II SA/Sz 1314/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Spółka A złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. o wymierzeniu skarżącemu kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry – w wysokości [...] zł. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do chwili rozpoznania skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że na dzień [...] r. zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości [...] zł, a ponadto wobec spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynami gry. Zachodzi zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata kary może skutkować utratą płynności finansowej przez spółkę, co w następstwie mogłoby doprowadzić do jej upadłości. Skarżąca podniosła również, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wskazane również z punktu widzenia interesów Skarbu Państwa, który w przypadku korzystnych dla spółki orzeczeń będzie zmuszony zwrócić uiszczone tytułem kar kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl przepisu art. 61 § 3 cytowanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, publ. Lex Polonica nr 402376). Powyższe należy rozumieć jako konieczność spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania aktu. W tym miejscu zauważyć należy, że niewątpliwie nałożenie kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry wywołuje negatywne konsekwencje finansowe dla skarżącego. Jednakże, by możliwe było wydanie postanowienia o zastosowaniu ochrony tymczasowej, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństw, o których mowa w powołanym przepisie. Tymczasem skarżąca, sformułowała jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia do chwili rozpoznania skargi, uzasadniając go w ogólnikowy sposób i ograniczając się do stwierdzenia, że grozi jej utrata płynności finansowej w związku z licznymi toczącymi się przeciwko niej postępowaniami, a także w związku z faktem, iż dotychczas uiściła znaczną kwotę z tego samego tytułu. Argumentacja skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie wykazała ona – poza ogólnikowymi stwierdzeniami – swojej aktualnej sytuacji majątkowej, w szczególności wyników finansowych, bilansów, które w wystarczającym stopniu uprawdopodobniłyby stawianą tezę o grożącej spółce upadłości. Sąd rozstrzygając o przyznaniu ochrony tymczasowej nie może opierać się wyłącznie na twierdzeniach strony nie popartych żadnymi dowodami. Oczywistą jest rzeczą, że nałożenie kary pieniężnej i obowiązek jej uiszczenia powoduje dolegliwość i uszczupla majątek firmy, jednak samo twierdzenie, iż uszczuplenie to może doprowadzić do upadłości niepoparte żadnymi dokumentami, które uprawdopodobniłyby tę tezę jest niewystarczające. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący nie uargumentował dostatecznie swojego wniosku, jak również nie wskazał danych i materiałów źródłowych, które umożliwiłyby poczynienie ustaleń w omawianym zakresie. Z tych względów orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.