II SA/Sz 1342/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ze skargi J. P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisane w sentencji orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia r. utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r. uznające skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzające karę nagany. Wraz ze skargą na powyższe orzeczenie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wskazał, że jego wykonanie spowoduje trudne odwrócenia skutki i wyrządzi mu znaczną szkodę, albowiem spowoduje pominięcie go w mianowaniu na wyższy stopień, co w konsekwencji wpłynie na otrzymanie niższego dodatku służbowego oraz spowoduje pominięcie skarżącego przy przyznaniu nagrody rocznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonego aktu ( orzeczenia o ukaraniu karą nagany). W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl., postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 04 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 634/12). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl. oraz z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Tak rozumiana cecha wykonalności oznacza istnienie realnej możliwości jej realizacji, uprawnień i obowiązków zawartych w danym rozstrzygnięciu. W przypadku orzeczenia dyscyplinarnego powinno ono mieć zdolność stanowienia podstawy egzekucji, istnieć musi możliwość jego wykonania ze względu na zawartą w nim treść. Orzeczenie podlegające wykonaniu powinno w swej treści określać wzorzec postępowania i mieć samodzielnie zdolność zmiany stanu rzeczy jako pochodna tej treści. Takich cech nie ma orzeczenie objęte skargą, ponieważ z jego treści wynika wyłącznie, że skarżący został ukarany karą nagany. Przepis art. 135o ust. 5 ustawy o Policji stanowi, że prawomocne orzeczenie o ukaraniu włącza się do akt osobowych policjanta, jednak działanie to stanowi wyłącznie czynność techniczną, która nie stanowi wykonania (egzekucji) w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. O atrybucie wykonalności skarżonego orzeczenia dyscyplinarnego nie może również świadczyć okoliczność, że w związku z uprawomocnieniem się orzeczenia właściwe organy wydają inne akty administracyjne, np. decyzję (rozkaz personalny) o zmianie wysokości uposażenia lub dodatków (por. art. 100, art. 104, art. 110, art. 124 oraz § 8 i 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732) w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. poz. 644)). W tym stanie rzeczy stwierdzić zatem należało, że brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a.