II SA/Sz 1332/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka -Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz strony skarżącej Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), Prezydent Miasta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce A. (dalej określanej jako "inwestor") pozwolenia na budowę nośnika reklamowego jednostronnego na fundamencie żelbetowym, wylewanym w gruncie, przy [...], o które inwestor wystąpił wnioskiem z dnia 23 lutego 2016 r. W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na przedstawiającego projekt budowalny, obowiązek usunięcia nieprawidłowości w terminie do dnia 19 kwietnia 2016 r., w tym wykazania spełnienia wymagań z § 9 ust. 2 pkt 3 oraz z § 9 ust. 3 pkt 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej w Szczecinie Nr IX/184/03 z dnia 22 września 2003 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ulicy A. Struga" w Szczecinie. W dniu 5 maja 2016 r. do Urzędu Miasta wpłynęło pismo inwestora, w którym wskazano, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co wynika z załączonego pisma Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2016 r. Według inwestora na działce nr 4 nie występuje zorganizowana zieleń publiczna oraz nośnik reklamowy nie jest usytuowany na tle i wśród zorganizowanej zieleni publicznej. Według organu I instancji, uzupełnienie nie czyniło zadość żądaniu wykazania spełnienia § 9 ust. 3 pkt 1 ww. uchwały, dotyczącego zakazu lokalizacji nowych i przedłużania istniejących reklam wolnostojących, lit. c - na tle i wśród zieleni publicznej. Inwestor nie wykazał ponadto spełnienia wymogów z § 9 ust. 2 pkt 3 ww. uchwały, dot. nakazu wprowadzenia zieleni wysokiej, średniej i niskiej pomiędzy jezdniami głównymi, a jezdniami wspomagającymi ulicy GP. Wnioskowana lokalizacja nośnika znajduje się w pasie terenu pomiędzy jezdnią główną ul. [...] a jezdnią wspomagającą. W pasie tym obowiązuje nakaz wprowadzenia zieleni, którą definiuje się jako zorganizowaną zieleń publiczną. Projektowany nośnik reklamowy narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka A., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym. Kwestionowanej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niezasadne zastosowanie, pomimo prawidłowego uzupełnienia przez wnioskodawcę dokumentacji sprawy, zgodnie z postanowieniem organu z dnia [...] r. Strona podniosła, że uzupełniła wymaganą dokumentację, poprzez przesłanie kopii opinii zarządcy drogi z dnia 18 kwietnia 2016 r., a w piśmie tym wskazano jednoznacznie, że planowana inwestycja spełnia wszelkie wymogi przewidziane przepisami prawa i nie pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ul. [...]. Inwestor nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że w przypadku wnioskowanej lokalizacji mamy do czynienia z terenem zieleni miejskiej – publicznej, wskazując, że sporny obszar znajduje się w granicach pasa drogowego ul. [...] i w konsekwencji obszar ten nie może być zaliczany do zorganizowanej zieleni publicznej i wypełniającej o dostępności publicznej. Podniósł też, że z § 9 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu nie sposób wywnioskować zakazu lokalizowania nośników reklamowych na przedmiotowym terenie. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania oraz wskazał, że działka inwestycyjna nr [...] położona jest na obszarze, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ulica A. Struga" uchwalonego uchwałą nr IX/184/03 Rady Miasta Szczecin z dnia 22 września 2003 r. Działka ta położona jest w obszarze terenu elementarnego oznaczonego symbolem D.M.0004.GP. Zgodnie z § 9 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu na obszarze objętym inwestycją zakazuje się lokalizacji nowych i przedłużania lokalizacji istniejących reklam wolnostojących: (...); b) poza pasem rozdzielającym jezdnie główne w odstępach mniejszych niż 150m. Ustalenie nie dotyczy reklam związanych z działalnością stacji paliw usytuowanych przy ul. GP; c) na tle i wśród zorganizowanej zieleni publicznej. W myśl natomiast § 9 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu nakazuje się wprowadzenie zieleni wysokiej, średniej i niskiej pomiędzy jezdniami głównymi a jezdniami wspomagającymi ulicy GP. Zgodnie z § 5 pkt 8 miejscowego planu zorganizowana zieleń publiczna to - "zieleń urządzona wypełniająca przestrzenie o dostępności publicznej, w szczególności tworząca parki, skwery, zieleńce, aleje, a także stanowiąca elementy kompozycji ciągów ulicznych i placów na przykład szpalery drzew, żywopłoty, rabaty kwiatowe itp. Zdaniem organu II instancji, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, jakoby pas zieleni pomiędzy jezdnią główną a jezdnią wspomagającą ulicę . [...] nie stanowił elementu zorganizowanej zieleni publicznej z uwagi na jego położenie, tj. z uwagi na brak dostępu dla pieszych (brak chodników), przez co nie jest to obszar o szczególnym znaczeniu dla społeczności miejskiej, spełniający funkcje integracyjne i społeczne. Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ulica A. Struga" wskazują, iż obszary o szczególnym znaczeniu dla społeczności miejskiej, spełniający funkcje integracyjne są jednym z przykładów zorganizowanej zieleni publicznej. Świadczy o tym użyty w § 5 pkt 8 miejscowego planu zwrot w szczególności. Nie oznacza to jednak, że jeżeli dany teren zieleni nie może spełniać np. funkcji integracyjnej, to nie stanowi elementu zorganizowanej zieleni publicznej. Pas oddzielający jezdnię główną od jezdni wspomagającej ulicy A. Struga stanowi niewątpliwie element zorganizowanej zieleni publicznej, ponieważ na pasie tym przepisy powyższego miejscowego planu nakazują wprowadzenie zieleni wysokiej, średniej i niskiej. Działka inwestycyjna nr [...] położona jest w pasie pomiędzy jezdnią główną, a jezdnią wspomagającą ulicę A. Struga. To oznacza, że w pasie tym obowiązuje nakaz wprowadzenia zieleni wysokiej, średniej i niskiej, która stanowi zorganizowaną zieleń publiczną. Skoro zaś na obszarze tym miejscowy plan przewiduje istnienie zorganizowanej zieleni publicznej, to zgodnie z § 9, § 3 pkt 1 lit. c) tego planu niedopuszczalne jest sytuowanie w tym miejscu reklam wolnostojących. Spółka A., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej wskazaną decyzję Wojewody , wnosząc o jej uchylenie w całości oraz ewentualnie o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na niezgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ulicy Struga, zatwierdzonym uchwałą nr IX/184/03 Rady Miasta Szczecin z dnia 22 września 2003 r., pomimo braku istnienia przesłanek uzasadniających wydanie tego rozstrzygnięcia, - art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie, pomimo spełnienia przez skarżącą wszystkich przesłanek wskazanych w tym przepisie, w tym zgodności inwestycji z przepisami planistycznymi, obowiązującymi na terenie jej lokalizacji, - art. 15 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania, a ponadto poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, polegające na zaniechaniu przez organ odwoławczy merytorycznego rozpoznania sprawy oraz powtórzenie w całości argumentacji wynikającej z decyzji organu I instancji. Skarżąca Spółka podniosła, że miejscowy plan dopuszcza instalowanie tablic i urządzeń reklamowych na terenie nim objętym, z ograniczeniami co do wielkości nośników oraz odległości między nimi. Zdaniem skarżącej, w odniesieniu do badanej lokalizacji nie można mówić o istnieniu reklamy w obszarze obejmującym nasadzenia stanowiące kompozycję ciągów ulicznych , a w konsekwencji nie można kwalifikować zieleni funkcjonującej w pasie drogowym ulicy Struga jako zieleni wypełniającej przestrzeń użyteczności publicznej. Wynikająca z zapisów planu definicja "zieleni publicznej" ma charakter ogólny, wskazuje na wszelkiego rodzaju skwery, aleje, szpalery drzew. Nadto z zapisu planu nie sposób wywnioskować zakazu lokalizowania nośników reklamowych, a nakaz wprowadzania zieleni na tym terenie nie może być interpretowany równoznacznie z zakazem instalowania obiektów reklamowych. W ocenie skarżącej, nie sposób przypisać lokalizacji będącej przedmiotem postępowania cechy obszaru spełniającego funkcję użyteczności publicznej. Zastosowana przez organ szeroka interpretacja, kwalifikująca wszelkie elementy zieleni znajdujące się w granicach miasta jako zieleni wypełniającej przestrzeń użyteczności publicznej jest zbyt daleko idąca, prowadzi bowiem do wniosku, iż każdy element zielony znajdujący się w granicach obowiązywania miejscowego planu spełnia tę funkcję. Tym samym niemalże uniemożliwia wykorzystywanie przestrzeni publicznej do celów inwestycyjnych, w tym świadczenia usług reklamowych. W ocenie skarżącej, powyższe okoliczności wskazują na błędne przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami planistycznymi, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i jednoczesnego niezastosowania ust. 4 tego przepisu, pomimo spełnienia przez skarżącą wszystkich przesłanek niezbędnych do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Skarżąca podniosła również, że rozpatrując odwołanie Wojewoda ograniczył się jedynie do powtórzenia błędnej argumentacji przedstawionej w decyzji organu pierwszej instancji, pomijając argumentację skarżącej przedstawioną w odwołaniu. Tym samym organ ten naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, nakazującą organowi odwoławczemu ponowne rozpoznanie całej sprawy oraz merytoryczne, własne odniesienie się do twierdzeń strony wnoszącej odwołanie. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie jego zgodności z obowiązującym prawem. Kontrola dokonana według wskazanego wyżej kryterium, doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że skarga jest zasadna. Istotne znaczenie w tej sprawie ma art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe przepisy stwierdzić należy, że w celu wyjaśnienia sprawy i oceny dopuszczalności lokalizacji, tak jak w przypadku spornego nośnika reklamowego, wymagane jest podjęcie przez organ takich działań w materii ustaleń faktycznych, które doprowadzą do zebrania pełnego i niebudzącego wątpliwości materiału dowodowego oraz przedstawienia stronie ustalonego w ten sposób stanu faktycznego sprawy w uzasadnieniu decyzji (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Stosownie do art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wyrażona w powołanym przepisie zasada swobodnej oceny dowodów, aby nie przerodziła się w dowolną, musi być dokonana, zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego, a nadto organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Zgodnie z art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Zachowanie powyższych wymogów prawidłowej procedury ma w szczególności znaczenie, gdy chodzi o decyzje odmowne (negatywne) lub częściowo odmowne dla wnioskodawcy. Argumentacja organów powinna być przekonująca i jasno uzasadniona, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. W ocenie Sądu, przedstawionych wyżej gwarancji procesowych, nie dopełnił w przedmiotowej sprawie zarówno organ I instancji, jak i rozpatrujący odwołanie Wojewoda . Z całokształtu akt sprawy nie wynika bowiem czy faktycznie przyjęte przez organy miejsce umieszczenia projektowanej reklamy mieści się w granicach terenu elementarnego oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Ulicy A. Struga" w Szczecinie symbolem D.O.0004.GP. W szczególności w aktach brak jest wyrysu z rysunku planu miejscowego, który potwierdzałby przyjętą przez organy lokalizację reklamy w odniesieniu do ustaleń planu. Wskazać również należy, że wymogów przekonującego udokumentowania miejsca posadowienia projektowanej reklamy nie spełnia znajdująca się w aktach sprawy kopia mapy, stanowiąca wydruk ze strony internetowej. Oprócz tego, że nie wiadomo kto ją sporządził i na jakiej podstawie, jest ona mało czytelna i nie odnosi się do ustaleń planu miejscowego. Z akt powinno jednoznacznie wynikać, że miejsce planowanej inwestycji mieści się w granicach terenu elementarnego oznaczonego symbolem D.O.0004.GP, oraz w którym punkcie tego terenu się znajduje. Powyższe powinno być potwierdzone stosownymi dowodami, jak na przykład oględzinami wnioskowanego miejsca posadowienia nośnika reklamowego, dodatkowo popartego dokumentacją fotograficzną. Tak zgromadzony materiał dowodowy nie wzbudzałby wątpliwości co do miejsca ustawienia projektowanego nośnika reklamowego oraz pozwoliłby na zweryfikowanie czy jego umiejscowienie faktycznie planowane jest wśród i na tle zieleni publicznej. Organy obu instancji dopatrzyły się niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ulicy A. Struga" w Szczecinie, przyjętego uchwałą nr IX/184/03 Rady Miasta Szczecin z dnia 22 września 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 97, poz. 1670), jednakże stwierdzenia tego nie wykazały należycie. Zgodnie z treścią § 9 ust. 3 pkt 1 ww. uchwały, na terenie elementarnym D.M.0004.GP, obowiązuje: "Zakaz lokalizacji nowych i przedłużania lokalizacji istniejących reklam wolnostojących: a) w pasie rozdzielającym jezdnie główne, b) poza pasem rozdzielającym jezdnie główne w odstępach mniejszych niż 150 m; ustalenie nie dotyczy reklam związanych z działalnością stacji paliw usytuowanych przy ulicy GP, c) na tle i wśród zorganizowanej zieleni publicznej." W § 9 ust. 2 – zawierającym ustalenia ekologiczne – znajduje się pkt 3: "Nakaz wprowadzenia zieleni wysokiej, średniej i niskiej pomiędzy jezdniami głównymi, a jezdniami wspomagającymi ulicy GP" (ulica główna ruchu przyspieszonego). Zdaniem Sądu, z powyższego wynika, że w ww. przepisach uchwały brak jest całkowitego zakazu lokalizacji reklam wolnostojących. Ograniczenia w tym zakresie (częściowy zakaz) wprowadzają przepisy planu odnoszące się do poszczególnych terenów elementarnych. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie dotyczy pasa rozdzielającego jezdnie główne (zakaz określony w § 9 ust. 3 pkt 1 lit. a), lecz ma być zlokalizowana w pasie drogowym pomiędzy jezdnią główną, a jezdnią wspomagającą ulicy GP. W świetle tego ustalenia należy rozważyć, czy w sprawie mają zastosowanie ograniczenia zawarte w § 9 ust. 3 pkt 1 lit. b lub lit. c. W ocenie Sądu, skoro lit. b dotyczy terenu poza pasem rozdzielającym jezdnie główne, to dotyczy terenu pomiędzy jezdnią główną a jezdnią wspomagającą. Natomiast skoro lit. c stanowi zakaz lokalizacji reklam wolnostojących "na tle i wśród zorganizowanej zieleni publicznej" to zakaz ten może dotyczyć też działki nr 4 w pasie pomiędzy jezdnią główną, a jezdnią wspomagającą. Paragraf 5 pkt 8 wskazanej uchwały, stanowi, że zorganizowana zieleń publiczna to – "zieleń urządzona wypełniająca przestrzenie o dostępności publicznej, w szczególności tworząca parki, skwery, zieleńce, aleje, a także stanowiąca elementy kompozycji ciągów ulicznych i placów na przykład szpalery drzew, żywopłoty, rabaty kwiatowe itp." W ocenie Sądu, przyjęta w przedmiotowej uchwale definicja zorganizowanej zieleni publicznej, ustalona dla potrzeb planu, jest jasna i zrozumiała. Dodać należy, że zieleń – tereny zielone są jednym z elementów planów zagospodarowania przestrzennego. Zieleń wypełniająca przestrzenie o dostępności publicznej, zdaniem Sądu, to z pewnością zieleń rosnącą na obszarach o dostępności publicznej, a takim bez wątpienia jest droga publiczna i jej pas drogowy. W definicji mowa jest o zieleni urządzonej wypełniającej przestrzenie o dostępności publicznej. Oznacza to, że zieleń ta musi już istnieć na danym terenie. Choć bowiem § 9 ust. 2 pkt 3 przedmiotowej uchwały zawiera nakaz wprowadzenia zieleni pomiędzy jezdniami głównymi a jezdniami wspomagającymi ulicy GP, z punktu widzenia umiejscowienia reklam, znaczenie ma tylko zieleń urządzona, czyli już istniejąca, co wynika wprost z § 9 ust. 3 pkt 1 lit. c uchwały. W tym kontekście Sąd stwierdził, że organy uznały kwestię usytuowania przedmiotowej reklamy "na tle i wśród zorganizowanej zieleni publicznej" za przesądzoną podczas, gdy w aktach sprawy brak jest wiarygodnych dokumentów potwierdzających taki stan faktyczny. Jak już była wyżej o tym mowa, w aktach znajduje się wydruk z wyszukiwarki internetowej wskazujący z pewnością część jezdni głównej. Wydruk ten jednak nie jest przydatny, nie dość, że jest mało czytelny, to nie wiadomo, czy dotyczy on właśnie miejsca, w którym miałaby stanąć przedmiotowa reklama. Organ powinien usunąć wykazaną wątpliwość miejsca umieszczenia reklamy w pasie drogowym, tak aby nie budziło wątpliwości, czy sprawa rozpoznana została zgodnie z wnioskiem inwestora i w oparciu o właściwe przepisy prawa, w tym przypadku ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Reasumując należy stwierdzić, że dostrzeżone przez Sąd wady tego postępowania administracyjnego, w zakresie ustaleń faktycznych, poczynionych przez organ I instancji stanowią o naruszeniu art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 oraz art. 107 § 3 K.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej zaś sytuacji przyjęte, niewynikające z materiału dowodowego, ustalenia Wojewody powodują tożsame wnioski o naruszeniu ww. przepisów postępowania w postępowaniu odwoławczym, w tym art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Naruszenia te, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a., obligują Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji, wydanych w przedmiotowej sprawie administracyjnej. Ponownie rozpatrując sprawę organ zobowiązany będzie uzupełnić materiał dowodowy w sprawie, a następnie podda go własnej ocenie i umożliwi stronie czynny udział w tym postępowaniu, aby doprowadzić do bezspornego określenia miejsca lokalizacji reklamy, o którym mowa we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 23 lutego 2016 r. Mając zaś na uwadze, iż powodem uchylenia decyzji obu instancji były naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, powinnością organu będzie również ponowne ustosunkowanie się do kwestii materialnoprawnych, co oczywiście może nastąpić dopiero po uprzednim usunięciu dostrzeżonych wad postępowania administracyjnego w tejże sprawie. W szczególności, jeżeli w wyniku uzupełniającego postępowania wyjaśniającego potwierdzona zostanie lokalizacja projektowanej reklamy, to organ powinien przekonująco uzasadnić swoje stanowisko, w kontekście definicji zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Ulicy A. Struga" w Szczecinie, dlaczego przedmiotowy teren uznał za teren zorganizowanej zieleni publicznej. Należy też zauważyć, że przedłożone przez inwestora, a wydane przez Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w Szczecinie pismo z dnia 18 kwietnia 2016 r. wyrażające zgodę na lokalizację reklamy w pasie drogowym zostało wydane na podstawie ustawy o drogach publicznych, które nie przewidują badania zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 wskazanej ustawy.