II SA/Sz 1336/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Miasta o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Miasta na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Miasto [...], reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika adwokata Z.M., pismem z dnia [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], na podstawie którego odmówiono Burmistrzowi Miasta [...] umorzenia postępowania egzekucyjnego i uznania zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za uzasadnione. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w postaci zapłaty orzeczonej grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w kwocie [...]. Zdaniem wnioskodawcy, grzywna w żaden sposób nie przyspieszy wykonania obowiązku, a wręcz przeciwnie, jej zapłata może przyczynić się do opóźnienia wykonania obowiązku z uwagi na ograniczoną możliwość dysponowania środkami budżetowymi przeznaczonymi na wykonanie obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 ww. ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe przesłanki, mogące uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że dany akt nadaje się do wykonania (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08, opublikowane w Lex nr 551927). Akt podlega wykonaniu, jeżeli dokonuje zmian w zakresie praw lub obowiązków strony (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 431/07, opublikowany w Lex nr 471074). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego, odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego i uznania zarzutów za uzasadnione. Zaskarżony akt nie posiada jednak atrybutu wykonalności i jako taki nie podlega wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 ww. ustawy. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Organ na mocy tego orzeczenia nie nałożył na zobowiązanego nowych obowiązków, ani nie zmienił wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, wobec czego nie nałożył na stronę żadnych obowiązków, ani nie ograniczył jej praw. Zaskarżone rozstrzygnięcie ma charakter ściśle procesowy, co przesądza o tym, że nie nadaje się ono do wykonania. Ponadto argumenty wskazane w uzasadnieniu wniosku odnoszące się do zapłaty orzeczonej kary grzywny nie mogą stanowić podstawy wniosku o wstrzymanie postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Odnoszą się one bowiem do postanowienia o nałożeniu grzywny, które nie podlega kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Reasumując należy stwierdzić, że skoro zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków .określonych w art. 61 § 3 ww. ustawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić, jak na wstępie.