II SA/Sz 1344/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji dotyczącej zmiany decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. 1. K. K. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), w dniu 22 marca 2017 r. złożył do Prezydenta Miasta Ś. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., Nr [...], zmieniającą decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę I etapu budowy budynku mieszkalno-usługowego wraz z przyłączem wod. — kan. przy ulicy [...] [...] w Ś., obręb [...] Ś.. Wniosek o wznowienie postępowania oparto na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej przywoływana jako: "K.p.a."), który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją dotyczącą wykonania wentylacji mechanicznej w lokalach usługowych, na parterze budynku położonego przy ulicy [...] [...] w Ś., zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...], Nr [...] o pozwoleniu na budowę. 2. Prezydent Miasta Ś. decyzją z dnia [...] r., znak: [...], odmówił uchylenia w wyniku wznowienia postępowania własnej decyzji z dnia [...] roku, Nr [...], zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] roku, Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę I etapu budowy budynku mieszkalno-usługowego wraz z przyłączem wod. - kan. przy ulicy [...] [...] w Ś., obręb [...] Ś.. W ocenie Organu I instancji Skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją o zmianie pozwolenia na budowę. 3. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Skarżący. Jest on właścicielem działek nr [...] i nr [...] położonych w Ś. przy ulicy [...]. Działka numer [...] ma powierzchnię [...], a działka numer [...] powierzchnię [...]. Skarżący w odwołaniu wskazał na orzeczenie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Szczecinie z dnia z dnia 12 października 2016 r. (sygn. akt II SA/Sz 588/16). Zdaniem Skarżącego się, z treści ww. uzasadnienia wyroku WSA w Szczecinie jednoznacznie wynika, że powinien on być stroną postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., Nr [...] o zmianie pozwolenia na budowę. W odwołaniu Skarżący podniósł również, że Organ I instancji prowadził postępowanie niezgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, w tym uchybił terminom załatwienia sprawy. Podniósł również zarzut nie udostępnienia przez Organ I instancji akt dotyczących decyzji z dnia [...] r., Nr [...], w sprawie wykonania wentylacji mechanicznej w lokalach usługowych budynku położonego przy ulicy [...] [...] w Ś., będącej przedmiotem wznowionego postępowania. 4. Decyzją nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Organu I instancji. W uzasadnieniu Organ odwoławczy podał, że Skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta Ś. w dniu [...] r., w trakcie przeglądania akt sprawy w Z. Urzędzie Wojewódzkim w S.. Na powyższą okoliczność została sporządzona notatka służbowa ZUW z dnia [...] r. znajdująca się w aktach sprawy. W aktach sprawy nie znajduje się inny dowód, z którego wynikałoby, że Skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji we wcześniejszym terminie. Powyższe oznacza zachowanie przez Skarżącego miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany obejmuje zmianę zaprojektowanego układu wentylacyjnego, wewnątrz budynku mieszkalno - usługowego objętego zmianami i precyzuje, że budynek po zmianach zostanie wyposażony w odpowiednie urządzenia nawiewne i wywiewne. Zgodnie z przedłożonym Projektem przewiduje się wykonanie nowej instalacji nawiewnej i pozostawia się istniejący układ wentylacyjny wywiewny do dalszej eksploatacji. Najistotniejszą zmianą przewidzianą Projektem budowlanym zamiennym jest zainstalowanie czerpni powietrza. Czerpnie powietrza przewidziano w ścianie zewnętrznej zaprojektowanego budynku na wysokości 4,3m; odległość wlotów powietrza od [...] i [...] oraz miejsca składowania odpadów jest większa niż 8m, co oznacza spełnienie wymogów z § 152 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, dalej przywoływane jako: "Warunki techniczne"). Wloty powietrza zaprojektowano tak, że zostaną wyprowadzone do bramy przejazdowej znajdującej się na działce inwestora i nie wychodzą na działkę sąsiednią. Sąsiednie działki (nr [...] i nr [...]) położone są za ścianą bramy przejazdowej (Rys. nr [...] Projektu). Działki nr [...] i [...] stanowiące własność Skarżącego znajdują się od strony południowej, gdzie nie projektuje się wlotów, czy wylotów powietrza z budynku (Projekt zagospodarowania terenu). Od strony ww. działek wnioskodawcy znajdują się jedynie istniejące wyloty powietrza na dachu budynku. Wprowadzone Projektem budowlanym zamiennym zmiany nie wprowadzają ograniczeń w zabudowie, działek Skarżącego - nr [...] i nr [...] o powierzchni odpowiednio [...] i nie prowadzą do zmiany projektu zagospodarowania terenu, na którym realizowany jest przedmiotowy budynek - takich jak zwiększenie powierzchni zabudowy, liczby kondygnacji, parametrów dachu, lub wysokości budynku. Wprowadzone modyfikacje dotyczą wyłącznie instalacji wentylacyjnej budynku mieszkalnego położonego, przy ulicy [...] [...] w Ś.. Odnosząc się do przytoczonego w odwołaniu uzasadnienia wyroku WSA w Szczecinie z dnia 12 października 2016 r. (sygn. akt II SA/Sz 588/16), Organ wyjaśnił, że jego treści nie można odnieść bezpośrednio do rozpatrywanej sprawy. Orzeczenie WSA w Szczecinie dotyczyło oprócz wprowadzenia wewnętrznej windy osobowej, utworzenia V niezależnej kondygnacji nadziemnej, poprzez funkcjonalne rozdzielenie dwupoziomowych lokali mieszkalnych zaprojektowanych pierwotnie na poziomie IV kondygnacji nadziemnej, zmianę struktury lokali mieszkalnych oraz również przebudowę południowej tylnej elewacji, polegającą na wprowadzeniu loggi oraz pustaków szklanych w elewacji południowej ściany budynku, to jest zmian w zakresie zagospodarowania terenu. Wskazał także, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej przywoływana jako: "P.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Organ uwypuklił, że powyżej wskazane orzeczenie dotyczy bezpośrednio sprawy odwołania Skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej "P. A. C." S.. z o.o. z siedzibą w Ś. pozwolenia na zmianę ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ś. Nr [...] znak: [...] z dnia [...] r., która dotyczyła ww. zmian obejmujących również zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Natomiast ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie (tak: A. Kabat, Komentarz do art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, System Informacji Prawnej LEX). Organ zauważył także, że Projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, należącą do właściwej izby samorządu zawodowego. Odpowiedzialność zawodowa projektanta wynika, z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 716), którą uchylono art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego dopuszczający możliwość badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancję dla inwestora i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlane ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 (zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu albo decyzji o warunkach zabudowy) i 2 (zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno- budowlanymi) Prawa budowlanego (tak: w wyroku NSA z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 44/12). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem - patrz wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r., II OSK 58/08, wyrok NSA z dnia 10 maja 2013 r., II OSK 44/12, wyrok NSA wydany w sprawie II OSK 208/12. Końcowo Organ podniósł, że w sprawie zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do załatwienia sprawy. Decyzja organu I instancji posiada uzasadnienie stanu faktycznego i prawnego wymagane przepisem art. 107 § 3 K.p.a. Organ I instancji załatwił sprawę w terminie dwumiesięcznym, o którym mowa w art. 36 § K.p.a. Wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w dniu 22 marca 2017 roku, zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] roku, a sprawę można zakwalifikować jako szczególnie skomplikowaną. Odnosząc się do zarzutu odmowy udostępnienia akt w dotyczących decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., Nr [...] o zmianie pozwolenia na budowę, Organ wskazał, że działania Organu I instancji w tym względzie nie były prawidłowe, gdyż wznowione postępowanie dotyczyło bezpośrednio decyzji Prezydenta Miasta Ś. o zmianie pozwolenia na budowę, której akta w ramach wznowionego postępowania powinny być udostępnione stronie. Stąd Organ przypomniał, że w trakcie postępowania odwoławczego pismem z dnia [...] roku, znak: [...], zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie dokumentami oraz możliwością wniesienia uwag, a pismem z dnia 16 sierpnia 2017 r., zawiadomiono o przesunięciu terminu załatwienia sprawy. Strony wznowionego postępowania, w postępowaniu odwoławczym, mogły zapoznać się z całością dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Nieudostępnienie akt dotyczących ww. decyzji z dnia [...] r., Nr [...] przez Organ I instancji nie wpłynęło na wynik postępowania, bowiem w ocenie Organu II instancji zatwierdzona dokumentacja projektowa dotyczyła zmian wewnątrz budynku i nie dotyczy projektu zagospodarowania terenu. 5. Niezadowolony z treści rozstrzygnięcia Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie sądowo - administracyjne jest już trzecim postępowaniem w sprawie. Podniósł, że problemem podstawowym jest to, że Organ I instancji - Prezydent Miasta Ś. konsekwentnie nie uznaje Skarżącego jako strony w postępowaniach prowadzonych z wniosku Inwestora P. A. C. sp. z o.o. - o zmiany pozwolenia na budowę I etapu spornej inwestycji i odmawia Skarżącemu udziału ww postępowaniach prowadzonych w [...] r. z inicjatywy P. A. C. S.. z o.o. Skarżący wskazał na wyrok tutejszego Sądu z dnia 12 października 2016 r. (sygn. akt.II SA/Sz 588/16), którym to orzeczeniem Sąd uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] i ustalił, że Skarżącemu przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym . Skarżący wskazał także, że kolejne postępowanie przed WSA w Szczecinie zakończyło się wydaniem orzeczenia w dniu 18 października 2017 r. (sygn. akt. II SA/Sz 798 /17) także uchyleniem decyzji Wojewody z dnia [...] r. oznaczonej AP- [...] i decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. znak: [...] zezwalającej w [...] r. na zmianę pozwolenia na budowę z [...] r. Wreszcie Skarżący podniósł, że obecne postępowanie jako trzecie jest wynikiem złożenia przez Skarżącego w dniu 22 marca 2017 r. wniosku do Prezydenta Miasta Ś. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...], zmieniającą decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., nr [...]. Skarżący wyjaśnił, że Wojewoda w swojej decyzji z dnia [...] r. wpisał mylnie Nr decyzji Prezydenta Miasta Ś.. Prawidłowy numer to [...] Decyzja Prezydenta Miasta Ś. była drugą decyzją zmieniającą pozwolenie na budowę z [...] r. opartą na aneksie do projektu budowlanego - wykonawczego sporządzonego na zlecenie P. A. C. S.. z o.o. opracowaną przez projektanta [...] L. G. w zakresie branży sanitarnej: wentylacja mechaniczna lokali usługowych. Skarżący podniósł, że w ogóle nie był uczestnikiem tego postępowania, nie doręczono mu ani zawiadomienia o wszczęciu, ani zawiadomienia w trybie art 10 K.p.a., ani treści decyzji zmieniającej. O tej ostatniej dowiedział się dnia 15 marca 2017 r. z akt znajdujących się w Z. Urzędzie Wojewódzkim. Stąd wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Wskazał, że Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. odmówił mu prawa strony, nie uznając prawomocnego wyroku WSA w Szczecinie z dnia 12 października 2016 r. (sygn. akt SA/Sz 558/16), mając inne stanowisko niż ten Sąd. W ocenie Skarżącego jest to niedopuszczalne w Państwie Prawa, aby organ administracyjny decydował, które prawomocne wyroki sądowe będzie wykonywał, a które nie. W sprawie obowiązują ten organ - te wyroki, które sprawy dotyczą. Organ taki musi opierać swoje działania w oparciu o całokształt materiału dowodowego, w tym prawomocne wyroki sądowe dotyczące sprawy. Natomiast, zdaniem Skarżącego, opieranie się na innych orzeczeniach niż wydane w sprawie, to nieporozumienie i lekceważenie obowiązku prawnego. Jak wskazał Skarżący, istotą sprawy jest to, że projekt sporządzony przez [...] L. G. jest aneksem do projektu budowlanego wykonawczego sporządzonego przez [...]. R. P.. Projekt ten został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta Ś. Nr [...] W dniu 18 października 2017 r. WSA w Szczecinie uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ś., która zatwierdzała projekt budowlany zamienny wykonany przez mgr inż. arch. R. P.. W ocenie Skarżącego, jeżeli decyzja zatwierdzająca podstawowy projekt budowlany zamienny została uchylona to nie może funkcjonować w obrocie prawnym decyzja zatwierdzająca aneks do chybionego projektu, bo nie ma żadnej podstawy do zmiany, do aneksowania. Skarżący stoi na stanowisku, że jeżeli podstawowy projekt budowlany zamienny opracowany przez mgr inż. arch. R. P. jest wadliwy i nie może być realizowany ponieważ decyzja Prezydenta Miasta Ś. o jego zatwierdzeniu została uchylona to i aneks do tego wadliwego projektu nie może być realizowany. 6. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. 7. Pismem z dnia 23 stycznia 2018 r., Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z fotokopii dokumentu znajdującego się w aktach niniejszej sprawy, aneksu do projektu budowlanego wykonawczego, powielając w tym względzie zarzut ze skargi, że skoro projekt budowlany zamienny został wycofany z obrotu prawnego, to aneks do projektu nie może być przedmiotem obrotu prawnego. Dodał także, że decyzja została wydana nierzetelnie, gdyż p. L. G., autor aneksu do projektu budowlanego nie jest architektem, tylko członkiem okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. 8. Pismem z dnia 14 marca 2018 r., Skarżący postawił zarzut, że Inwestor wykonał instalację wywiewną jako samowolę budowlaną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 9. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy w rozumieniu powołanego artykułu wskazać należy prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji. Można przyjąć, że w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego sprawy oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. T. Woś, w: T. Woś red., Postępowanie sądowoadministracyjne Warszawa 2004 s. 240-241). 10. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono decyzję Wojewody Z. , utrzymującą w mocy decyzję Organu I instancji odmawiającą uchylenia w wyniku wznowienia postępowania własnej decyzji z dnia [...] r., dotyczącej wentylacji mechanicznej, zmieniającej decyzję własną Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę I etapu budowy budynku mieszkalno – usługowego w Ś. . 11. Na wstępie należy nakreślić ramy prawne sprawy i wskazać, że zaskarżona decyzja jest wynikiem wznowionego z inicjatywy Skarżącego postępowania. Zgodnie z art. 147 K.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwości te wpłynęły na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej merytorycznej decyzji. Żądanie wznowienia postępowania w tej sprawie Skarżący oparł na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ, do którego wpłynęło podanie o wznowienie postępowania ma obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn podmiotowych i przedmiotowych żądania oraz to, czy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie miesięcznym, o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. Sprawdzenia takiego dokonuje się po wpłynięciu wniosku o wznowienie postępowania. W myśl art. 10 K.p.a. organy administracji publicznej są zobowiązane zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, jest to tzw. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. Jej naruszenie powoduje obowiązek wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w wypadku, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, dalej przywoływana jako: "P.b."), stronami w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są: inwestor, oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu to według art. 3 pkt 20 P.b., teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisami odrębnymi wyznaczającymi obszar oddziaływania obiektu są przede wszystkim przepisy zawarte w rozporządzeniach techniczno-budowlanych. Obszar ten wyznacza się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, a zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania obiektu organ administracji budowlanej zobowiązany jest zbadać, czy inwestycja nie narusza konkretnego przepisu prawa materialnego. Wyznaczenie takiego obszaru powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Obszar oddziaływania obiektu jest więc wyznaczany przez przepisy ustanawiające zakres interesu prawnego osób trzecich, który wymaga konkretyzacji i indywidualizacji, i który należy uwzględniać przy projektowaniu i budowie obiektu. Takie przepisy zawarte są na przykład w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 152 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, dalej przywoływane jako: "Warunki techniczne"), czerpnie powietrza sytuowane na poziomie terenu lub na ścianie dwóch najniższych kondygnacji nadziemnych budynku powinny znajdować się w odległości co najmniej 8m w rzucie poziomym od ulic i zgrupowania miejsc postojowych dla więcej niż 20 samochodów, miejsc gromadzenia odpadów stałych, wywiewek kanalizacyjnych oraz innych źródeł zanieczyszczenia powietrza. Odległość dolnej krawędzi otworu wlotowego czerpni od poziomu terenu powinna wynosić co najmniej 2m. Czerpni powietrza nie należy lokalizować w miejscach, w których istnieje niebezpieczeństwo napływu powietrza wywiewanego z wyrzutni oraz powietrza z rozpyloną wodą pochodzącą z chłodni kominowej lub innych podobnych urządzeń § 152 ust. 3 Warunków technicznych. W urządzeniach wentylacji mechanicznej i grawitacyjnej można wyodrębnić część nawiewną i wywiewną. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekający w sprawie stoi na stanowisku, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu jest rekonstruowane w każdym odrębnym postępowaniu prowadzonym dla indywidualnych inwestycji i w tym zakresie podziela pogląd wyrażony przez WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 7 grudnia 2010 r., (sygn. akt II SA/Po 673/10). Zdaniem Sądu, postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, dlatego organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę ma obowiązek samodzielnie ustalić strony tego postępowania, bez względu na to, komu został przyznany status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 202/15). Natomiast wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest na podstawie ustaleń faktycznych danej sprawy i przepisów prawa mogących mieć w sprawie zastosowanie (taki pogląd był już wypowiadany przez tutejszy Sąd, choćby w wyroku z dnia 12 października 2016 roku, sygn. akt II SA/Sz 588/16). 12. Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy wskazać należy, że kwestionowany przez Skarżącego, a zatwierdzony projekt budowlany, obejmuje zmianę zaprojektowanego układu wentylacyjnego, wewnątrz budynku mieszkalno - usługowego objętego zmianami i precyzuje, że budynek po zmianach zostanie wyposażony w odpowiednie urządzenia nawiewne i wywiewne. Wentylacja nawiewna polega na doprowadzeniu powietrza do pomieszczenia i wytwarzaniu nadciśnienia. Powietrze w tym przypadku uchodzi na zewnątrz lub do sąsiednich pomieszczeń drogą eksfiltracji, względnie przewodami wywiewnej wentylacji grawitacyjnej. Wentylacja wywiewna polega na usuwaniu powietrza z pomieszczenia w założeniu, że dzięki wytworzonemu podciśnieniu powietrze spoza pomieszczenia napłynie drogą infiltracji przez nieszczelności z zewnątrz lub sąsiednich pomieszczeń. Zgodnie z przedłożonym Projektem przewiduje się wykonanie nowej instalacji nawiewnej i pozostawia się istniejący układ wentylacyjny wywiewny do dalszej eksploatacji. Najistotniejszą zmianą przewidzianą Projektem budowlanym zamiennym jest zainstalowanie czerpni powietrza, które zaprojektowano w ścianie zewnętrznej budynku na wysokości [...], odległość wlotów powietrza od ulicy [...]. W. [...] oraz miejsca składowania odpadów jest większa niż 8m, co oznacza spełnienie wymogów z przytaczanego powyżej § 152 ust. 3 Warunków technicznych. Wloty powietrza zostaną wyprowadzone do bramy przejazdowej znajdującej się na działce Inwestora. Natomiast działki Skarżącego nr [...] i [...] znajdują się od strony południowej, gdzie nie projektuje się wlotów, czy wylotów powietrza z budynku (Projekt zagospodarowania terenu). Od strony ww. działek Skarżącego znajdują się jedynie istniejące wyloty powietrza na dachu budynku. Zatem, nie budzi wątpliwości w ocenie Sądu, że wprowadzone projektem budowlanym zamiennym zmiany nie wprowadzają ograniczeń w zabudowie działek Skarżącego - nr [...] i nr [...] o powierzchni odpowiednio [...] i nie prowadzą do zmiany projektu zagospodarowania terenu - takich jak zwiększenie powierzchni zabudowy, liczby kondygnacji, parametrów dachu, lub wysokości budynku, co skutkowałoby uznaniem Skarżącego za stronę toczącego się postępowania. Zmiany, co ponownie należy podkreślić, dotyczą wyłącznie instalacji wentylacyjnej budynku mieszkalnego położonego, przy ulicy [...] [...] w Ś.. 13. Podsumowując, inwestycja budowlana polegająca na wykonaniu wewnętrznej wentylacji mechanicznej budynku mieszkalno-usługowego przy ulicy [...] w Ś. nie narusza, w ocenie Sądu, interesu prawnego Skarżącego. 14. Odnosząc się do przywoływanych w skardze orzeczeń WSA w Szczecinie z 12 października 2016 r., (sygn. akt II SA/Sz 588/16) i z dnia 19 października 2017 r. (sygn. akt II SA/Sz 798/17), przypomnieć należy, że odnosiły się one bezpośrednio do decyzji dotyczących zmiany sposobu zagospodarowania terenu, co w rozpatrywanej sprawie, jak to prawidłowo wykazał Organ, nie ma miejsca. Decyzja objęta skargą nie dotyczy zmian w zagospodarowaniu terenu. 15. W ocenie Sądu, Organ nie dopuścił się także innych naruszeń przepisów prawa, które Sąd winien zbadać w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 16. Sąd zwraca także uwagę, że nie ma podstaw do przeprowadzania dowodu z dokumentu, który znajduje się w aktach sprawy, gdyż Sąd czyni to z urzędu. 17. W szczególności, nie zasługuje na aprobatę podniesiony przez Skarżącego w ostatnim piśmie zarzut samowoli budowlanej. Nie było to bowiem przedmiotem postepowania; przypomnieć należy, że sprawa dotyczy uznania Skarżącego za stronę postępowania w sprawie. 18. Sąd nie podziela także argumentacji Skarżącego sprowadzającej się do podważenia kompetencji osoby sporządzającej Projekt. Sąd natomiast, po zapoznaniu się z aktami sprawy podziela stanowisko Organu, że Projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, należącą do właściwej, uprawnionej izby samorządu zawodowego. Odpowiedzialność zawodowa projektanta wynika, z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 716), którą uchylono art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego dopuszczający możliwość badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancję dla inwestora i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlane ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 (zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania ternu albo decyzji o warunkach zabudowy) i 2 (zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno- budowlanymi) Prawa budowlanego (por.: wyrok NSA z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 44/12). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 P.b. oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r., II OSK 58/08; wyrok NSA z dnia 10 maja 2013 r., II OSK 44/12). 19. Można końcowo zwrócić uwagę Skarżącego, że w przytaczanych orzeczeniach Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylał decyzje Organu, z uwagi na ich wady prawne, nie zaś projekt budowlany, czego Skarżący zdaje się nie rozróżniać. 20. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.