II SA/Sz 1345/13
PostanowienieWSA w Szczecinie2013-12-16
Skład orzekający: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji cofającej zezwolenie na sprzedaż alkoholu powinien zostać uwzględniony, jeśli skarżący nie wykazał w sposób wystarczający niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków?Ratio decidendi
Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżący nie wykazał w sposób wystarczający, że wykonanie decyzji cofającej zezwolenie na sprzedaż alkoholu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ogólne twierdzenia o stratach finansowych nie są wystarczające; przedsiębiorca powinien przedstawić konkretne dane dotyczące swojej sytuacji finansowej, takie jak zyski, straty, stan kont czy koszty utrzymania.Stan faktyczny
R. K. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wraz ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że działalność gospodarcza stanowi jedyne źródło jego utrzymania, a sprzedaż alkoholu jest istotnym źródłem obrotu, co naraża go na znaczne straty finansowe.Rozstrzygnięcie
Postanowiono odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpatrzeniu w dniu 16 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Głównego Specjalistę w Biurze Obsługi Interesantów z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] r. cofającą zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży udzielonych w punkcie sprzedaży zlokalizowanym [...] przy ul. [...] prowadzonym przez R. K.
Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją R. K. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Argumentując złożony wniosek skarżący wskazał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza stanowi jedyne źródło jego utrzymania, a jednym z istotniejszych źródeł obrotu jest sprzedaż napojów alkoholowych. Zdaniem wnioskodawcy, utrzymanie się stanu, w którym nie może prowadzić tej działalności naraża go na bardzo istotne straty finansowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W świetle powyższego przepisu przedmiotem wniosku o wstrzymanie może być zaskarżona do sądu decyzja, a podstawą wstrzymania jej wykonania może być niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.
Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347).
Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawca oświadczył, że prowadzona przez niego działalność jest jedynym źródłem utrzymania, a jednym z istotniejszych źródeł obrotu stanowi sprzedaż napojów alkoholowych. Z kolei brak możliwości prowadzenia tej działalności naraża wnioskodawcę na "bardzo istotne straty finansowe".
Powyższe stwierdzenia, w ocenie Sądu, wskazują, że sprzedaż napojów alkoholowych nie stanowi jedynej formy prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, który nie wyjaśnił jakiego rodzaju działalność prowadzi dodatkowo i jakie osiąga z tego tytułu zyski. Zauważyć należy, że wnioskodawca nie wykazał jaki jest jego ogólny stan majątkowy, nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej, do jej oceny niewystarczające jest, oświadczenie dotyczące narażenia skarżącego na "bardzo istotne straty finansowe".
Podkreślenia wymaga, iż w przypadku przedsiębiorców, jakim jest również R. K., co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych (k. 37 – 39 akt administracyjnych) - kondycję finansową obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach przedsiębiorstwa, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itp. Tymczasem skarżący tego rodzaju informacji nie przedstawił, uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jego sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Reasumując powołane wyżej argumenty nie stanowią o wykazaniu relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń, dla skarżącego wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło