II SA/Sz 1320/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia : pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania Postanowieniem z dnia 3 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę D. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania, z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącego w zakreślonym mu terminie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej na powyższe postanowienie, skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2015 r. pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, gdyż mimo wezwania, nie złożył on tego wniosku na obowiązującym osoby fizyczne formularzu PPF. Odpis powyższego rozstrzygnięcia doręczono skarżącemu dniu 15 maja 2015 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru k. 43). W dniu 22 maja 2015 r. D. K. złożył sprzeciw na powyższe zarządzenie referendarza sądowego, podnosząc argumenty dotyczące niesłusznego - w jego ocenie – wymeldowania z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] (analogiczne jak w skardze na decyzję z dnia [...] r). Skarżący wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego sprzeciwu i przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Art. 252 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadza wymóg złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru (w przypadku osób fizycznych jest to wskazany formularz PPF). Niezachowanie tego wymogu jest brakiem formalnym o jakim mowa w art. 49 § 1 tej ustawy, podlegającym usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., I OPS 1/08). Stosownie do treści tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 257 cytowanej ustawy, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W sprawie nie budzi wątpliwości, że w przewidzianym 7 - dniowym terminie, D. K. nie złożył formularza PPF, gdyż wobec uznania doręczenia wezwania do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy za dokonane z dniem [...] r. (przesyłka skierowana na adres podany przez D. K. w skardze została prawidłowo awizowana), termin do dokonania tej czynności upłynął 1 kwietnia 2015 r. Jego przekroczenie powoduje skutek w postaci zastosowania rygoru wskazanego w art. 257 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprzeciwie skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił z jakich względów nie złożył stosownego formularza, podnosząc jedynie argumenty wskazujące w jego ocenie na niesłuszne wymeldowanie go z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...]. Tym samym fakt, że w oznaczonym terminie skarżący nie nadesłał wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, skutkować musi pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.