II SA/Sz 1327/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Asesor WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Protokolant Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007r. sprawy ze skargi J. Cz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę, II. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego [...] kwotę [...] złotych uwzględniającą stawkę należnego podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę [...] złotych tytułem zwrotu wydatków. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...]. Nr [...]na podstawie art. 7 pkt 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 9, art. 39 ust. 1, 2, art. 106 ust. 1, 3, 4, art. 107, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r., Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) przyznał J. Cz. zasiłek celowy w wysokości [...] zł na zakup żywności, wypłacany miesięcznie po [...] zł w miesiącu [...]r. Organ, jak wskazał w uzasadnieniu, uwzględnił w sprawie trudną sytuację materialno-bytową strony, stwierdzoną w wywiadzie rodzinnym, jak również możliwości finansowe ośrodka pomocy. J. Cz. w jednym piśmie z dnia [...]r., złożył odwołanie od kilku decyzji wydanych w przedmiocie udzielenia pomocy społecznej, w tym również od ww. decyzji. Odwołujący się podniósł między innymi, że wywiad środowiskowy zawiera błędne informacje odnośnie sytuacji i "przyczyn znalezienia się w ubóstwie" przez wnioskodawcę oraz, że ustalenia organu I instancji podane w uzasadnieniu decyzji są niezgodne ze stanem faktycznym, a także wyraził niezadowolenie z działalności Ośrodka Pomocy Społecznej [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...]. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania strony , na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm./, art. 2 ust. 1, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej wydało w dniu [...] r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium, mając na względzie sytuację odwołującego się, który prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie pracuje zawodowo, zarejestrowany jest jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, nie posiada dochodu - stwierdziło, że strona spełnia przesłanki do uzyskania pomocy finansowej przyznanej decyzją organu I instancji. Ponadto organ wskazał, że udzielona pomoc J. Cz. ma charakter uzupełniający i wspomagający. J. Cz. zaskarżył powyższą decyzję do Sądu i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi powołał się na argumenty zawarte w odwołaniu oraz podniósł, że organ II instancji nie ustosunkował się, w zaskarżonej decyzji, do treści odwołania i podnoszonych tam zarzutów. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało stanowisko wcześniej już przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Następnie, pełnomocnik procesowy skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] r. wyjaśnił, iż zaskarżone jest uzasadnienie obu decyzji i pozostawanie w bezczynności zarówno przez Ośrodek Pomocy Społecznej [...] jaki przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w zakresie sprostowania uzasadnienia w części dotyczącej powodu pozostawania skarżącego w ubóstwie. Mianowicie prawdziwą przyczyną ubóstwa skarżącego, jest brak możliwości podjęcia pracy z uwagi na fakt sprawowania stałej całodobowej opieki, przez okres 10 lat, nad obłożnie chorą osobą z rodziny skarżącego, nie zaś brak pracy, jak opisane jest w wywiadzie środowiskowym, z powodu wysokiego bezrobocia w regionie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a wniesiona skarga nie jest zasadna. Zasady i tryb przyznawania świadczeń z pomocy społecznej określa ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r., Nr 64, poz. 593 ze zm.). Pomoc społeczna w postaci zasiłku celowego (art. 39 ww. ustawy) udzielana jest w ramach uznania administracyjnego i uzależniona jest od sytuacji materialnej osoby, która wnosi o taką pomoc i od możliwości finansowych organu pomocy społecznej. W rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo ustalił istnienie przesłanek do udzielenia pomocy społecznej skarżącemu takich jak bezrobocie i brak dochodu. Organ II instancji uznał, że skarżący, który prowadzi samodzielnie gospodarstwo, z powodu bezrobocia (art. 7 pkt 4 w/w ustawy), ciężkiej sytuacji ekonomicznej, braku dochodu jest osobą uprawnioną do uzyskania świadczenia z pomocy społecznej. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca są rozstrzygnięciami korzystnymi dla strony, bowiem w całości uwzględniły żądanie skarżącego w zakresie przyznania zasiłku celowego na zakup żywności na więcej niż jeden miesiąc. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącego zawartych w skardze i następnie pełnomocnika w kolejnym piśmie procesowym wyjaśnić trzeba, że dla oceny zasadności przyznania pomocy społecznej, jak również dla rozmiaru przyznanego zasiłku celowego czy innego świadczenia z pomocy nie mają znaczenia przyczyny z powodu których wnioskujący stał się bezrobotnym, lecz istotny jest fakt, że skarżący spełnia ustawowe kryteria uprawniające do korzystania z pomocy społecznej. W tej sytuacji nierozpatrzenie wniosku strony o sprostowanie uzasadnienia decyzji jest uchybieniem nie mającym wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) skargę oddalił. W myśl art. 250 powołanej wyżej ustawy wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wniosek pełnomocnika w tym zakresie jest zasadny, bowiem koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości. Jednakże Sąd nie uwzględnił kosztów z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, bowiem zgodnie z art. 2 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006 r. Nr 225, poz. 1635) nie podlega opłacie skarbowej pełnomocnictwo złożone w sprawie świadczeń socjalnych oraz w sprawach załatwianych na podstawie przepisów o pomocy społecznej i przepisów o zatrudnieniu socjalnym.