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt K 6/17 (Dz. U. z 2018 r. poz. 2322) orzekł, że art. 130a ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990) traci moc w zakresie, w jakim przewiduje, że pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d. pozostaje na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Z tych samych powodów Trybunał uznał za niezgodny z Konstytucją art. 130a ust. 7 pkt 1 u.p.r.d. stanowiący, iż wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 5c. Przy czym, jak wynika z punktu II orzeczenia, wymienione przepisy utraciły moc obowiązującą z upływem 9 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, tj. w dniu 13 września 2019 r. Oznacza to, że w chwili skierowania do stron zawiadomienia o usunięciu pojazdu z drogi zawierającego pouczenie, że wydanie pojazdu możliwe będzie m.in. po dokonaniu opłaty za usuniecie i przechowywanie pojazdu powyższe przepisy były elementem obowiązującego porządku prawnego. Kolegium przedstawiło także szczegółowe wyliczenie dotyczące ustalenia kosztów objętych decyzja wskazując, że stosownie do obowiązujących uchwał Rady Powiatu koszty powstałe za okres przechowywania przedmiotowego pojazdu od [...] r. tj. [...] dób wyniosły [...] zł, za okres od [...] r. tj. [...] dób wyniosły [...] zł, zaś za okres od [...] r. tj. [...] dób wyniosły [...] zł, a zatem łącznie kwota kosztów za przechowywanie pojazdu wynosi [...] zł. Łącznie zatem suma kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu wynosi [...] zł. Kolegium nie podzieliło stanowiska odwołujących, iż od kwoty ustalonych kosztów odliczyć należało kwotę [...]zł stanowiącą przychód z tytułu utylizacji pojazdu. Wskazano, że z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądu cywilnego o przepadku pojazdu właścicielem pojazdu stałe się powiat. Skoro zatem przychód z tytułu utylizacji pojazdu powstał po zakończeniu postępowania tj. w momencie, gdy odwołujący nie byli już właścicielami pojazdu, to zdaniem Kolegium brak było podstaw do odliczania tego przychodu od kwoty ustalonych kosztów. Kolegium wyjaśniło również, iż zmiana kwoty ustalonej w sentencji zaskarżonej odwołaniem decyzji było wynikiem stwierdzenia zastosowania przez organ I instancji uchwały obowiązującej dla innej daty niż usunięcie pojazdu z drogi. Kwotę z tego tytułu obliczono ostatecznie na mocy uchwały Nr XXIII/185/2013 Rady Powiatu w P. z dnia 22 lutego 2013 r. , z którego to aktu wynika, że za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t ustalono stawkę kwotową w wysokości [...] zł. Skargę na powyższą decyzję wywiodła M. Ż. zarzucając skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 130a ust. 10h u.p.r.d., poprzez obciążenie M. Ż., Z. B. i J. B. solidarnie kosztami powstałymi w związku z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem oraz zniszczeniem pojazdu, podczas gdy koszty te powstały w wyniku opieszałości i bezczynności organu - Starosty [...] i w związku z powyższym nie są uzasadnione i nie stanowią normalnego następstwa zachowania właścicieli pojazdu i w związku z tym nie powinni oni zostać nimi obciążeni. Wskazując na powyższe skarżąca zawnioskowała o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2020 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia 8 lipca 2020 r. i o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu powyższej skargi skarżąca wskazała, że koszty, którymi zostały obciążone strony postepowania administracyjnego powstały wyłącznie z winy organu, który pomimo ustawowego obowiązku ustalenia osoby właściciela i przeprowadzenia procedur sprawnie i bez zbędnej zwłoki, postępowanie w tym zakresie prowadził opieszale bo aż 6 lat w okresie 2013-2019. Skarżąca wskazała też, że wezwanie do odbioru pojazdu w 2017 r. warunkowane było m.in. dokonaniem opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu za kilka lat wstecz, którymi - zgodnie z aktualnie wydaną decyzją przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (ale też Starostę Polickiego), spadkobiercy słusznie nie zostali jednak obciążeni. Wskazała, iż uniemożliwienie odbioru pojazdu przez ten wymóg, wygenerowało koszty za kolejny okres (2017-2019), którymi spadkobiercy już zostali obciążeni w zaskarżonej decyzji. Podkreśliła w tym zakresie, iż uzależnienie odbioru pojazdu m.in. od poniesienia wcześniej bliżej nieokreślonych kosztów, jest wadliwym pouczeniem oraz przekroczeniem uprawnień, w świetle wyroku Trybunał Konstytucyjnego (sygn. akt K 6/17) i przez to nie może rodzić negatywnych konsekwencji dla strony. Końcowo skarżąca oświadczyła, że koszty są rażąco wygórowane skoro są one wyższe niż za przechowywanie pojazdów na parkingach prywatnych w centrach dużych miast i nie mają one wiele wspólnego z niezbędnymi i uzasadnionymi kosztami przechowywania, o których mówi się wielokrotnie w u.p.r.d. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalanie obszernie odnosząc się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły: - art. 130a ust. 2 a) u.p.r.d. określający, iż pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu - art. 130a ust. 10h określający, iż koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Stosowne stawki za przechowywanie pojazdu były natomiast uchwalane przez Radę Powiatu w P. na podstawie art. 130a ust. 6 u.p.r.d. Zgodnie z powyższa delegacją ustawową: Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat. W badanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż samochód osobowy którego własność w następstwie spadkobrania nabyli M. Ż., J. B. oraz Z. B. został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji organu Policji z powodu kierowania pojazdem przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu. Po usunięciu z drogi w dniu 2 czerwca 2013 r. pojazd został umieszczony na wyznaczonym przez Starostę parkingu strzeżonym. Z dniem 18 stycznia 2019 r. uprawomocniło się natomiast postanowienie sądu powszechnego o przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Nie ulega też wątpliwości, iż strony postępowania administracyjnego zostały obciążone jedynie kosztami przechowania pojazdu za okres od daty 7 czerwca 2017 r. do 17 stycznia 2019 r. Tym samym strony nie zostały obciążone kosztami przechowywania pojazdu za okres poprzedzający datę powiadomienia o fakcie przechowywania pojazdu i skutkach jego nieodebrania. W świetle szczegółowo opisanych w decyzjach czynności, które w okresie przechowania pojazdu musiał wykonać organ tj. ustalenie właściciela pojazdu, ustalenie danych spadkobierców zmarłego właściciela, przeprowadzenie postępowania spadkowego, zawiadomienie określonych przez sąd właścicieli pojazdu o skutkach nieodebrania pojazdu czy wreszcie przeprowadzenie postępowania dotyczącego przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu Polickiego, zarzut powstania kosztów z winy Powiatu jawi się jako całkowicie nieuzasadniony. Jeśli poszukiwać przyczyn powstania wywodzonych wysokich kosztów, należałoby ich bowiem upatrywać bardziej w bierności spadkobierców zmarłej Z. B., którzy nie przejawiali zainteresowania jednym z odziedziczonych składników majątku i to nawet po oficjalnym zawiadomieniu o usunięciu pojazdu z drogi i związanych z tym konsekwencjach. Nie sposób też uznać za uzasadniony zarzutu jakoby wywodzona w skardze wadliwa treść zawiadomienia uniemożliwiała odbiór pojazdu generując koszty za okres 2017-2019 r. Tymczasem zawiadomienie skierowane do określonych w postępowaniu spadkowym właścicieli pojazdu odpowiadało przepisom obowiązującym w dacie jego sporządzania i doręczenia (tj. 7 czerwca 2017 r.). Owe przepisy w szczegółowy sposób regulowały treść zawiadomienia oraz obowiązki właściciela pojazdu związane z odbiorem pojazdu. Organ dokonując czynności w tym zakresie wykonywał je zatem zgodnie z obowiązującym prawem. Bezspornie Trybunał Konstytucyjny wyrokiem sygn. akt K 6/7 orzekł, że art. 130a ust. 5c u.p.r.d. traci moc w zakresie, w jakim przewiduje, że pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d. pozostając na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Trybunał też uznał za niezgodny z Konstytucją art. 130a ust. 7 pkt 1 u.p.r.d. stanowiący, iż wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 5c. Nie można jednak tracić z pola widzenia, iż powyższy wyrok TK zapadł w dniu 5 grudnia 2018 r., a wobec odroczenia utraty mocy obowiązującej, wszedł w życie w dniu 13 września 2019 r. tj. już po okresie za jaki zostały naliczone opłaty w kwestionowanej decyzji. Nadto w uzasadnieniu tego wyroku Trybunał wskazał, iż wyeliminowanie normy uzależniającej wydanie pojazdu od uprzedniego uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie nie oznacza zwolnienia właściciela pojazdu z obowiązku uregulowania stosownych należności, będących dochodem budżetu powiatu, a odroczenie skutków orzeczenia jest niezbędne dla zapewnienia niezakłóconego poboru opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów oraz dla zagwarantowania stabilności systemu finansowania zadania powiatów, o którym mowa w art. 130a ust. 5f u.p.r.d. Nie sposób uznać racji skarżącej powyższym zakresie także z tej przyczyny, iż z żadnych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a nawet z twierdzeń skarżącej czy odwołujących, nie wynika aby właściciele pojazdu podejmowali jakiekolwiek czynności wskazujące na wolę odbioru pojazdu z parkingu zarówno przed jak i po wydaniu powyższego wyroku przez Trybunał. Stąd nie sposób uznać aby faktycznie organ uniemożliwił im skorzystanie z prawa własności i odbioru pojazdu. Co zaś do zarzutu zastosowania wygórowanych stawek przy obliczaniu kosztów przechowywania pojazdu należy dostrzec, iż wartości określone w decyzji były stosownymi uchwałami Rady Powiatu, którymi organy były związane w toku orzekania. W szczególności organy nie były uprawnione do zastosowania innych stawek. Brak było także podstaw do pomniejszenia kosztów obciążających zobowiązanych o wartość pojazdu. W momencie jego zbywania stanowił on bowiem własność innego podmiotu (Powiatu). Brak jest podstaw do przyjęcia, aby korzyści płynące z rozporządzania majątkiem powiatu mogły pobierać inne osoby. Stwierdziwszy zatem, iż organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, a po skorygowaniu przez organ odwoławczy prawidłowo określono w decyzji koszty powstałe w następstwie usunięcia, przechowywania, oszacowania oraz zniszczenia pojazdu Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.