II SA/Sz 1334/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. B. i E. R.-B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. oddala skargę, II. oddala wniosek uczestnika postępowania Spółki A. o zasądzenie kosztów postępowania. Podaniem z dnia 27 lipca 2017 r. Spółka A. Sp. z o.o. w W. złożyła do Burmistrza Miasta i Gminy G. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. "[...]" na działce nr [...] obręb W. II. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy G. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wskazanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło odmowną decyzję organu I instancji i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy G. ustalił lokalizację wnioskowanej inwestycji celu publicznego. A. B. i E.R.B. odwołali się od powyższej decyzji podnosząc, że z załączonej do decyzji dokumentacji wynika, iż wiązki promieniowania anten wkraczają na działkę nr [...], która jest miejscem dostępnym dla ludności, w związku z czym konieczne było przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Podnieśli również, że organ nie wyjaśnił w sposób prawidłowy kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, w tym czy mieści się ono w katalogu przedsięwzięć wymieniowych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., jak również czy nie będzie miało negatywnego wpływu na siedlisko przyrodnicze zinwentaryzowane na działce nr [...] i przez które ma przebiegać wiązka promieniowania planowanych anten. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) w związku z art. 50 ust. 1 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 t.j.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że odwołujący są właścicielami działki, która zgodnie z kwalifikacją przedsięwzięcia znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, zatem posiadają przymiot strony postępowania. Dalej Kolegium podało, że uchylając pierwszą decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] r. wytknęło, iż opracowana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia dla instalacji radiokomunikacyjnej powinna uwzględniać również kwestie badania poziomu równoważnej mocy promieniowania izotropowo całej instalacji, czyli podczas działania wszystkich projektowanych anten sektorowych. W ponownie prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu, na wezwanie organu inwestor przedłożył dokument pod nazwą: "Analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m˛ dla instalacji radiokomunikacyjnej [...]". W dokumencie tym autor opracowania przedstawił wykaz, parametry techniczne i maksymalne zasięgi pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo anten oraz całej instalacji. W opracowaniu przedstawiono również obliczenia w zakresie kumulacji promieniowania na tym samym sektorze. Wyniki obliczeń przedstawiono w formie graficznej jako rzuty pionowe z zaznaczonymi najmniejszymi odległościami pomiędzy osią występowania obszaru o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m˛ (dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego w środowisku dla miejsc dostępnych dla ludności) a poziomem terenu i miejscami dostępnymi dla ludności, jak też jako rzut poziomy naniesiony na kopię mapy katastralnej. Obliczone i pokazane na rysunkach zasięgi występowania wartości granicznych pola elektromagnetycznego (powyżej 0,1 W/m˛) odpowiadają maksymalnym wartościom, z jakimi stacja może pracować. I tak, obszar oddziaływania obiektu rozciąga się na odległość 65,7 m i 66,1 m od osi wiązek oraz na wysokość minimalną: 39,1 m (azymut 0°), 43,8 m (azymut 90°), 40,5 m (azymut 175°) i 38,8 m (azymut 260°). W obszarze tym nie znajdują się obecnie budynki. Ponadto obszar o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m˛ rozciąga się na wysokości 38,8 m (dla maksymalnego pochylenia anten na azymucie 260°) od poziomu terenu - zatem w obszarze przyjmowanym jako niedostępny dla ludności. Obliczenia i zasięgi oddziaływania pokazują, że przedmiotowa planowana inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Organ II instancji przytoczył treść przepisów art. 53 ust. 3 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wskazał, że zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie tylko we wniosku złożonym przez inwestora, ale także w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej konieczne jest konkretne wskazanie jakiego są to typu anteny, jakiej mocy i wreszcie z ilu anten ma składać się planowana inwestycja, na jakiej wysokości mają być zamontowane oraz kierunek ich usytuowania. Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne, albowiem zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ budowlany nie jest uprawniony do dokonywania wykładni takiej decyzji i ustalania jej właściwej treści. Za inwestycję celu publicznego może być uważane tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, nie zaś takie, które ma wykonaniu wskazanego celu jedynie sprzyjać. Inwestycja w takim kształcie stanowi bowiem o realizacji celu, stąd też ustalenie parametrów technicznych w treści decyzji jest obligatoryjne. Zdaniem organu II instancji, w rozpoznawanej sprawie decyzja organu I instancji w pkt 4.2 określa parametry techniczne inwestycji w sposób powyżej wskazany. Decyzja określa ponadto warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Nadto art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Wobec tego przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 ww. ustawy - w tym przepisy nakazujące uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ochrony ładu przestrzennego, środowiska, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, prawo własności i potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 5, 7 i 9 ww. ustawy) - nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny. Ponadto, organ II instancji wskazał, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w dołączonym do wniosku opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia" nie wykazano wpływu inwestycji na zinwentaryzowane w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] chronione siedlisko przyrodnicze wymienione w załączniku do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty - 3150 - starorzecza i naturalne eutroficzne zbiorniki wodne ze zbiorowiskami [...]. Tymczasem z kwalifikacji przedsięwzięcia w ogóle nie wynika, aby w przedmiocie zainteresowania autora tego opracowania było wskazane siedlisko przyrodnicze i potencjalny wpływ stacji bazowej, na etapie jej realizacji i eksploatacji, na to siedlisko. W opracowaniu stwierdza się jedynie, że lokalizacja omawianej stacji bazowej, jak i zasięg jej oddziaływania nie leżą bezpośrednio na obszarze Natura 2000, co jest zgodne z prawdą. Wskazane siedlisko nie uzasadnia również konieczności uzgodnienia projektu decyzji z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (nie jest obszarem objętym ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody). Skoro zatem wskazane siedlisko jest obecnie jedynie terenem zinwentaryzowanym, lecz nie objętym jakąkolwiek ochroną ustawową, brak jest podstaw do oceny ochrony wskazanego siedliska z punktu widzenia oddziaływania inwestycji. Pismem z dnia 27 listopada 2018 r. A. B. oraz E.R.B. złożyli skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 72 ust. 1 pkt 1, 59, 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko polegające na ich błędnej wykładni i przyjęcie, że brak jest konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wobec błędnego uznania, iż planowania inwestycja nie wymaga uzyskania przedmiotowej decyzji, a także wobec przyjęcia, że miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w przedziale odległości wyznaczonych na podstawie ww. rozporządzenia; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego w celu ustalenia rzeczywistego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i przytoczenie w decyzji parametrów i wielkości wskazanych w kwalifikacji przedsięwzięcia, w sytuacji gdy organ zobowiązany był do podjęcia działań zmierzających do potwierdzenia przedstawionych tam twierdzeń i poczynienia własnych ustaleń w tym zakresie i dokonania ustaleń co do oddziaływania inwestycji na środowisko, w szczególności poprzez zaniechanie zbadania kwestii maksymalnej mocy EIRP dla poszczególnych sektorów z uwzględnieniem ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania oraz kwestii automatycznej zmiany położenia anteny, czy też uwzględniania odbić w terenie a także poprzez zaniechanie zbadania wpływu potencjalnej inwestycji na znajdujące się na działce nr [...] siedlisko przyrodnicze oraz rozważenie słusznych interesów właścicieli sąsiednich działek polegających na tym, że planowana inwestycja spowoduje niedozwoloną ingerencję w przysługujące im prawo własności nieruchomości poprzez ograniczenie w dysponowaniu nieruchomościami; - art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zdaniem skarżących, organy orzekające w sprawie błędnie wzięły pod uwagę jedynie moce promieniowania dla pojedynczych anten, skoro nie można wykluczyć, że ewentualne nakładanie się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny spowoduje, że moc promieniowania przekroczy wielkości dopuszczalne wymienione w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zjawisko kumulacji może w konsekwencji skutkować koniecznością zaliczenia przedmiotowej inwestycji do katalogu przedsięwzięć potencjalnie oddziałujących na środowisko. Ma to również związek z nieprawidłową wykładnią pojęcia "miejsce dostępne dla ludności". W ocenie skarżących, przez pojęcie to należy rozumieć nie tylko miejsca dostępne dla ludzi w danym momencie, ale również w przyszłości. Organ powinien zatem ustalić, czy realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, tj. nie spowoduje ograniczenia lub naruszenia istoty prawa własności do sąsiednich nieruchomości, właśnie poprzez możliwość promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."). Przeprowadzona przez tutejszy Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 - dalej: "u.p.z.p."), ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. - dalej: "K.p.a.") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016, poz. 71 – dalej jako: "rozporządzenie z 2010 r."). Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się na tym, czy organy orzekające należycie rozpatrzyły potencjalny wpływ planowanej inwestycji na najbliższe otoczenie i środowisko, tj. czy dokonały prawidłowej interpretacji i zastosowania przepisów rozporządzenia z 2010 r., a w konsekwencji czy zasadnie uznały o nieistnieniu obowiązku uzyskania przez inwestora – Spółkę A. "[...]" – decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanej na wstępie inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu, inwestycja o charakterystyce technicznej określonej w zaskarżonej decyzji oraz wniosku inwestora, w tym w załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia", na terenie wyznaczonym w załączniku graficznym – nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustalenie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017, poz. 1405 ze zm.; dalej: "u.u.i.ś."), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w rozporządzeniu z 2010 r. Z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia podstawę do ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stanowić mógł § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia 2010. Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Na potrzeby dalszej analizy należy wyjaśnić, że przez "oś wiązki głównej promieniowania anteny" należy rozumieć linię poprowadzoną wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny. Skoro bowiem w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się pojęciem osi wiązki, tym samym uznać należy, że w sposób jednoznaczny przesądził, iż chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą prostą linię, a nie obiekt przestrzenny. Z kolei "odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny" jest to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut (kierunek) i pochylenie tej osi (tilt), przy czym określenia odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Wyjaśnienia również wymaga, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018, poz. 799 ze zm.; dalej: "u.p.o.ś."), przez "miejsca dostępne dla ludności" rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Z kolei zgodnie z załącznikiem 2 pkt 11 rozporządzenia 2010 za "miejsca dostępne dla ludzi" uznaje się przestrzenie do wysokości 2.0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się przy tym pogląd, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów, w tym aktów prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/16). Zdaniem Sądu, analiza przepisów rozporządzenia z 2010 r. wskazuje, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, że nie sposób wywieść z nich obowiązku oceny sumarycznej mocy promieniowania, bowiem przepisy rozporządzenia z 2010 r. literalnie stanowią o "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej - dla pojedynczej - anteny". Jak zauważa się w doktrynie, prawodawca nie znajduje innej możliwości wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu (por. J. Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, Przegląd Prawa Ochrony Środowiska 2011 nr 1, s. 64). Takie stanowisko jest również obecne w judykaturze (por. wyroki NSA z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1448/15, a także wyrok NSA z dnia 21 maja 2014 r. sygn. II OSK 2907/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że organy doszły do trafnego wniosku, że równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczych anten wchodzących w skład planowanej stacji swoimi parametrami nie osiąga wyznaczników określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia 2010. Jak wynika z opisu technicznego planowanej inwestycji, będzie się ona składała z wolnostojącej wieży stalowej o konstrukcji kratowej o maksymalnej wysokości 56,0 m n.p.t. wraz z urządzeniami zasilającymi, sterującymi i nadawczo-odbiorczymi zlokalizowanymi w szafach aparaturowych posadowionych u podstawy wieży oraz dwunastoma antenami sektorowymi o mocy 1000 Wskazane powyżej parametry techniczne planowanej inwestycji pokazują, że przedmiotowa inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z danych tych wynika, że bez wątpienia miejsca dostępne dla ludzi nie znajdują się w osiach głównych promieniowania wiązek anten sektorowych. Analizując badaną sprawę pod kątem prawidłowości ustaleń organów poczynionych na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego należy podkreślić, że wnioski organu co do kwalifikacji przedsięwzięcia znajdują oparcie w przedłożonej dokumentacji, a dokumentacja ta nie była w toku postępowania kwestionowana. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, dotyczących rzeczywistego oddziaływania inwestycji należy wyjaśnić, że procedura związana z realizacją stacji bazowej telefonii komórkowej jest wieloetapowa. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, uregulowanym w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz w przepisach innych ustaw i aktach wykonawczych. A zatem w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, mając na uwadze ład przestrzenny, ustala się jedynie czy inwestycja jest dopuszczalna na danym terenie. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie upoważnia inwestora do realizacji inwestycji. Przed rozpoczęciem budowy musi on uzyskać pozwolenie na budowę, w którym organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia, czy w świetle obowiązujących przepisów, w tym zwłaszcza przepisów techniczno-budowlanych, możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji – w tym także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich. Przy czym ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że – na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę – na organie administracji architektoniczno-budowlanej spoczywa obowiązek zbadania rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa wydane na podstawie art. 122 u.p.o.ś. rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów. Rozporządzenie to wyznacza dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i ma charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Dodać w tym miejscu można, że są to normy bezwzględnie obowiązujące. Zawarte w rozporządzeniu z 2003 r. regulacje zostały ukształtowane pod kątem rekomendacji Rady z 12 lipca 1999 r. (1999/519/WE). Zaznaczyć przy tym należy, iż dokonując oceny inwestycji w oparciu o rozporządzenie z 30 października 2003 r. organ administracji bada wielkość pola magnetycznego - określonego w trzech wymiarach w przestrzeni - stanowiącego w istocie wynik skumulowanego oddziaływania całej inwestycji. W rozporządzeniu z 2003 r. określone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, a także miejsc dostępnych dla ludności. W rozporządzeniu tym podano zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, a także metody sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jak również metody wyznaczania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Powyższe wynika również z faktu, że zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Dlatego na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę bada się, czy przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej niż 0,1 W/m˛) w miejscach dostępnych dla ludzi. Odnosząc się z kolei do zarzutu zaniechania zbadania wpływu planowanej inwestycji na znajdujące się na działce nr [...] siedlisko przyrodnicze, stwierdzić należy, że również ten zarzut jest niezasadny. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazane siedlisko jest obecnie jedynie terenem zinwentaryzowanym, lecz nieobjętym jakąkolwiek ochroną ustawową, brak jest zatem podstaw do oceny ochrony wskazanego siedliska z punktu widzenia oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W badanej sprawie parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego zostały określone w sposób odpowiadający wymogom prawa. Przedstawione przez inwestora dane pozwalają na dokonanie kwalifikacji przedsięwzięcia w kontekście jego oddziaływania na środowisko, co uczyniono w niniejszej sprawie prawidłowo. Za niezasadne uznać należało nie tylko podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, ale również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł również z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego skargę należało oddalić w całości, co Sąd uczynił działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony (niezależnie od wyniku sprawy) ze względu na brak regulacji ustawowych w tym zakresie (pkt II. sentencji wyroku).