II SA/Sz 1331/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi J. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. Ł. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postepowania. W odpowiedzi na wniosek Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. w sprawie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem oraz budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą, zlokalizowanej na terenie działki nr [..] , położonej w obrębie ewidencyjnym [...] , gmina [...] , postanowieniem z dnia [...] r. Zarząd Powiatu w [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż z projektu decyzji wynika, że działka nr [...] uzyska dostęp do drogi powiatowej nr [...] Z, tj. działki numer[...] . Tymczasem Zarząd Dróg Powiatowych posiada już opracowany projekt przebudowy przedmiotowej drogi, który przewiduje umieszczenie na wysokości działki numer [...] elementu uspokojenia ruchu, co wyklucza możliwość wykonania zjazdu z drogi powiatowej na działkę nr [...] . Zażalenie na powyższe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosła I. Ł. podnosząc, że element spowolnienia ruchu można przesunąć bądź też skrócić, których to możliwości Zarząd Powiatu nie rozpatrzył. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazało, iż obsługa komunikacyjna planowanego zamierzenia inwestycyjnego obywać się będzie z drogi powiatowej, będącej drogą zbiorczą. W § 9 ust.1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, stwierdzono że " (...) na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę". Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało również, iż co prawda uzasadnienie stanowiska Zarządu wyrażone w skarżonym postanowieniu nie jest precyzyjne, niemniej jednak pismo przewodnie Zarządcy do przekazywanego zażalenia, pozwala na zrozumienie sposobu rozwiązania technicznego przebudowy drogi oraz miejsca umieszczenia elementu uspokojenia ruchu. Wskazało także, że w trakcie prowadzonego postępowania ustaliło, że wskazana w postanowieniu zarządcy drogi z dnia [...] r. przebudowa drogi powiatowej nr [...] jest prowadzona w oparciu o decyzję [...] realizacji inwestycji drogowej [...] z dnia [...] r. Inwestycja ta została już wykonana i protokolarnie odebrana. W oparciu o powyższe oraz załączony rysunek graficzny przebudowy drogi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że dokonana przebudowa drogi powiatowej oraz umieszczenie na tej drodze wysepki, na wysokości działki nr [...] , uniemożliwia jednoczesne skomunikowanie w tym miejscu działki z drogą publiczną poprzez zjazd indywidualny, tym samym przyjęło że odmowa uzgodnienia decyzji w proponowanym zapisie była uzasadniona zapewnieniem bezpieczeństwa ruchu drogowego. Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł J Ł. W uzasadnieniu skargi podniósł, że wysepkę między pasami ruchu można skrócić ewentualnie wydzielić w niej zjazd do działki nr [...] . Wskazał również, że takie rozwiązania post factum w polskich realiach są często spotykanym zjawiskiem, a negatywne stanowisko Zarządu jest jedynie wyrazem braku dobrej woli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa. Sąd uchyla zaskarżony akt w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W świetle powyższych zasad i kryteriów skargę należało uznać za zasadną. Zgodnie bowiem z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, wyrażonym w art. 7, 8 i 9 K.p.a. – w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który obliguje organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy do uprzedniego uzgodnienia projektu decyzji z organami o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Słusznie wskazał organ odwoławczy, powołując się na przepis § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), że w przedmiotowej sprawie rozstrzygniecie oparte jest na uznaniu administracyjnym, a zatem winno być szczegółowo uzasadnione, czego organ I instancji nie uczynił. Dostrzegając tą wadę orzeczenia pierwszoinstancyjnego i utrzymując je mimo to w mocy, organ odwoławczy zobowiązany był uzupełnić uzasadnienie tak, aby przekonująco z niego wynikało dlaczego wybudowanie zjazdu z działki skarżącego na drogę powiatową nr [...] Z jest niemożliwe. Jednak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w zasadzie brak rozważań w tym zakresie. Organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że dokonana przebudowa drogi powiatowej oraz umieszczenie na tej drodze wysepki, na wysokości działki nr [...] , uniemożliwia jednoczesne skomunikowanie w tym miejscu działki z drogą publiczną poprzez zjazd indywidualny. Stwierdzenie to nie zostało poparte żadnymi przekonującymi argumentami i wcale nie wynika z rysunku obrazującego przebudowę drogi. Patrząc na ten rysunek można dostrzec, że mimo przebudowy drogi i umieszczenia na wysokości działki nr [...] wysepki bez problemu możliwe jest wybudowanie prawoskrętnego zjazdu z działki. W tym zakresie organy w ogóle nie wypowiedziały się, jak również nie ustosunkowały się do wniosków skarżącego o skrócenie wysepki lub jej przesunięcie. Nadto na rysunku przebudowy drogi widać, że następna wysepka nie jest ciągła i wydaje się, że wybudowana została w taki sposób aby umożliwić skomunikowanie sąsiedniej nieruchomości z drogą. A zatem organy powinny wyjaśnić dlaczego podobnego rozwiązania nie można zastosować na wysokości działki nr [...] . Reasumując należy stwierdzić, że zarówno stanowisko organu II instancji, jak i organu I instancji nie znajduje więc uzasadnienia w dotychczasowym przebiegu postępowania i zgromadzonym materiale dowodowym. Nadto uzasadnienie postanowień obu instancji nie odpowiadają wymogą stawianym przez przepis art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w związku z art. 135 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało uchylić zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Rozstrzygnięcie w pkt II i III wyroku znajduje oparcie w art. 152 i 200 wymienionej ustawy.