II SA/Sz 1322/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 25 sierpnia 2014 r. w sprawie skierowania R.S. na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami z powodu przekroczenia ustawowego limitu liczby punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Na powyższą decyzję R.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata K.T., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został jednak uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania powyższych przesłanek ciąży na stronie skarżącej. Jednocześnie, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie decyzji przed rozpoznaniem sprawy, skarżący musi przytoczyć w uzasadnieniu wniosku istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Argumentacja wniosku o wstrzymanie musi być zatem odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazywać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Natomiast zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślić również należy, że w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że wniosek R.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera uzasadnienia. Wobec braku uzasadnienia wniosku Sąd nie mógł na podstawie akt sprawy ustalić, jakie negatywne skutki dla skarżącego mogą wyniknąć z wykonania zaskarżonej decyzji, w tym decyzji organu I instancji, o skierowaniu go na badanie psychologiczne. Wykonanie zaskarżonej decyzji, a zatem sam fakt poddania się badaniom psychologicznym nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ badania takie mają na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Tym samym skarżący nie wykazał, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą zaistnieć w sytuacji nie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić, jak na wstępie.